«The MacManus Diaries»® since 2005

Monday, February 8, 2010

H KAE Πανιώνιος απαντά (εκ μέρους όλων των Πανιώνιων) στους ανιστόρητους….

Η ΚΑΕ Πανιώνιος με αφορμή το πανό που ανέρτησαν οι εγκεκριμένοι καλεσμένοι της ΚΑΕ ΑΕΚ για παιχνίδι κεκλεισμένων των θυρών οφείλει να κάνει μια Ιστορική αναδρομή στα χρώματα του συλλόγου τεκμηριωμένη απο τον Ιστορικό-συγγραφέα κ.Βαγγέλη Κουκούλογλου που στο βιβλίο του «ΣΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΧΡΩΜΑΤΑ» αναφέρει τα εξής:

“….και εγένετο φώς, δέκα έτη πριν την αυγή του 20ου αιώνα. Από τον Ορφέα και το Γυμνάσιο γεννήθηκε ο Πανιώνιος στη Σμύρνη της Ιωνίας. Και από το απαύγασμα της πολιτιστικής και αθλητικής Μικρασίας και από τους ήχους των αυλών, των «Πανιώνιων» αγώνων της αρχαίας Πριήνης, στους μπαξέδες και τους ταρσανάδες της χιλιοτραγουδισμένης Σμύρνης, η αναγέννηση της σύγχρονης αθλητικής και πνευματικής κουλτούρας των Ελλήνων.

Κι αυτή, η λυρική σειρήνα του γενικού προσκλητηρίου, με απώτερο στόχο την καλλιέργεια και τη διάδοση της μουσικής και των καλών τεχνών, αλλά με πρώτιστο σκοπό την ανάπτυξη της γυμναστικής και του αθλητικού αισθήματος, φιλοτεχνήθηκε με το άλικο χρώμα της καρδιάς, το κόκκινο και την απεραντοσύνη του χρώματος της μεγάλης πατρίδας, το μπλε.

Χρώματα που συμβολίζουν τη μεγάλη ιδέα ενός μεγάλου ηγέτη, του Δημητρού Δάλλα, χρώματα που ενσαρκώνουν τα μεγάλα όνειρα πολλών επιφανών Σμυρνιών, πνευματικών ανθρώπων και εθνικών αγωνιστών, που αφιέρωσαν τη ζωή τους στη νεότητα, για την αιωνιότητα του Πανιώνιου. Και που την αποτύπωσαν ανάμεσα στο κόκκινο και το μπλε, στα λευκά όνειρα τους, με τα αρχικά Π.Γ.Σ.Σ, στην απόχρωση (μπλε) της κοιτίδας του πολιτισμού και του αθλητισμού. Της Ελλάδας του πνεύματος και της γοητείας”.

 Υ.Γ. Στο παρελθόν κάποιοι υποστήριξαν-οι ανιστόρητοι- ότι οι ιδρυτές του Πανιωνίου έβαλαν το κόκκινο στη σημαία του για να …κολακέψουν τους Τούρκους. Είναι απαράδεκτος και προσβλητικός ο ισχυρισμός αυτός, προερχόμενος από φθόνο και μικρότητα για τα όσα έχει πράξει ο Πανιώνιος επί ένα και πλέον αιώνα όχι μόνο στον αθλητισμό αλλά και ως έπαλξη πατριωτισμού και πολιτισμού.

 Ξεχνούν ότι είναι ο μικρασιατικός σύλλογος που το εθνικό του φρόνημα το πλήρωσαν με πολύ αίμα, απο τον προστάτη του Άγιο Χρυσόστομο και των εγκριτών φιλάθλων του Πανιωνίου Γ.Σ.Σ Νικ. Τσουρουκτσόγλου μέχρι τον πρωταθλητή του Ύψους Νικόλαο Ανδρεαδάκη και δεκάδες φιλάθλων που έχασαν τη ζωή τους όταν οι «Τσέτες» μπήκαν και πυρπόλησαν τη Σμύρνη.

 Επί 25 και πλεόν χρόνια ο Πανιώνιος-μέχρι την Καταστροφή- αγωνιζόταν για την εθνική και πατριωτική θωράκιση του Ελληνισμού με όλα τα μέσα, αθλητικά και μη.

 Μάλιστα το 1904 ο μεγάλος Έλληνας της Ευρώπης, πρόεδρος της ΔΟΕ και του Α΄ Πανελληνίου εκπαιδευτικού συνεδρίου, κ.Δημήτριος Βικέλας με τη συμμετοχή χιλίων περίπου εκπαιδευτικών απο την ελεύθερη και την εκτός συνόρων Ελλάδα, βράβευσε τον Πανιώνιο για το εκπαιδευτικό και πατριωτικό του έργο και πρόσφερε χρηματικό ποσό που ο «Ιστορικός» το κατεχώρησε στο ταμείο του ως «δωρεά ανωνύμου» για να μην πάρουν είδηση οι Τούρκοι.

Κάτω, λοιπόν, τα χέρια από ένα σύλλογο προπύργιο του Ελληνισμού….

Θέμης Καίσαρης από το σημερινό "MatchMoney"

Απλά μαθήματα κομματικής ιστορίας – Το σύνδρομο των προέδρων

Του Δημήτρη Μπίρμπα

 Πηγαίνοντας προς το Συνέδριο και θέλοντας να συμβάλλω στην αυτοκριτική του χώρου, όπως ζήτησε και ο πρόεδρος, θα προσπαθήσω να σταθώ κριτικά και αυτοκριτικά στην ιστορία μας. Αν και οπαδοί του ιστορικού υλισμού, μελετητές της Ιστορίας, αναλυτές και κατήγοροι, φιλόδοξοι επιδιορθωτές και ανατροπείς, με επιμέλεια συντηρούμε και αναπτύσσουμε εντός μας το μεταπολεμικό «γερμανικό σύνδρομο». Για κάθε πρόβλημα του παρελθόντος ποτέ δεν φταίγαμε ουσιαστικά και εμείς, δεν συμμετείχαμε αδελφέ, έγινε κυρίως ενάντια σε μας, χωρίς εμάς.

 Αυτό μας δίνει την δυνατότητα καλλιέργειας δύο λαϊκισμών – των άφθαρτων ,κάθε φορά, νέων ηγεσιών που θα μας σώσουν, της ελπίδας του μέλλοντος μας και της ανιδιοτελούς, άμωμης βάσης του κόμματος που οι από «πάνω» κακοί, αδυνατούν αν δεν συνωμοτούν, να συμβάλλουν στην ανάπτυξη της συλλογικής μας έκφρασης.

 Επειδή σε όλα, κυριολεκτικά, αυτά υπάρχει και μια δόση αλήθειας, αυτό εκφράζεται με χρόνια γκρίνια και δικαιολογεί όλες τις αντιδράσεις που παράγονται αλλά δεν λύνει τα προβλήματα, γιατί δεν αναγνωρίζει με σαφήνεια τις ευθύνες όλων και ατομικά. Ξεχνά «αντιθέσεις» που χωρίς ποτέ να έχουν αναλυθεί και ξεπερασθεί, θα επανέλθουν με μορφή έντοκου γραμματίου της ιστορίας.

Εξηγούμαι.

 Οι μέχρι σήμερα πρόεδροι του ΣΥΝ παραιτήθηκαν, δραπέτευσαν, αποχώρησαν, χαρακτηρίστε το όπως θέλετε, σε στιγμές σχεδόν παντοδυναμίας. Πρόεδρος του μεταενιαίου ΣΥΝ η Μαρία Δαμανάκη με 98%, έχοντας κάνει μια ηρωϊκή προεκλογική προσπάθεια κοινοβουλευτικής επιβίωσης του σχηματισμού (με αμφισβήτηση στην καλύτερη περίπτωση των δύο επόμενων προέδρων, του σ. Αλέκου Αλαβάνου «το τέλος του Συνασπισμού» άρθρο στην «Ελευθεροτυπία» του΄92, μονόπρακτο που επαναλαμβάνεται και του συμμετέχοντος την τελευταία στιγμή, έντονα προβληματισμένου τότε για την επιλογή παραμονής του σε οικείους του κύκλους εντός ΣΥΝ, σ. Ν.Κωνσταντόπουλου), οδηγήθηκε χωρίς κανείς να της το ζητήσει αμέσως στην δραπέτευση, φοβούμενη εσωτερικές αντιδράσεις και τους πολυποίκιλους, κατ΄αυτήν, υπονομευτές της .

-"Μικρέ, άμα μεγαλώσεις σου συνιστώ να γίνεις επίτροπος Αλιείας στας Ευρώπας. Εκεί είναι το μέλλον!"

 Έτσι έξι μήνες μετά, σχεδόν οι ίδιοι άνθρωποι που ζητούσαν την αποπομπή του Αλαβάνου για την αρθρογραφία και του Κωνσταντόπουλου για την φημολογία προσχώρησης στην ΠΟΛΑΝ, για τις τότε θέσεις του στο Μακεδονικό, έδιναν 40% στον Αλαβάνο και σχεδόν 30% στον Κωνσταντόπουλο στον α΄γύρο του Συνεδρίου και με 55% στη συνέχεια εξέλεξαν πρόεδρο τον δεύτερο.

 Η Μαρία ακολούθησε την γνωστή της πορεία, καθυβριζόμενη για τα μετέπειτα λάθη της από τους παλαιότερους υμνητές της, για να καταλήξει από σπόντα, Επίτροπος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, την ευνόησε κυρίως το αριστερό άστρο της και δευτερευόντως οι ικανότητες και η εργατικότητα της.

 Ο «κεντροαριστερός» Νίκος Κωνσταντόπουλος με μία σκληρή ρητορική οδήγησε το κόμμα στο μεγαλύτερο ποσοστό του, 5,16%. Αισθάνθηκε την ανάγκη να είναι πρόεδρος του 99%, κατορθώσε του 85%, συμμάχησε με τους «αντιπάλους» του Αριστερού Ρεύματος, αισθάνθηκε υπονομευόμενος από τάσεις και πρόσωπα, συνέβαλε στη συγκρότηση του Κοινωνικού Φόρουμ, του κόμματος Ευρ. Αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ . Μετά το 3,1%, αποφεύγοντας την φθοροποιό διαδικασία, χωρίς κανείς να του το ζητήσει παραιτήθηκε. Τροφοδότησε δε με την στάση του σενάρια «προεδροποίησης» του τόσο ο ισχυρά ώστε ο σ. Παναγιώτης Λαφαζάνης να ζητά από το Συνέδριο να αποφασίσει να μην στηρίξει πιθανή πρόταση υποψηφιότητας προέδρου Δημοκρατίας Ν. Κωνσταντόπουλου από τον Κώστα Καραμανλή.

 Ο Καραμανλής φυσικά δεν τον πρότεινε ενώ στο Συνέδριο ο Αλέκος Αλαβάνος αναδείχθηκε με 57% πρόεδρος. Έκτοτε ο Νίκος είναι ωσεί παρών, απών, με κατά καιρούς παρεμβάσεις του με θέσεις συχνά εκτός «επίσημου» πλαισίου και προηγούμενων τοποθετήσεων του.

 Οι κινητοποιήσεις για το άρθρο 16, το περιβάλλον, τις παραλίες, το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ στην Αθήνα, η εξαιρετική αντιπολιτευτική παρουσία του Αλέκου και το debate έδωσαν το 5,05%. Χρόνια κομματικός ερημίτης, δεν άντεχε συζητήσεις , τάσεις, διαπραγματεύσεις, ετοίμασε την «παράδοση» στον Τσίπρα, σε στιγμές αδιαμφισβήτητης ηγεμονίας του στον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Η καλή λειτουργία του δίδυμου Αλέκος Βουλή – Αλέξης Κόμμα, συγχρόνως με την εικόνα διάλυσης του ΠΑΣΟΚ, το νέο, φρέσκο και πολλά υποσχόμενο πρόσωπο του Αλέξη -μέχρι θέμα σε πρωινομεσημεριανάδικα- και οι ιστορικές παρακαταθήκες του χώρου, εκτόξευσαν δημοσκοπικά τον ΣΥΝ γύρω στο 20%.

 Μετά ήρθαν οι Αλαβάνειες ρητορικές υπερβολές και μικρομεγαλισμοί που ακολούθησε ο Αλέξης. Λάθος αναγνώσεις της δημοσκοπικής έκρηξης και αδυναμία διαχείρισης του Δεκέμβρη, μη κατανόησης της επίθεσης που δεχόμαστε. Το κακό ολοκληρώθηκε με τις ευρωεκλογές και την εμπλοκή του ΣΥΡΙΖΑ τόσο στον ορισμό σειράς εκλογής ευρωβουλευτών όσο και στην εκπεμπόμενη πολιτική και εικόνα, η αμετροέπεια Τσίπρα στους στόχους και τα αποτελέσματα γνωστά, στο 4,7%.

 Ο Αλέκος που είχε «εξαφανιστεί» του προσκηνίου, το κόμμα άλλωστε πάντα τον ενοχλούσε, χρέωσε τον Τσίπρα, ο Τσίπρας κυρίως τους ανανεωτικούς και εμμέσως τον Αλέκο. Ο Αλέκος δήλωσε «αποχωρών» για να επανέλθει μετά τις γνωστές μπουρλέσκ σκηνές της Βαλτετσίου από το κωμειδύλιο, «γύρνα πίσω Αρχηγέ». Ανακάτεψε την τράπουλα, πήγε διακοπές και τα έστειλε όλα για τον Οκτώβρη.

 Ακολούθησε η απίστευτη Κοροβεσιάδα, ευτυχώς ο Καραμανλής προκήρυξε εκλογές, ο λοιπός ΣΥΡΙΖΑ ημισυμμετείχε αναμένοντας και ψιλοεπιδιώκοντας την διάλυση του ΣΥΝ. Ο Αλέκος παρακολουθούσε από την τηλεόραση, οι αρχηγοί έγιναν 11, οι εξής ένας (ευτυχώς) στο debate. Οι τρισκατάρατοι ανανεωτικοί που παλινδρομούσαν μεταξύ συμμετοχής – αποχής, κλήθηκαν εσπευσμένα σε συστράτευση που την παρείχαν καθολικά, ο Δραγασάκης και η επιτροπή, προχώρησε τις προγραμματικές κατευθύνσεις που ήσαν στα αζήτητα , ο Τσίπρας έκλεψε την παράσταση και ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή ο ΣΥΝ, το 4,6%.

 Οι μονομαχίες κοινοβουλευτικών υποψηφιοτήτων ΣΥΡΙΖΑ – ΣΥΝ έληξαν με επικράτηση του ΣΥΝ και «διπλό» των Ανανεωτικών. Ο Αλέκος επανεργοποιήθηκε για την κόκκινη κάρτα , η Τρίτη Πανελλαδική Σύσκεψη διορισμένων και προσερχομένων του ΣΥΡΙΖΑ έληξε. Το κάρτα μέλους του ΣΥΡΙΖΑ έγινε κεντρικό θέμα, μεσούσης της κρίσης και η εσωτερική ζωή επανήλθε στις συνηθισμένες εντάσεις. Δηλώσεις – αντιδηλώσεις, δείπνα εγωισμών, αψιμαχίες και επιμονή Τσίπρα για Συνέδριο με «λαική» συγκατάθεση. Διελκυνστίδα που φτάνει στις μέρες μας με τον Αλέκο «απλό μέλος ΣΥΡΙΖΑ Χαλανδρίου» να εξαγγέλει με ενίους των συμμάχων, πλατφόρμα κινήματος εντός ΣΥΡΙΖΑ ,χωρίς κατ’ ανάγκην με τον ΣΥΝ και τον Αλέξη σε πορεία Συνεδρίου ελπίζοντας σε ενεργοποίηση των αντανακλαστικών της βάσης και λαική αναβάπτιση του. Με θολό πολιτικό σχέδιο και ασάφεια στόχων για τον ΣΥΡΙΖΑ, υποτιμώντας τον υπαρκτό κίνδυνο εσωτερικών συγκρούσεων και καταγραφών, σε συνθήκες πολεμικής για εκλογές αντιπροσώπων, καθώς και την πιθανή μείωση της αποδοχής του από το 70%. Όλα αυτά όταν δεν υπήρχε ίχνος αμφισβήτησης του εντός του ΣΥΝ και διέθετε τεράστιες δυνατότητες πρωτοβουλιών και χειρισμών.

 Μέχρι τώρα καταγράφουμε στην Ιστορία μας ως ΣΥΝ, το μοναδικό ιστορικό φαινόμενο, σε 20 χρόνια τρεις αρχηγοί να παραιτούνται όταν είναι αδιαμφισβήτητοι και να αντιπολιτεύονται μετά το κόμμα τους άμεσα ή έμμεσα. Από θέση άλλου κόμματος η μία, από θέση παρατηρητή τιμητή ο άλλος, από θέση επισπεύδοντος την διάλυση του, μέσω υπέρβασης ο τρίτος. Ελπίζουμε να μην επαναληφθεί και στο μέλλον. Ο «θεός-ορίζοντας» της Αριστεράς είναι μεγάλος, συνεχίζουμε να ελπίζουμε προς αυτόν και τον υγιή πατριωτισμό των μελών της.

 Εδώ επιτρέψτε μου, μία μικρή παραίνεση υπενθύμιση. Η πρόσφατη ιστορία μας διδάσκει, το « παρακαλώ μην πυροβολείτε μόνο τα ηγετικά στελέχη». Θυμηθείτε ότι έχουμε, κατά καιρούς ,θεοποιήσει και δαιμονοποιήσει τους πάντες. Ας στρέψουμε λίγο και ας πυροβολήσουμε και στον «εαυτό» μας την εικόνα του μόνιμα εξαπατημένου υμνητή, του τιμωρού των πραγματικών και φανταστικών υπονομευτών της, κατά καιρούς σωτήριας, εικόνας που έχουμε για το κόμμα μας. Μην ξεχνάμε ότι είμαστε ενήλικες και εμβολιασμένοι άπαντες, όπως έλεγε και ο αγαπητός μακαρίτης. Θα μας βοηθήσει να μείνουμε ενωμένοι και δημιουργικοί.

 Ας συνεχίσουμε την προγραμματική εμβάθυνση αλλά και την έλλογη αμφισβήτηση των προγραμματικών μας απόψεων στην προσπάθεια υλοποίησης τους στην πράξη, με δράσεις, συμμαχίες και κινήματα. Παραμένοντας σταθεροί στην αναζήτηση του σοσιαλισμού με δημοκρατία, ελευθερία και αειφόρο ανάπτυξη, μέσα από την ευρωπαική, δημοκρατική και κοινωνική ολοκλήρωση, τον δημοκρατικό έλεγχο της παγκοσμιοποίησης. Ξεχνώντας το προσφιλές μας παιχνίδι, την αέναη προσπάθεια ανάδειξης πτυχών αιτιολόγησης της εξαφάνισης των εσωτερικών εχθρών. Πραγματικά το μπορούμε και ίσως τότε να μην είμαστε μόνο «καταραμένη φυλή με μιαν εξόριστη ψυχή σ’ άλλους πλανήτες»

Αναρτήθηκε από Κόκκινη Πιπεριά στις 2/09/2010 0 σχόλια

Η φθορά των Sharp Ties μ’ έκανε ταπεινό

 Πέρασαν σχεδόν 50 χρόνια για να βγάλει ο Τόλης Φασόης τον πρώτο του προσωπικό, εξ ολοκλήρου αγγλόφωνο, δίσκο «Just for a day» (ΕΜΙ). Κι ακριβώς 30 από τότε που οι Sharp Ties είχαν κάνει τεράστια επιτυχία με το «Get that beat».

«Πιστεύω ακράδαντα στο ταλέντο των Ελλήνων μουσικών», λέει ο Τόλης Φασόης. Του αρέσει όμως και η σύγχρονη αμερικανική σκηνή: «Vampire Weekend», «Fleet Foxes», «Grizlie Bear»

  Πού ήταν λοιπόν τόσα χρόνια η «ψυχή» των Sharp Ties; Εζησε μια περίοδο στο εξωτερικό, ύστερα επέστρεψε στην Ελλάδα, άρχισε να διδάσκει αγγλικά στον «Μωραΐτη» και, ταυτόχρονα, έγραφε πότε πότε αγγλόφωνους στίχους, όπως αυτούς που τραγούδησαν οι Eric Burdon, Gordon Gano, Steve Wynn και Marc Almond στο cd των «Πυξ Λαξ» «Χαρούμενοι στην πόλη των τρελών».

 Στη συναυλιακή σκηνή ξανανέβηκε χάρη στον Πάνο Κατσιμίχα και στον Μάνο Ξυδούς. Με απίστευτη σκηνική ενέργεια, τραγούδια που φλερτάρουν με το new wave, εμφάνιση και συμπεριφορά Εγγλέζου δανδή και πολύ χιούμορ, ο Φασόης έκανε αίσθηση και σε όσους δεν είχαν ποτέ χορέψει το «Get that beat»…

 Γεννήθηκε στη Νότια Αφρική κι εκεί έφτιαξε το πρώτο του πανκ συγκρότημα, παρότι προερχόταν από ελληνική οικογένεια με ελληνικότατα ακούσματα – ο παππούς του τραγουδούσε κι έπαιζε βιολί σε πανηγύρια στην Ιθάκη.

 «Το τραγούδι μού άρεσε πολύ. Αλλά μου άρεσε και το θέατρο. Κι αυτό σπούδασα. Οταν όμως ήρθα στα 23 μου στην Ελλάδα, με την αγγλική προφορά που είχα, δεν μπορούσα να δουλέψω ως ηθοποιός. Κι έτσι στράφηκα στη μουσική. Αργότερα βρήκα τα παιδιά και φτιάξαμε τους Sharp Ties…», εξηγεί.

 Το «Just for a day» θυμίζει βρετανική σκηνή και κάτι από new wave.

 «Ειλικρινά, δεν ξέρω να τον περιγράψω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι τα κομμάτια είναι δουλεμένα χρόνια. Κι ότι έχω την καρδιά μου κοντά στον Μπράιαν Φέρι και στον Ντέιβιντ Μπερν…».

 Η αποδοχή σάς απασχολεί;

 «Δεν με ενδιαφέρει. Θα μου άρεσε φυσικά να υπάρξει, αλλά δεν είναι πια προτεραιότητά μου. Ελπίζω τουλάχιστον όσοι πάρουν τον δίσκο να τον ευχαριστηθούν. Αλλά κι αν δεν τους αρέσει… καλώς».

 Πριν από 30 χρόνια κάνατε το «Get that beat» μια πολύ μεγάλη επιτυχία το ‘80. Κάποιοι σας είχαν χαρακτηρίσει, όμως, απαξιωτικά «ποπ» συγκρότημα…

 «Η επιτυχία γίνεται πάντα τυχαία. Ούτε η εταιρεία μας την είχε προβλέψει. Γι’ αυτό δεν είχε τυπώσει καν αρκετά αντίτυπα. Οταν πάντως η επιτυχία έρχεται, αμέσως κάποιοι σε χαρακτηρίζουν κάπως. Νομίζω πάντως ότι μας αδίκησαν όσοι μας αντιμετώπιζαν απαξιωτικά γιατί εμείς ανοίξαμε τον δρόμο για πολλά συγκροτήματα. Αντίστοιχα, οι Sharp Ties δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν χωρίς τον Παύλο Σιδηρόπουλο, τους “Σπυριδούλα”, τους “Σόκρατες” και τον Πουλικάκο. Ολοι είμαστε πετραδάκια. Καθένας ακολουθεί βάζοντας το δικό του».

 Χρησιμοποιήσατε αγγλικό στίχο σε μια εποχή που δεν ήταν πολύ συνηθισμένο στην Ελλάδα. Τώρα;

 «Τώρα πια που η ελληνική ροκ σκηνή κι ο ελληνικός στίχος έχουν ισχυροποιηθεί, δεν αισθάνεται κανείς απειλή από μια αγγλόφωνη επιλογή. Εχουν πέσει τα τείχη. Εγώ, ούτως ή άλλως, δεν καταλάβαινα ποτέ γιατί να υπάρχει μένος ή προκατάληψη ενάντια στον αγγλικό στίχο. Αν μπορείς να τον κάνεις καλά, γιατί όχι; Αν δεν μπορείς, μάθε τουλάχιστον να προφέρεις σωστά τα αγγλικά».

 Η επιτυχία σάς εκτροχίασε;

 «Λέω πάντα πως χρειάστηκαν 13 μήνες για να ανέβω στο καλάμι και 13 χρόνια για να κατέβω. Οταν είσαι πιτσιρικάς, αυτά τα πράγματα σου φαίνονται σημαντικά. Μεγαλώνοντας τα βάζεις στη σωστή τους ιεραρχία».

 Γιατί χαθήκατε;

 «Η αλήθεια είναι ότι τότε η εταιρεία μας δεν μπόρεσε να κάνει κάτι καλύτερο για μας. Αλλά όταν έχεις γεμίσει τον Λυκαβηττό κι έχεις πάρει χρυσό δίσκο, πρέπει να έχεις κάποια εξέλιξη. Διαφορετικά, έρχεται η φθορά».

 Ηταν δύσκολο να την αντιμετωπίσετε;

 «Για μένα ήταν ένα μάθημα ταπεινότητας αλλά και μια λύτρωση. Εκανα μαθήματα φωνητικής, σύνθεσης και ξαναανακάλυψα ό,τι αγαπούσα εξαρχής. Οχι την επιτυχία, αλλά τη μουσική. Γι’ αυτό είμαι τόσο ευτυχισμένος τώρα. Μπορεί να μην είμαι πια μεγάλο όνομα, συνεχίζω όμως να δουλεύω στον χώρο της μουσικής και να αισθάνομαι ότι το κοινό με σέβεται».

 Επάνω στη σκηνή έχετε απίστευτη ενέργεια.

 «Κάποιος έγραψε πρόσφατα για μένα: “Στη σκηνή ανέβηκε ένα κύριος. Δεν καταλάβαμε τι δουλειά ακριβώς είχε εκεί, μέχρι που άρχισε να τραγουδάει”. Η σκηνή είναι το ιερό μέρος όπου εκφράζω χιλιάδες αισθήματα. Απ’ την άλλη πλευρά κάνω μια δουλειά κι αυτή είναι η φύση της. Εκτός σκηνής είμαι ένας κανονικός άνθρωπος».

 Η νέα γενιά της ανεξάρτητης μουσικής ελληνικής σκηνής πώς σας φαίνεται;

 «Μου αρέσει πάρα πολύ. Γίνονται φανταστικά πράγματα. Κάποια μέρα θα ήθελα να ανεβώ στη σκηνή μ’ αυτά τα παιδιά – δεν ξέρω βέβαια αν εκείνα θα ανεβαίνανε μαζί μου».

 Αυτοσαρκάζεστε, αλλά φαίνεστε κι εξαιρετικά πράος. Αυτή η ηρεμία από πού προέρχεται;

 «Από οκτώ χρόνια… ψυχανάλυσης!»

 Είστε και καθηγητής Αγγλικών. Πώς σας αντιμετωπίζουν τα παιδιά;

 «Σέβονται και τις δύο μου ιδιότητες, αλλά δεν με αντιμετωπίζουν σαν τραγουδιστή. Με βλέπουν ως τον καθηγητή τους. Νομίζω πως το θέμα είναι πώς συμπεριφέρεσαι κατ’ αρχήν εσύ». *

ΕΠΩΝΥΜΩΣ

Μόνοι σας, τώρα…

 «Πάνε κοντά δύο εβδομάδες από την ημέρα που πέθανε ο συγγραφέας του «Φύλακα στη σίκαλη», αλλά εγώ μόλις χτες κατάφερα να στριμώξω την κολλητή μου που λατρεύει το εμβληματικό βιβλίο του Σάλιντζερ όπως περίπου οι μουσουλμάνοι την πέτρα της Μέκκας, και να στήσουμε εκ του προχείρου ένα φιλολογικό μνημόσυνο.

 Αντ’ αυτού, η φίλη μου μού διηγήθηκε την πρωτοχρονιάτικη περιπέτειά της στα βιβλιοπωλεία του κέντρου της Αθήνας. Το οδοιπορικό ήταν μέρος του σχεδίου της να αποσπάσει τη δεκατριάχρονη ανιψιά της από την ακατανίκητη έλξη του Χόντος σέντερ και να την εισαγάγει στον μαγικό κόσμο της λογοτεχνίας, αλλά πού…

 Στην τούρλα της Πρωτοχρονιάς το μόνο που έλειπε από τους πωλητές του Πάμπλικ, του Ελευθερουδάκη, του Λίμπρο και μερικών άλλων βιβλιοπωλείων του κέντρου ήταν η ψωνάρα της συγκεκριμένης που ζητούσε επίμονα τον “Φύλακα” για να πιάσουν τα μάγια του και η προέφηβη ανιψιά να μυηθεί στη λόγια και ενήλικη ζωή σωστά και αναίμακτα.

 Οι άνθρωποι ανεβοκατέβηκαν σκάλες, μπήκαν σε αποθήκες, πληκτρολόγησαν όλους τους δυνατούς συνδυασμούς, αλλά η έκδοση του Επίκουρου με την περίφημη μετάφραση της Τζένης Μαστοράκη δεν αναφερόταν ούτε στη λίστα με τα πολτοποιημένα.

 Τελικά το λογοτεχνικό τοτέμ με το ασημένιο εξώφυλλο βρέθηκε στον “Μικρό Κοραή” Χαλανδρίου και έτσι το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς πήρε για άλλη μια φορά την εκδίκησή του.  

 Οσο για την επιχείρηση “μύηση”, τι να σας πω; Η μικρή σταμάτησε στις δύο πρώτες σελίδες. “Δεν αντέχω που ο Χόλντεν είναι τόσο πληγωμένος” είπε στη θεία της. Η φίλη μου απογοητεύτηκε. Εγώ όμως αναγκάστηκα να παραδεχτώ ότι η μύηση είχε κιόλας αρχίσει και μάλιστα ήταν σε καλό δρόμο».

…που μόλις “αγόρασε” με τη μαμά του €450 κι ήρθε μετά σε μένα διά να του επιβεβαιώσω την αξία του …νομίσματος. (Δεν είχε εμπιστοσύνη στον συνάδελφο βλέπετε….Μπουχαχαχαχα)

 Καταλάβατε υποθέτω τώρα!

 Αλλοίμονο στην κυριούλα που΄χασε το ενθύμιο της να λέτε.

 Εκτός αν τον έστειλε ο Nagos γιά ρεπεράζ που λέμε και στην Κινηματογραφική γλώσσα.

 Μετά τον Αλβανό που μου χτύπησε την πόρτα του σπιτιού μεσημεριάτικα, την προ-περαμένη Κυριακή, διά να ζητήσει €2, διά να “κόψει κίνηση” δηλαδής, είχαμε σήμερις μιά νέα φάση.

 Να δω ΠΩΣ και με ΠΟΙΟ τρόπο θα τριτώσει το Αλβανικό “κακό”.-

9.2.10

“EIΣΤΕ ΣΤΟΧΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΩΝ”!

6.2.10

 

 Επαγγελματίας χρυσοθήρας. “Αριστερός” της τσέπης και του χαβιαριού ο Παπαδόπουλος. Ένας άλλος Λάκης. Ιδεολογία και δήθεν κουλτούρα αλλά οι αρπαχτές – αρπαχτές. Εκατομμύρια ευρώ σε μετρητό. Προσεκτικός είναι αλήθεια για να μην τον πάρουν με τις… πέτρες, αλλά επιτυχημένος στον ρόλο του σύγχρονου κρατικοδαίτου Μήδα. Σπύρος Παπαδόπουλος. Μέτριος ηθοποιός, δήθεν Γάβρος τον οποίο κανείς δεν είδε ποτέ στο γήπεδο, παίζει τον ρόλο του πασαδόρου ανάμεσα σε εταιρείες παραγωγής και δισκογραφικές εταιρείες που προωθούν νέα ταλέντα. Σπύρος και Λάκης. Η χρυσή κουλτούρα της δήθεν αριστεράς. ΣΥΡΙΖΑ και του κ..ου τα εννιάμερα

***

Κι άμα πηγαίνει στην Θύρα 7 να φουμάρει μπάφους παρέα με τον Τσουκαλά, που να τον δείς εσύ ρε Παπαγιάννη, από τα επίσημα;