jump to navigation

Δε ξέρω πως σας φάνηκε το… θολοκουλτουριάρικο ένθετο της “ Ε” τη Δευτέρα… Νοεμβρίου 5, 2009

Posted by J.McManus in Παπαριές!.
38 comments

…αλλά σας ομολογώ την αμαρτία μου, ήταν καταπληκτικό γιά προσάναμα στο τζάκι κι έκανε μιά φωτιά μούρλια! Μόνο τα πυροσβεστικά ελικόπτερα δεν ενεφανίσθησαν πάνω απ΄το Χαλάνδρι. Χο!

 Καλη νύχτα σας!

>>> Δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία ότι θ’ αποδειχθεί το τραγούδι της χρονιάς: Νοεμβρίου 5, 2009

Posted by J.McManus in Περί Μουσικής κι όχι μόνον....
6 comments

>>> Άλλο ένα κόλημμά μου, γιά το 2009: Νοεμβρίου 5, 2009

Posted by J.McManus in Περί Μουσικής κι όχι μόνον....
1 comment so far

Γιά χάρη ενός άρθρου: αφιερωμένου στον Άγγελο Ελεφάντη, αγόρασα τη νέα εφημεριδούλα (€5,00 κοστίζει -> 4,50 τη χρέωνε η Εστία, το Floral μπορεί και να την πούλαγε: €5,50)… Νοεμβρίου 5, 2009

Posted by J.McManus in Άντε απέδώ ρε σεις!.
1 comment so far

..μιά εφημερίδα γραμμένη αποκλειστικά από θολοκουλτουριάρηδες ΕθνοΠροδότες κι Εθνομηδενιστικούς κύκλους, προεξέχοντος του γνωστού Εφιάλτη του Πάντειου Πανεπιστημίου: Αλέξη Ηρακλείδη.

 Εντύπωση μου προξένησε μιά ακόμα αρνητική κριτική (εξ αριστερών φυσικά…) γιά τη ταινία του Παντελή, από τον Ηλία Κανέλλη, που τον είχα και σε μιά κάποια εκτίμηση κι υπόληψη:

 Με λίγα λόγια θεωρεί ότι ο σκηνοθέτης με τη «Ψυχή Βαθεία» του: κηρύσσει ένα νέο εθνικό πόλεμο εναντίον της παγκοσμιοποίησης και υπέρ των εθνικών χαρακτηριστικών του Έλληνα… [pei blue]

 Ο καθένας βλέπει πάνω στο πανί, ό,τι συμπλέγματα κουβαλά μέσα του. Οι Εθνομηδενιστές, πέραν ότι η ταινία δεν είχε τις αναφορές γιά τους ΣλαβοΜακεδόνες που ήθελαν, την θεωρούν και ιδεολογικό όργανο ενάντια στη Παγκοσμιοποίηση (sic) και του πολυπολιτισμικού μοντέλου, της τράνζιτ κι απάτριδης κοινωνίας των αεροδρομίων, που ονειρεύονται!

 Καληνύχτα μαλάκες!

Την ώρα που Εθνομηδενιστής Αλέξης-Εφιάλτης «ντρέπομαι που είμαι Έλληνας» Ηρακλείδης συγγράφει τις γνωστές παπαριές του: «Γιά την Ελλάδα, την Τουρκία και τους Εθνικούς μας μύθους» εις το παρθενικό τεύχος του Athens Review of Books…. Νοεμβρίου 5, 2009

Posted by J.McManus in Αγαπητοί Επώνυμοι Γραφιάδες.
1 comment so far

… η Φιλοτουρκική Σουηδική Προεδρία της ΕΕ, σκαρφίσθηκε ένα νέο πρόσχημα γιά να σταματήσουν (και καλά) οι γείτονες να παρενοχλούν τ’ αεροσκάφη τρίτων χωρών της Δύναμης της Frontex. Έτσι πρότειναν να συμμετάσχει και η Τουρκία στο κόλπο (στη Frontex δηλαδής) ώστε μετά να πετάνε ανενόχλητα τ’ αεροπλανάκια τους, δίχως να καταθέτουν σχέδιο πτήσης, μέχρις τους Παξούς, μη σου πω και πάνω απ’ τους Αντίπαξους:

Εκτάκτως ερριμμένα

  • Από την ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ

    • Μια περίεργη ιδέα…

     ΜΙΑ ΠΕΡΙΕΡΓΗ τροπή δείχνει να παίρνει η υποτιθέμενη «πίεση» προς την Τουρκία, από την Ελλάδα και την Ε.Ε., ώστε να σταματήσει το μεγάλο κύμα των λαθρομεταναστών από τα παράλια της Τουρκίας προς την Ελλάδα και κατ’ επέκτασιν προς την Ευρώπη.

     ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ζητούμενο ήταν και παραμένει να υποχρεωθεί η Αγκυρα να τηρήσει την εδώ και χρόνια διμερή συμφωνία της με την Ελλάδα για την επανεισδοχή σε τουρκικό έδαφος των λαθρομεταναστών που έχουν περάσει στην Ελλάδα από την Τουρκία. Και, παράλληλα, να συνάψει διμερή συμφωνία με την Ε.Ε. για το θέμα της πάταξης της λαθρομετανάστευσης, της προερχόμενης από το τουρκικό έδαφος.

     ΤΟ ΘΕΜΑ αυτό αναμένεται να συζητηθεί εκτενώς στο συμβούλιο κορυφής του Δεκεμβρίου, καθώς το θέμα της λαθρομετανάστευσης αφορά το σύνολο των «27» και ειδικότερα τις Ελλάδα, Ιταλία, Μάλτα και Ισπανία.

     Η ΣΟΥΗΔΙΚΗ προεδρία φαίνεται ότι προωθεί μια ιδέα, που φυσικά δεν θα «πονέσει» ιδιαίτερα την Τουρκία:

     ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΕΙ, δηλαδή, η Αγκυρα στην ευρωπαϊκή δύναμη Frontex που περιπολεί στα «σύνορα της Ε.Ε.», δηλαδή στα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία.

     ΚΑΤ’ ΑΥΤΟΝ τον τρόπο φαίνεται ότι επιχειρείται μια μετατόπιση της ουσίας του προβλήματος προς όφελος της Τουρκίας. Και αυτό γιατί το ζητούμενο δεν είναι να «επιτηρεί» η Τουρκία από τον ελληνικό εναέριο και θαλάσσιο χώρο τους Τούρκους δουλέμπορους που μεταφέρουν λαθρομετανάστες στα ελληνικά νησιά. Το ζητούμενο είναι, κυρίως, να δεχθεί η Τουρκία τον επαναπατρισμό σ’ αυτήν των λαθρομεταναστών.

     ΚΑΤΑ έναν περίεργο τρόπο, οι πρώτες ελληνικές αντιδράσεις είναι θετικές προς τις σουηδικής έμπνευσης προτάσεις. Ηδη χθες ο υπουργός Αμυνας έδειξε να μην έχει κατ’ αρχήν αντίρρηση στην «ευπρόσδεκτη» συμμετοχή Τουρκίας στη Frontex στα ελληνικά θαλάσσια όρια. Με την προϋπόθεση, όπως είπε, η Τουρκία να «σεβαστεί την ελληνική κυριαρχία και τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα».

     ΕΙΝΑΙ εμφανές ότι το πρόβλημα δεν λύνεται τόσο εύκολα, γιατί η Τουρκία δεν θα δεχθεί να υποβάλει σχέδια πτήσεων και δεν θα «παραδώσει» την έρευνα και διάσωση στις νόμιμες ελληνικές Αρχές, πέραν της διάθεσής της να «ενσωματώσει» τις ελληνικές περιοχές στο Φαρμακονήσι και Αγαθονήσι.

     ΥΠΑΡΧΕΙ όμως και μια άλλη άποψη, που είχε αρχίσει να διαφαίνεται πριν από τις εκλογές:

     ΝΑ ΠΕΙΣΤΕΙ η Τουρκία, διά της Ε.Ε., να περιπολεί η Frontex ΕΝΤΟΣ των χωρικών υδάτων της Τουρκίας, έτσι ώστε να μην υπάρχει πρόβλημα «εξαγωγής» λαθρομεταναστών σε ελληνικό χώρο, αλλά ούτε και πρόβλημα επανεισδοχής των λαθρομεταναστών από την Τουρκία, αφού θεωρητικώς δεν θα βγαίνουν έξω από τον τουρκικό χώρο…

    Ούτε του κωλοτούμπα Γιώργο Ρούση, που διεκδικεί θέση στο βιβλίο Guinness στις εναλλαγές Κομμάτων σε κάθε εκλογική διαδικασία…. άρεσε η ταινία του Παντελή: Νοεμβρίου 5, 2009

    Posted by J.McManus in Αγαπητοί Επώνυμοι Γραφιάδες, Κινηματογράφος.
    3 comments

     Τουλάχιστον ήταν τίμιος στην εισαγωγή/πρόλογό του, διότι όλοι οι υπόλοιποι εφήμεροι σχολιαστές των τελευταίων ημερών συμπεριφέρονται σα να ξύπνησε ο Μπακογιαννόπουλος μέσα τους:

    Παρέμβαση

  • Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ .*

    • Ψυχή βαθιά: σχόλιο ενός ηττημένου

     Οι αράδες που ακολουθούν δεν προέρχονται ούτε από κάποιον κριτικό κινηματογράφου ούτε από κάποιον ιστορικό, αλλά από έναν Ελληνα πολίτη που ανήκει και συνειδητά τάσσεται με το μέρος των ηττημένων του εμφύλιου πολέμου, και ο οποίος θεωρεί ότι αυτός θα συνεχίζεται παντού και πάντοτε με διάφορες μορφές, όσο η κοινωνία θα διαχωρίζεται σε αντιμαχόμενες τάξεις.

     Γιατί, σε αντίθεση από τι επιδιώκει να περάσει στον θεατή το «Ψυχή βαθιά», ο εμφύλιος, όπως άλλωστε ο κάθε εμφύλιος στην Ιστορία, είχε νικητές και ηττημένους. Και στην προκειμένη περίπτωση, οι νικητές ήταν η ντόπια και ξένη αστική τάξη και οι συνεργάτες των κατακτητών -αρχικά Γερμανών και στη συνέχεια Αγγλοαμερικάνων- και ηττημένοι, το λαϊκό κίνημα και το κίνημα της εθνικής αντίστασης.

     Και μάλιστα, αυτοί οι ηττημένοι, για χρόνια ολόκληρα υπέστησαν δολοφονίες, βασανιστήρια, τις πιο άγριες διώξεις… έναν εκδημοκρατισμό που σήμαινε «ο υπουργός Δικαιοσύνης [να] κρίνει την αύξησιν ωρών προαυλισμού» και που ακόμη και τώρα πληρώνουν τις συνέπειες της τότε ήττας τους.

     Ακόμη, κάτι που σκόπιμα αποφεύγουν να παρουσιάσουν οι σεναριογράφοι του «Ψυχή βαθιά», η δημιουργία του ΔΣΕ ήταν απόρροια του αδυσώπητου, άγριου διωγμού των αγωνιστών του ΚΚΕ, του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, «που ένα χώρο να σταθούνε ζητήσανε, δίχως υποτιθέμενα προνόμια ή ξέχωρη αξία», παρόλο που εκείνοι είχαν σηκώσει το βάρος του απελευθερωτικού αγώνα.

     Αλλά και ο αγώνας του ΔΣΕ δεν ήταν όπως τον παρουσιάζει το φιλμ, αγώνας άσχετων, παραπλανημένων από τους ηγέτες τους πιτσιρικάδων που είχαν απαχθεί, δεν ήταν αγώνας άβουλων μορμόνων, αλλά αγώνας σωτηρίας, και ταυτόχρονα αγώνας για μια καλύτερη ζωή, αγώνας για μια Ελλάδα λεύτερη από ντόπια και ξένα αφεντικά, αγώνας για μια λαοκρατούμενη Ελλάδα.

    «Με τ’ άρματα του δίπλα/ νειρεύονται βαθιά/ πως βγήκε νιο φεγγάρι/ σφυροδρέπανο».

     Και τον αγώνα αυτό, δεν τον αντιμετώπιζαν με το πιο αβυσσαλέο μίσος μόνον οι «κακοί» Αμερικανοί, αλλά και η ελληνική αστική τάξη και οι στρατιωτικοί της εκπρόσωποι, τους οποίους το έργο εμφανίζει σχεδόν αντιστεκόμενους στα κελεύσματα των ξένων, ακριβώς για να κρύψει το βαθιά ταξικό χαρακτήρα αυτού του πολέμου.

     Δεν πρόκειται για έργο ιστορικού, αλλά για μυθοπλασία, που πλάστηκε στη βάση μακρόχρονων ιστορικών ερευνών -τόσο σοβαρών που ακόμη και ο τίτλος που επιλέχθηκε γι’ αυτό, δηλαδή το «Ψυχή βαθιά», να ήταν σύνθημα του ΕΛΑΣ και όχι του ΔΣΕ- δήλωσε σε μύριους τόνους ο αυτοπροσδιοριζόμενος αριστερός σκηνοθέτης. Να όμως, που αυτή η μυθοπλασία έρχεται να αναθεωρήσει την ιστορική πραγματικότητα, να την παραποιήσει και τελικά να την ανατρέψει.

     Εντάσσεται έτσι, συνειδητά ή ασυνείδητα, σε μια ευρύτερη διεθνή προσπάθεια ξαναγραψίματος της ιστορίας με στρογγύλεμα των γωνιών, είτε αυτές αφορούν τη ναζιστική θηριωδία είτε το ολοκαύτωμα… είτε το «συνωστισμό» στα παράλια της Σμύρνης… και τελικά την κινητήριο της ιστορίας πάλη, ανάμεσα στα αφεντικά και στης γης τους κολασμένους, με απώτερο στόχο να αποτραπεί η κορύφωσή της και να μην πάρουν τα όνειρα εκδίκηση.

     Και όταν γι’ αυτή την ιστορική αναθεώρηση ανάγονται σε ερμηνευτικό εργαλείο οι διαπροσωπικές σχέσεις και χρησιμοποιείται αφειδώς το συναίσθημα, και οι πιο αγνές μορφές αγάπης, όπως εκείνη ανάμεσα στη μάνα και τα παιδιά της, η αγάπη ανάμεσα σε αδέλφια, ο έρωτας ανάμεσα σε δυο νέα παιδιά, που όταν θρυμματίζονται κανέναν δεν αφήνουν ασυγκίνητο, τότε το όλο εγχείρημα, πέραν του ότι επιβάλλεται να καταδικαστεί πολιτικά, όπως άλλωστε έπραξε προς τιμήν της σύσσωμη η αριστερά, θα πρέπει να απαξιωθεί και ηθικά.

    * Καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο [ΣΣ. που αλλού;]

    >>> Αυγά Ημέρας: Νοεμβρίου 5, 2009

    Posted by J.McManus in Αγαπητοί Επώνυμοι Γραφιάδες.
    1 comment so far

    Ναυτίλος

  • θέσεις κι επιθέσεις…

    •  Τα κουνάβια (νομίζω και οι ασβοί) ζουν σε φωλιές με δύο τρύπες
    έχοντας πάντα για όλα δύο μέτρα και δύο σταθμά. Δεν είναι προς ψόγον, όλα τα ζωάκια δικαιούνται τρόπους επιβίωσης. Εκείνο που με προβληματίζει κάπως, είναι γιατί ορισμένοι υμνούν τα κουνάβια (νομίζω και τους ασβούς) που αποφασίζουν με τα κουμπούρια τους ποιος θα πρέπει να δολοφονείται κάθε φορά για να γίνει η δημοκρατία δημοκρατικότερη…

     Η αλήθεια είναι ότι ο Μπρεχτ επαινούσε (στις ιστορίες του κ. Κόυνερ) τους αγωνιστές που φρόντιζαν τα σπίτια ή τα καταφύγιά τους να ‘χουν πάντα δύο εξόδους, αλλά τούτο επειδή ήταν κυνηγημένοι κι όχι επειδή ήταν κυνηγοί.

     Απλόν. Χωρίς δύο μέτρα (για κουνάβια) και δύο σταθμά (για ασβούς)…


     Προ οδυνηρής έκπληξης βρέθηκαν πολλοί αριστεροί (η Αριστερά και τα κόμματά της είναι άλλο) με την επίθεση εσχάτως εναντίον της κυρίας Σώτης Τριανταφύλλου από φασίστες που αυτοπροσδιορίζονται ως αντιεξουσιαστές.

     Οι τύποι αυτοί μπούκαραν ακριβώς όπως μπούκαραν τις προάλλες και οι μπάτσοι (υπό μορφήν αστυνομικών) πάλι στο «Φλοράλ» (γεια σου, Γιώργο), πάλι στα Εξάρχεια για να εμποδίσουν, οι αντιεξουσιαστές, ακριβώς όπως και τα όργανα της εξουσίας, την παρουσίαση ενός βιβλίου, την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών.

     Θύμα αυτή τη φορά η κυρία Σώτη Τριανταφύλλου, ένα από τα πιο φωτεινά μυαλά στη χώρα μας, μια ταλαντούχα συγγραφέας, μια αγωνίστρια των ιδεών της -με όποιες απ’ τις οποίες όσον κι αν διαφωνεί κανείς, όχι μόνον παραμένουν σεβαστές, αλλά η αντίκρουσή τους μόνον μέσα από γόνιμο διάλογο μπορεί να γίνεται, οδηγώντας μάλιστα ενίοτε σε νέες ενδιαφέρουσες σκέψεις.

     Δεν είναι η πρώτη φορά που μελανόφρονες μαγκίτες προπηλακίζουν την κυρία Τριανταφύλλου, την οποίαν άλλωστε παλιότερα είχαν απειλήσει ότι θα «γίνει Κούνεβα απ’ τα αριστερά»!

    Δεν υπάρχει «αριστερά» στον φασισμό.

     Και ήταν για μένα απορίας άξια όλα αυτά τα χρόνια η αιδήμων σιωπή της Αριστεράς κάθε φορά που καιγόταν το βιβλιοπωλείο του κ. Αδωνη Γεωργιάδη φέρ’ ειπείν ή σπάζονταν τα κεφάλια (προφανώς για να βάλουν σωστό μυαλό) πιτσιρικάδων ακροδεξιών ή και φασιστών που έκαναν το έγκλημα να εκθέτουν τα βιβλία τους στην Εκθεση Βιβλίου.

     Δεν καταλαβαίνω γιατί αντιδρούμε ως αριστεροί στην επίθεση κατά των δικών μας, όπως στην περίπτωση του Δημήτρη Παπαχρήστου (γεια σου, Δημήτρη), ενώ ποιούμε την νήσσαν όταν καίγεται ο κ. Γεωργιάδης ή σύρεται στα δικαστήρια προκειμένου να φιμωθεί ο κ. Πλεύρης.

     Από πότε η Αριστερά αντιμετωπίζει τη σύγκρουση των ιδεών με δικαστικές αποφάσεις;

     Μήπως από τότε που η πολιτικώς ορθή Αριστερά στη Δύση (από την Ακρα Αριστερά ώς τους Σοσιαλιστές), υιοθετώντας πάσης φύσεως αμερικανιές, καταφεύγει στα δικαστήρια για να καθ-ιερώσει τις ιδέες της στην κοινωνία με αποφάσεις… πρωτοδικείων;

     Οτι ο φασισμός και οι ιδέες του προτρέπουν στη βία εναντίον όποιων θέλουν κάθε φορά, είναι πασίγνωστον. Κι όταν εκδηλώνονται εγκληματικές συμπεριφορές πρέπει να αντιμετωπίζονται απ’ τον νόμο. Τον έστω δυσλειτουργούντα κι επιλεκτικό νόμο. Από πότε όμως μπορεί η Αριστερά να παίρνει τον νόμο στα χέρια της, να κάνει δίκη προθέσεων και προληπτικώς να εφαρμόζει καταστολή (εμποδίζοντας συγγραφείς να μιλούν, καίγοντας βιβλιοπωλεία, δέρνοντας αντιφρονούντες); Κι από πότε πρέπει η Αριστερά να καταφεύγει στον νόμο για να λογοκρίνει δικαστικώς αυτό το οποίο η ίδια θα όφειλε να συντρίβει ιδεολογικώς;

     Δημοκρατική Αμυνα για την Αριστερά απέναντι στον φασισμό είναι οι ιδέες της, οι διαδηλώσεις της, οι οργανώσεις της, η σχέση της με τον λαό και το καλό, όχι οι τραμπουκισμοί και οι δίκες, είτε τις διεξάγει ως εξουσία η ίδια (σταλινικές) είτε διαθέτει τον σταλινισμό των επιγόνων που χρειάζεται για να σέρνει στα δικαστήρια τους άλλους.

     Κι εδώ είναι ίσως καλό να σημειώσουμε ένα φαινόμενο που περνάει εξόχως απαρατήρητο. Πολλοί απ’ αυτούς τους λίγους (σταλινικούς, ακροαριστερούς κι άλλους) που εμφανίζονται πούροι πολέμιοι του φασισμού ή του κυρ Πλεύρη ανάγοντας το περιθώριο ως κύριον εχθρό, αφήνουν τον καπιταλισμό στην ησυχία του.

     Μάλιστα υιοθετώντας πολλά από τα στοιχεία της κυρίαρχης ιδεολογίας (πολυπολιτισμός, αυτοπροσδιορισμός, μεταμοντερνισμός κι άλλα) ενσωματώνονται (ως αντιρρησίες βεβαίως-βεβαίως) στο σύστημα, βάζοντας στον στόχο τον κυρ Καρατζαφέρη που βγάζει μάτι, αλλά όχι και όσα μας βγάζουν το μάτι, με τον Σόρος, τις Μη Κυβερνητικές (χρηματοδοτούμενες απ’ τις κυβερνήσεις) Οργανώσεις, νομιμοποιώντας έτσι (τον πραγματικό φασισμό του ιμπεριαλισμού και) τις προτεραιότητες του καπιταλισμού. Οι οποίες, μέσω και των (νεο)φιλελεύθερων, μπορεί να εμφανίζονται ως αντιρατσιστικές (αρκεί να χώνουν τους μετανάστες στα πολυπολιτισμικά γκέτο), αντιεθνικιστικές (αρκεί να ξεπατώνονται τα έθνη) και γενικώς αναθεωρητικές (αρκεί η «αλήθεια του άλλου» να ‘ναι το ψέμα που θα μας θάψει).

     Ολα αυτά κι άλλα τέτοια δεν είναι αριστερά, είναι εμπράγματο όφελος για κατ’ επάγγελμα συκοφάντες, που ψωμίζονται απ’ τα προβλήματα της εποχής μας…

    Πέταξε ένα καρφί σήμερα ο Τριάντης, σκέτη ταβανόπροκα… Τύφλα να΄χει η σπόντα του Σαμαρά περί: «δεκαετίας της ιστορικής μνήμης»… (κι όποιος το κατάλαβε, το κατάλαβε…) Νοεμβρίου 5, 2009

    Posted by J.McManus in Αγαπητοί Επώνυμοι Γραφιάδες.
    1 comment so far

    **** Το πρόβλημα, υποβολέα, δεν είναι τα παιδάρια που πέταξαν αυγά στη Σώτη Τριανταφύλλου, αλλά οι Κύκλωπες της Αριστεράς και η επιλεκτική ευαισθησία τους… Αυτή επανδρώνει τις ιδεολογικές γαλέρες με ρομποτάκια…

    «ιδεολογικές γαλέρες» χαχαχαχαχαχα Γεια_σάν του μόρτη! Κάσδαγλη το’πιασες;

    Γειτονόπουλο, γόνος φιλικού μου ζευγαριού, το γνωρίζω από βρέφος, μέχρις baby-sitting του έκανα ένα φεγγάρι… καλλιτεχνική φύση από τα μικράτα του… και φέτος ανεβαίνει με τη πρώτη του ταινία, πάνω, στο Φεστιβάλ: Νοεμβρίου 5, 2009

    Posted by J.McManus in Κινηματογράφος, Σινεφιλία κλπ.
    2 comments

     Πολύ συγκινήθηκα ρε μόρτες/μόρτισες.

     Το σάϊτ όπου μπορείτε να δείτε την ταινιούλα είναι: http://www.elvislastsong.com/

    >>> 1967. «Γιορτάζοντας» τη νέα κατάσταση, ο Πάρις παραθέτει «παραδοσιακό χωριάτικο γεύμα» με «φασουλάδα, τουρσιά, ελιές και κρεμμύδια». Η δικτατορία έχει αρχίσει. (Έψαξε πολύ να βρεί η Δεξιά τον δικός της Θ. Αγγελόπουλο; χαχαχαχα) Νοεμβρίου 5, 2009

    Posted by J.McManus in Αγαπητοί Επώνυμοι Γραφιάδες, Κινηματογράφος, Σινεφιλία κλπ.
    1 comment so far

    Στοπ καρέ στα 50 χρόνια

    Της ΕΥΑΝΝΑΣ ΒΕΝΑΡΔΟΥ (venardu@enet.gr)

     Από την πρώτη Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου της ΔΕΘ το 1960 μέχρι τα φετινά πεντηκοστά γενέθλιά του, η ιστορία του σημαντικότερου κινηματογραφικού μας θεσμού έχει σημαδευτεί από θεσμικές αλλαγές, συγκινητικές στιγμές, τσακωμούς, απρόοπτα, ευτράπελα και, βέβαια, πολλές σημαντικές ταινίες.

    Στιγμιότυπο από την τελετή έναρξης του 48ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Στιγμιότυπο από την τελετή έναρξης του 48ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

     Μια νέα επετειακή έκδοση του φεστιβάλ με αφορμή τα πενηντάχρονά του αξιοποιεί το πλούσιο αρχείο, ανατρέχοντας σε βραβεία, επιτροπές, αφιερώματα, καλεσμένους, ταινίες, χώρους, ειδικές εκδηλώσεις, εκπαιδευτικά προγράμματα. Και βέβαια σημειώνοντας ένα πλήθος από στιγμιότυπα. Να μερικά από αυτά:

    1960. Το κοινό υποδέχεται θερμά το «Ποτάμι» του Νίκου Κούνδουρου και τον «Μακεδονικό γάμο» του Τάκη Κανελλόπουλου. Αντίθετα, αποδοκιμάζει μικρού μήκους ντοκιμαντέρ παραγωγής του υπουργείου Γεωργίας.

    1961. Η Αλίκη Βουγιουκλάκη προκαλεί ουρές. Κοσμοσυρροή και για την προβολή της λογοκριμένης ταινίας του Αλέκου Αλεξανδράκη «Συνοικία το όνειρο». Περισσότεροι από χίλιοι θεατές μένουν χωρίς εισιτήριο.

    1963. Πρώτη συμμετοχή του Τζέιμς Πάρις στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, με το «Αδελφός Αννα». Ο ελληνοαμερικανός παραγωγός κερνάει «ουίσκι, κόκα-κόλα και μπίρες, εκλεκτά πούρα Αβάνας, αμερικανικά τσιγάρα και σπίρτα».

    1964. Η εμφάνιση της Ελένης Ανουσάκη με τολμηρό φόρεμα στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών οδηγεί σε απειλή έκδοσης εισαγγελικής εντολής και σύλληψης «λόγω προσβολής της δημοσίας αιδούς»!

    1965. Οι παραγωγοί Φιλοποίμην Φίνος και Κλέαρχος Κονιτσιώτης απειλούν ότι θα αποσύρουν τις ταινίες τους, διότι δεν τους ικανοποιούν οι ημέρες προβολής. Ο Κονιτσιώτης υπαναχωρεί.

    * Η απουσία της Αλίκης Βουγιουκλάκη προκαλεί δυσμενή σχόλια στον τύπο. Οι δημοσιογράφοι χαρακτηρίζουν τη στάση της «περιφρονητική απέναντι στο θεσμό» και τη συνδέουν με την παράλληλη αποχή του Φίνου.

    1966. Ο Τζέιμς Πάρις «κατεβάζει» ένα τανκ στους δρόμους της Θεσσαλονίκης για να προωθήσει την ταινία του «Ξεχασμένοι ήρωες».

    * Θερμή υποδοχή για τις ταινίες «Με τη λάμψη στα μάτια» του Πάνου Γλυκοφρύδη, «Εκδρομή» του Τάκη Κανελλόπουλου, «Μέχρι το πλοίο» του Αλέξη Δαμιανού και «Πρόσωπο με πρόσωπο» του Ροβήρου Μανθούλη, άλλα και για τη μικρού μήκους του Παντελή Βούλγαρη «Τζίμης ο Τίγρης».

    * Το βραβείο δίνεται στην ταινία «Ξεχασμένοι ήρωες» του Τζέιμς Πάρις. Ο Γιάννης Τσαρούχης και ο Μάνος Χατζιδάκις, ωστόσο, μέλη της κριτικής επιτροπής, καταγγέλλουν «βία και νοθεία» στην ψηφοφορία.

    1967. «Γιορτάζοντας» τη νέα κατάσταση, ο Πάρις παραθέτει «παραδοσιακό χωριάτικο γεύμα» με «φασουλάδα, τουρσιά, ελιές και κρεμμύδια». Η δικτατορία έχει αρχίσει.

    1968. Το σύνθημα του 9ου Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου είναι «Οι νέοι πεθαίνουν στη Θεσσαλονίκη», υπονοώντας τον καλλιτεχνικό «θάνατο» των νέων σκηνοθετών από την κριτική επιτροπή της διοργάνωσης.

    1969. Η λογοκρισία αποκλείει σημαντικές ελληνικές ταινίες από το φεστιβάλ, όπως την «Ανοιχτή επιστολή» του Γιώργου Σταμπουλόπουλου.

    1970. Προβάλλεται η «Αναπαράσταση» του Θόδωρου Αγγελόπουλου και ο τύπος αναφέρεται στην απώλεια της πρωτοκαθεδρίας των μεγάλων εμπορικών παραγωγών και στην εμφάνιση νέων αισθητικών ρευμάτων.

    *Οι πρώτες αντιδράσεις του νεανικού κοινού του φεστιβάλ, του λεγόμενου «β’ εξώστη».

    1971. Η διοργάνωση χαρακτηρίζεται από τον τύπο ως «το φεστιβάλ της οργής» λόγω των έντονων αποδοκιμασιών του «β’ εξώστη» εις βάρος παραγωγών και σκηνοθετών του κινηματογραφικού κατεστημένου της εποχής.

    * Το κοινό αποδοκιμάζει την «Καταναλωτική κοινωνία» του Κώστα Καραγιάννη κι εκείνος ζητά την επέμβαση της αστυνομίας προκειμένου να διασωθεί από το οργισμένο κοινό.

    1972. Ρήξη μεταξύ των παλιών παραγωγών και των νέων σκηνοθετών του ελληνικού κινηματογράφου. Ανταλλαγή πυρών.

    1974. Οι κινηματογραφιστές απαιτούν να παραιτηθούν τα μέλη των χουντικών επιτροπών και να καταργηθεί η λογοκρισία

    * Το κοινό του «β’ εξώστη» ζητάει την απομάκρυνση των αστυνομικών οργάνων από τις αίθουσες, ενώ συγκροτείται επιτροπή θεατών με σκοπό να απονείμει βραβεία κοινού.

    * Η οργανωτική επιτροπή αποφασίζει να παίξει 13 «κομμένες» επί χούντας ταινίες μικρού μήκους. Η ένταση είναι διάχυτη.

    * Επεισοδία ανάμεσα στον «β’ εξώστη» και την οργανωτική επιτροπή, που προκαλούν την παρέμβαση της αστυνομίας και τη σύλληψη ενός φοιτητή.

    * Ο τοπικός τύπος υποδέχεται πανηγυρικά την άφιξη του ζεύγους Ντασσέν – Μερκούρη στη Θεσσαλονίκη.

    1975. Οι ταινίες δεν ελέγχονται πια από καμία κρατική επιτροπή λογοκρισίας.

    * Ο «Θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου μονοπωλεί το ενδιαφέρον του κοινού.

    1977. Η απειλή διοργάνωσης αντιφεστιβάλ από τους κινηματογραφιστές γίνεται πραγματικότητα.

    * Οι περισσότεροι κινηματογραφιστές αρνούνται να υποβάλουν τα έργα τους.

    * Ο Μιχάλης Κακογιάννης μηνύει την οργανωτική επιτροπή για συμμετοχή της ταινίας του «Ιφιγένεια» στο πρόγραμμα παρά τη θέλησή του.

    1979. Εντονη διαμάχη μεταξύ ομάδας σκηνοθετών (Π. Τάσιος, Κ. Φέρρης, Ν. Ζερβός, Α. Θωμόπουλος, Ν. Νικολαΐδης κ.ά.) και των κινηματογραφικών κριτικών.

    1980. Λίγο πριν από την προβολή της ταινίας «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο» του Νίκου Τζίμα φτάνει στην οργανωτική επιτροπή δικαστική απόφαση προσωρινών μέτρων για την απαγόρευση της προβολής της ταινίας, εξαιτίας διαφορών του ηθοποιού Κώστα Καζάκου με το σκηνοθέτη. Τελικά ο Καζάκος δίνει την άδειά του για την προβολή. Ο Τζίμας, όμως, αρνείται να παραλάβει το βραβείο του.

    1981. Το 22ο Φεστιβάλ είναι το πρώτο που διοργανώνεται από το υπουργείο Πολιτισμού και όχι από το υπουργείο Βιομηχανίας.

    1983. Επί υπουργίας Μερκούρη θεσπίζεται νέος κανονισμός, που καταργεί τα χρηματικά βραβεία, ενώ στην «Ανοιχτή οθόνη» προβάλλονται όλες οι κομμένες ταινίες. Κατοχυρώνεται επίσης η σύνθεση των επιτροπών με εκπροσώπους από όλα τα κινηματογραφικά σωματεία.

    1985. Παρά τις υποσχέσεις της Μελίνας Μερκούρη, το Φεστιβάλ αρχίζει χωρίς την ψήφιση του πολυαναμενόμενου κινηματογραφικού νομοσχεδίου. Η υπουργός δεν παρίσταται στην τελετή έναρξης.

    1986. Ψήφιση του νόμου για τον κινηματογράφο, τον Απρίλιο του 1986.

    * «Το δέντρο που πληγώναμε» του Δήμου Αβδελιώδη θεωρείται η αποκάλυψη του Φεστιβάλ και προκαλεί συζητήσεις.

    * Η προβολή του «Μελισσοκόμου» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, που είχε ενταχθεί στο τμήμα «Ανοιχτή οθόνη», ματαιώνεται, ύστερα από την απαίτηση του δημιουργού της η ταινία είτε ν’ανοίξει είτε να κλείσει τιμητικά το Φεστιβάλ.

    1987. Το ΥΠΠΟ μεταφέρει υποχρεωτικά τις μικρού μήκους ταινίες στο Φεστιβάλ Δράμας. Επέρχεται διάσπαση στους κόλπους των «μικρομηκάδων» και κάποιοι οργανώνουν δικό τους «Αντι-Φεστιβάλ».

    1988. Μεγάλη μείωση του αριθμού των θεατών σε όλο το φάσμα των προβολών.

    * Στην τελετή της απονομής ο «β’ εξώστης» εμφανίζει ένα «πτώμα» που συμβολίζει τον αποθανόντα ελληνικό κινηματογράφο.

    1989. Η ΠΕΚΚ διαπιστώνει πως «δεν πάμε καλά», ενώ όλοι επιρρίπτουν τεράστιες ευθύνες στην πολιτική του ΕΚΚ.

    * Στην εκδήλωση για τον Ζαν Κοκτό εμφανίζεται μέσα στην αίθουσα καζάνι με καροτόσουπα, η οποία και προσφέρεται στο κοινό.

    * Σε χάπενινγκ στην τελετή έναρξης παρουσιάζεται η κηδεία ενός σκηνοθέτη, που ανασταίνεται εν μέσω βεγγαλικών, ενώ η πένθιμη μουσική αλλάζει σε ζωηρό ροκ.

    1991. Το 32ο Φεστιβάλ αποκτά καινούριο διευθυντή, τον κριτικό κινηματογράφου Μισέλ Δημόπουλο.

    1992.Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπως ονομάζεται πια, γίνεται διεθνές και περιλαμβάνει διαγωνιστικό τμήμα με ταινίες απ’ όλο τον κόσμο. Εγκαινιάζονται οι «Νέοι Ορίζοντες» με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Δημήτρη Εϊπίδη, αναδρομές-αφιερώματα και παράλληλες κινηματογραφικές εκδηλώσεις.

    * «Θρίαμβος το φεστιβάλ, όποιος δεν το παρακολουθεί είναι τρελός», ανταπαντά ο Σταύρος Τσιώλης σε όσους διατυπώνουν επιφυλάξεις για την τύχη του ελληνικού σινεμά με τη διεθνοποίηση του θεσμού.

    1993. Δύο νέοι έλληνες σκηνοθέτες, οι Σωτήρης Γκορίτσας και Περικλής Χούρσογλου, σαρώνουν τα βραβεία. Στην τελετή απονομής, η Μελίνα τούς παίρνει από το χέρι και διασχίζει μαζί τους την κατάμεστη αίθουσα της ΕΜΣ, ενώ το κοινό όρθιο τους καταχειροκροτεί.

    1994. Στην τελετή έναρξης προβάλλονται φιλμάκια στη μνήμη των πρόσφατα χαμένων Μάνου Χατζιδάκι και Μελίνας Μερκούρη και το Φεστιβάλ καθιερώνει ως μόνιμο ηχητικό σήμα του ένα μουσικό θέμα του συνθέτη.

    1995. «Καταφέρατε να ανακαλύψετε όλες τις ταινίες μου. Κανείς δεν το έκανε μέχρι σήμερα… Ο,τι μένει από την καρδιά μου είναι μαζί σας». Απόσπασμα από την επιστολή του Κισλόφσκι προς το φεστιβάλ. Μερικούς μήνες αργότερα πεθαίνει από καρδιά.

    *Ο Νάνι Μορέτι στη Θεσσαλονίκη διασκεδάζει με τα τραγούδια του Μητροπάνου και δηλώνει φανατικός οπαδός του.

    1996. Θεσμοθετείται Βραβείο Κοινού.

    *Ιδρύεται το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

    1997. Σε μια από τις προβολές της ταινίας του Αμπάς Κιαροστάμι «Η γεύση του κερασιού», κλείνει η παραλιακή από την κοσμοσυρροή.

    1998. Πρόεδρος του Φεστιβάλ ο Θόδωρος Αγγελόπουλος.

    *Πρώτη τελετή απονομής των Κρατικών Κινηματογραφικών Βραβείων Ποιότητας.

    *Ανακοινώνεται η πρώτη διοργάνωση του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ που θα διεξαχθεί τον Μάρτιο του 1999.

    1999. Η καρδιά του Φεστιβάλ χτυπάει πια στο λιμάνι, όπου εγκαινιάζονται οι ανακατασκευασμένες Αποθήκες.

    *Η αίθουσα «Ολύμπιον ΙΙ» παίρνει το όνομα του Παύλου Ζάννα, εμπνευστή του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

    2002. Προβάλλεται από το πρωί ώς τα μεσάνυχτα το 15ωρο αριστούργημα του Φασμπίντερ «Berlin Alexanderplatz».

    2003. Πρεμιέρα λειτουργίας του Balkan Fund, του Ταμείου Ανάπτυξης Σεναρίων από τις Βαλκανικές Χώρες.

    2004. Οι «Νέοι Ορίζοντες» αφιερώνουν το πρόγραμμά τους στον αδικοχαμένο ολλανδό σκηνοθέτη Τεό Βαν Γκογκ, θύμα της μισαλλοδοξίας και του θρησκευτικού φανατισμού.

    2005. Νέα διευθύντρια η παραγωγός Δέσποινα Μουζάκη και νέος πρόεδρος ο ηθοποιός Γιώργος Χωραφάς.

    * Η οικογένεια Κόπολα, σε πλήρη απαρτία, δίνει το «παρών» στη Θεσσαλονίκη.

    * Σύσταση και λειτουργία των νέων τμημάτων «Agora» και «Φόρουμ Συμπαραγωγών Crossroads».

    2006. Ο Κάρολος Παπούλιας είναι ο πρώτος πρόεδρος της Δημοκρατίας που επισκέπτεται επίσημα στην ιστορία του θεσμού το ΦΚΘ.

    *Πρώτη εμφάνιση του τμήματος «DigitalWave» που προβάλλει ταινίες γυρισμένες ψηφιακά.

    2007. Στον «αέρα» ο νέος δικτυακός κόμβος του ΦΚΘ. Ολο το αρχείο του Φεστιβάλ (φωτογραφίες, έντυπα, αφίσες, οπτικοακουστικά ντοκουμέντα), ψηφιοποιημένο πλέον, μένει ανοιχτό σε όλο τον κόσμο.

    * Ο σκηνοθέτης Νίκος Νικολαΐδης δεν προλαβαίνει να παραστεί στο αφιέρωμα με το οποίο τον τιμά το Φεστιβάλ, καθώς φεύγει από κοντά μας τον Σεπτέμβριο. Κοσμοσυρροή στις ταινίες του.

    2008. Ο Κουστουρίτσα παίζει στην κατάμεστη Αποθήκη Γ’ με τους «Νο Smoking Band», ο Ολιβερ Στόουν ανεβαίνει πάνω στη σκηνή και παρέα λένε ένα τραγούδι.

    * Το πρόγραμμα «Generation Next» δίνει βήμα στους μικρομηκάδες οι οποίοι ετοιμάζονται για το «μεγάλο» βήμα.

    * Πρώτη φορά διοργανώνεται σειρά προβολών στις Φυλακές Διαβατών. *

    Εξέφρασε την αποδοκιμασία του κι ο ΣΥΡΙΖΑς ….γιά τ’ αυγά προς την Σώτη! Νοεμβρίου 4, 2009

    Posted by J.McManus in Άντε απέδώ ρε σεις!.
    2 comments

     Kι ο Κόκκαλης απεδοκίμασε τη βία στα γήπεδα και ο επίσημος Παναθηναϊκός καταφέρθηκε εναντίον της διαιτησίας διά την αλλοίωση αποτελεσμάτων εντός του αγωνιστικού χώρου! Χα!

     Κάτι πιό φρέσκο; Κάτι καινούργιο;

     Ιησουήτικα θέατρα της αρκούδας λέγω. Πόσο κοστίζει άλλωστε μιά καταδικαστική ανακοίνωση διά να εκδοθεί από τα γραφεία της Κουμουντούρου; Διά τα μάτια του αφελούς πόπολου…

     Χέρι-χέρι, παρέα, δεν διαδήλωναν οι ΜΙΣΕΣ συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ (θαυμάσατε από τους τηλεοπτικούς δέκτες υποθέτω, το show του Νίκου Γιαννόπουλου, στην «αντιφασιστική» συναυλία, προχθές: στον Άγιο Παντελεήμονα…), αντάμα με τους ρίπτες αυγών της Τριανταφύλλου;

     Οι ίδιοι που έκαναν πορείες ΥΠΕΡ της Κούνεβα, δεν έστελαν κι απειλητικά μηνύματα στη συγγραφέα: ότι θα πάθει ακριβώς τα ΙΔΙΑ με τη Βουλγάρα; Δεν εξεδώθη όμως τότες καμμία …καταδικαστική ανακοίνωση!

     Δικοί σας σύντροφοι, παιδιά που συμμετείχατε μαζί τον Δεκέμβρη, ήταν τα καλόπαιδα/κότες με τ’ αυγά, προχθές στο «Φλωράλ». Από το δικό σας «χώρο». Σταυραδέρφια σας…

     Την ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ την κάνω delete και την εναποθέτω στο …σκληρό μου τώρα!

    >>> Ο «συνταγματάρχης» Λαζόπουλος ανέλαβε νέο συμβόλαιο! Νοεμβρίου 4, 2009

    Posted by J.McManus in Σχόλια και κοπυπαστάδες....
    1 comment so far

     Έκλεισε το «μάτι», στους αποβλακωμένους τηλεθεατές του, λέγοντας για την επίθεση στην Αγία Παρασκευή: «Τέτοια χτυπήματα τα έκαναν κάποιες ακροδεξιές οργανώσεις στην Ιταλία».

     Ξέρει από αυτά, ο Πράκτωρ 000 –Λαζόπουλος. Η τέλος πάντων, ξέρει ο χορηγός του. Το ίδιο κάνει. Οι «ακροδεξιοί» του 68 στην Ιταλία είχαν τον ίδιο μαύρο χορηγό με τους «πυρήνες του Χαφιδισμού», στην Αθήνα. Μην ξεχνάμε ότι στην «Μαύρη Κρουαζιέρα»,της Cia-tours, μετείχε και ο βουλευτής του ΔΟΛ-ΣΥΡΙΖΑ ,κος agente secreto, Βασιλάκης.

     -«Ακροδεξιοί» χτύπησαν στην Αγία Παρασκευή. Άρα γιαυτό ήξεραν τη βάρδια του αστυφύλακα ,που τραυμάτισε τον Γ. Δημητράκη;

    -«Ακροδεξιοί» αντιρατσιστές, είχαν ρίξει και την χειροβομβίδα «που δεν έσπασε το τζάμι» στο Στέκι. Ο Λαζόπουλος , συνέχισε την «προπαγάνδα» που ξεκίνησαν διάφορα έντυπα και Blog της Soft Power.

     (O Ούρι Γκέλλερ τι λέγει επ΄ αυτού); Τον ρώτησαν;

     Ο Λαζόπουλος , είπε ότι πρέπει να προβληματιστούμε και να διαβάζουμε τις προκηρύξεις των τρομοκρατών γιατί κάτι θέλουν να μας πούν και μάλιστα απήγγειλε ένα μεγάλο τμήμα μιας προκήρυξης με πολύ άνεση ! Τις έχει μελετήσει πολύ φαίνεται!

    Τα μπέρδεψε, όμως. Αφού είναι ακροδεξιοί τάχα οι τρομοκράτες γιατί να μελετούμε τις προκηρύξεις; Έγινε και ο Λαζόπουλος ακροδεξιός; Αυτό που θέλουν να περάσουν ότι το χτύπημα είναι από ακροδεξιά οργάνωση με προκήρυξη αριστερού περιεχομένου.

     Γιατί ξεβρακώθηκαν από την υπογραφή τους. Πρώτα δήλωσαν ΟΠΛΑ. Ειπαμε ότι είναι της 5ης Διεθνούς και το κάνουν για «ξεκάρφωμα».

    Οπότε το γύρισαν στην Μαύρη Διεθνή.Το ίδιο κάνει. Οι τροτσκιστοαναρχοσιωνιστές του Λονδίνου. ANTI-FAκαι η μαμά Cia. Που αλλάζουν κουκούλες και περούκες.

     Σπύρος Χατζάρας

    Τι ακριβώς σημαίνει τώρα αυτή η παπαριά του Λάκη: «η βία φέρνει βία»; Νοεμβρίου 4, 2009

    Posted by J.McManus in Άντε απέδώ ρε σεις!.
    add a comment

     Το σμπώξιμο των μπάτσων στον Παπαχρήστο θεωρεί ως βία; Το κατέβασμα που προηγήθηκε: του κράνους του μοτοσυκελτιστή/αστυνομικού, δεν το είδε ο Θεταλλός; Γιά τράβα ν’ ακουμπήσεις το κράνος ενός Αμερικανού, Γερμανού, ου μη και Σουηδού (Σοσιαλδημοκράτη) μπάτσου, γιά να σε δούμε και σε θαυμάσουμε μόρτη;

     Το στημμένο ντου των μπαχαλάκηδων, με τη κάλυψη των επωνύμων του «Φλωράλ», δεν το είδε ο Λαζόπουλος; Μόνο ό,τι τον συμφέρει βλέπει; Απεδείχθη περίτρανα το προσυνεννοημένο σκηνικό, μετά τα προχθεσινά αυγά προς την Σώτη…

     Και τέλος πάντων, ισοφαρίζεται ένα σμπρώξιμο της πούτσας και 2-3 θεαματικές «συλλήψεις» της μιά ώρας: με 100 κάλυκες και μιά εντατική;

     Πόσα θέλει να μας τρελλάνει τώρα ο μάγκας; Η διασκεδαστική (my ass) φωνή του ΣΥΡΙΖΑ, και καλά!

     Άντε τράβα ρε συ στη θαλαμηγό «Θέραπυν» να ξεχαρμανιάσεις λίγο αγορίνα μου και να στανιάρεις στα πόδια σου! Χα!

    Τα γράφουμε εμείς, τα γράφει κι η Βένια. Άντε να δούμε τι θ’αποκάνουμε σ΄αυτό το μπουρδέλλο που ζούμε; Νοεμβρίου 4, 2009

    Posted by J.McManus in Αγαπητοί Επώνυμοι Γραφιάδες.
    1 comment so far

    Προσωπική ματιά

  • Αυγό είναι, θα περάσει;

    •  Θα γίνει κι αυτό ρουτίνα; Θα λέμε ο ένας στον άλλο «πέταξαν αυγά στη Σώτη Τριανταφύλλου», «έριξαν μπογές στο θέατρο του Φάις», «έβαλαν γκαζάκι στο γραφείο του Δοξιάδη», «έδειραν τον Γιάννη Πανούση» και θα ξαναγυρνάμε αφασικοί στις ασχολίες μας; Ούτε θυμωμένοι ούτε ανήσυχοι ούτε… τίποτα; Φοβάμαι πως ναι. Ετσι θα γίνει. Ετσι έγινε κιόλας.

     Μια, δυο, τρεις, δέκα, τα κατάφεραν οι τύποι των Εξαρχείων με το μυαλό κότας και το θράσος τραμπούκων του ‘60 να παρακολουθούμε τις επιθέσεις τους σαν απαραίτητα, καθημερινά χάπενινγκ. Και συνήθως σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν υπάρχει παρόν κάποιο στέλεχος της Αριστεράς ή του αντιδικτατορικού αγώνα να ρίξει καμιά φάπα στους εισβολείς. Οχι, αυτοί συνήθως τα βάζουν με τα κράνη των αστυνομικών για να γίνουν ήρωες και να τους βγάλει ο υπουργός από τα κρατητήρια.

     Οταν τα φασιστάκια των Εξαρχείων κάνουν ντου, οι δημιουργοί είναι ολομόναχοι. Σκουπίζουν τα αυγά, πλένουν τις μπογιές, δένουν τα τραύματά τους και αποχωρούν ησύχως. Οχι, αυτοί δεν θα ζητήσουν ποτέ προστασία από την αστυνομία – να μην τους πουν αντιδραστικούς. Δεν θα υψώσουν το δάχτυλο στο κράτος – δεν περιμένουν ψήφους στις εκλογές. Δεν θα στείλουν βίντεο από την επίθεση στα κανάλια – κανένας δεν τους ξέρει.

     Δείτε τι στόχους επιλέγουν οι κομάντος των Εξαρχείων. Ακόμα και με το μικρό τους το μυαλό μπορούν να διακρίνουν τα ελεύθερα πνεύματα που κυκλοφορούν στους δρόμους της πόλης: δημιουργούς και επιστήμονες που δεν τους γλείφουν και δεν υποκλίνονται στη δήθεν επαναστατικότητά τους. Τους βλέπουν -και το λένε- όπως ακριβώς είναι: σαν επικίνδυνους φονταμενταλιστές, που έρχονται από τις πιο σκοτεινές πλευρές της Ιστορίας.

     Κι επειδή δεν μπορώ να φανταστώ παρουσιάσεις βιβλίων στα Εξάρχεια περιφρουρούμενες από αστυνομία, μία απορία μού μένει. Αυτό το έρμο το «Φλοράλ», που ξανάνοιξε για να γίνει στέκι, θα αρχίσει να υποβάλλει το πρόγραμμα των εκδηλώσεών του στον ντόπιο «αντιεξουσιαστή» σερίφη;

    ΒΕΝΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

    Θα ήθελα κάποιος καλόπιστος αναγνώστης να μου απαντήσει στο ερώτημα: με ποιά κριτήρια (αυτο)προσδιορίζεται το «Floral» ως τυπικό δείγμα μαγαζιού του …λαϊκού και προλεταριακού (ου μη κι επαναστατικού) Εξαρχείου; Νοεμβρίου 4, 2009

    Posted by J.McManus in Άντε απέδώ ρε σεις!.
    6 comments

     Μήπως από τον καφέ/τιμή; Με τους δύο καπουτσίνους που πλέρωσα στα €7,00 (2x€3,50); Δε νομίζω…Ευχαρίστως να σας προσκαλέσω στα μέρη μας: ν’ απολαύσετε καταπληκτικό espresso (κι ουχί Ιλλύ-Ιλλύ Λαμά Σαβαχθανί) με παχύρευστο αφρόγαλα, συνοδευόμενο κι από ωραιότατο μπισκοτάκι στη τιμή των €2,90. Μάρτυρές μου ο Μάκης Διόγος κι ο Δημήτρης Μαμαλούκας… Όχι φυσικά πώς €3,00 είναι φθηνά γιά μιά κούπα ζουμί. Αλλά τηρουμένων των αναλογιών και στην πανάκριβη Ελλάδα, που ζούμε πάλι καλά να λέμε…

     Πάντως ένα ζευγαράκι βγαίνει κερδισμένο στα κυριλέ Κολωνάκια κατά €1,20! Χα!

     Με €7,00 (2.485 δρχ αν δεν κάνω λάθος) τρώγαμε πέντε άτομα του σκασμού, στα «Εξαρχειώτικά» μου χρόνια, στη Ροζαλία, τις παληές καλές εποχές…

     Πάμε παρακάτω.

     Μήπως το «Floral» κρίνεται ως Εξαρχειώτικο λαϊκό βιβλιοπωλείο, λόγω των προσιτών τιμών του στα βιβλία; Μα σας τα ‘γραψα ήδη. Με το που άκουσα την τιμή γιά το βιβλιαράκι του Κάσδγαλη (€15,50) αμέσως προβληματίσθηκα. Που τα μισά του κεφάλαια είναι copy-paste άρθρα της «Γαλέρας». Τα βιβλία του Καραμπελιά, με τόσο υλικό, πλούσια έρευνα και βιβλιογραφία ψαξίματος, κοστίζουν κατά πολύ λιγώτερο.

     Και φυσικά δικαιώθηκα. Τον βρήκα τον «κακό λύκο» στα πέριξ, την επομένη, στη τιμή των €13,90. Και βαρέθηκα να κατέβω και τα σκαλιά της «Πολιτείας». Ίσως εκεί να κόστιζε ακόμα φθηνώτερα…

     Από που κι ως που το αγαπητό “ Φλωράλ” δηλαδής είναι ένα προλεταρικαό μαγαζί που οι «κότες με τ’ αυγά» προτείνουν να ξεκουμπιστεί η Σώτη προς τα Κολωνάκια;.., Προς τους Ιανό/Public προφανώς….δεν υπάρχει κι άλλος χώρος παρουσίασης… Άντε απ’όδω ρε σείς τώρα…

    50 Χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας ΟΧΙ στη διάλυσή της με νέο Σχέδιο Ανάν Νοεμβρίου 3, 2009

    Posted by J.McManus in Εκδηλώσεις.
    add a comment

    3256170144_8ea1252ed4a

    To Σωματείο «Συμπαράσταση Αγώνα Κύπρου» (Σ.Α.Κ.) και η «Συντονιστική Επιτροπή Υποστήριξης Αγώνα για Ελεύθερη Κύπρο» (Σ.Ε.Υ.Α.Ε.Κ.) σας προσκαλούν σε εκδήλωση με θέμα: 1959 – 2009 50 Χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας ΟΧΙ στη διάλυσή της με νέο Σχέδιο Ανάν

     Στην αίθουσα του Πολεμικού Μουσείου (Βασ. Σοφίας και Ριζάρη 2, Μετρό «Ευαγγελισμός») Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009, ώρα 7.00 μ.μ.

    Ομιλητές:

    Βάσος Λυσσαρίδης

    επ. Πρόεδρος ΕΔΕΚ (Κύπρος)

    Γεώργιος Λιλλήκας

    πρ. Υπουργός Εξωτερικών (Κύπρος)

    Γεώργιος Κασιμάτης

    Ομ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών

    Μάνος Μεγαλοκονόμος

    Πρέσβυς ε.τ.

    Συντονιστής: Μανώλης Μηλιαράκης

    Δημοσιογράφος, Πρόεδρος Σ.Ε.Υ.Α.Ε.Κ

    Το θετικό των ημερών είναι ότι στην «ΑΥΓΗ» δεν συγγράφονται μόνο παπαριές [δες τις ηλιθιότητες του Νάσου Θεοδωρίδη περί 28ης Οκτ.], γράφονται κι ωραία κείμενα: Νοεμβρίου 3, 2009

    Posted by J.McManus in Αγαπητοί Επώνυμοι Γραφιάδες.
    16 comments

    Tuesday, November 3, 2009

    Το αίμα νερό δε γίνεται

     

    Της ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

     Αφιερώνεται στη μητέρα μου και σε όσους θυσιάστηκαν για το δίκαιο του αγώνα

     Κάποτε η μητέρα μου είχε εξιστορήσει μια συνάντηση που είχε στα νιάτα της. Τότε που ήταν στο αντάρτικο. Εκεί ψηλά, στα βουνά της Ροδόπης. Στον Εμφύλιο. Τότε που η χώρα μας είχε μοιραστεί στα δύο. Τότε που έγινε το μακελειό. Οι μισοί, που ήταν Έλληνες αντάρτες, θεωρήθηκαν εχθροί. Οι άλλοι μισοί, που ήταν Έλληνες πατριώτες, εθνικόφρονες και θεωρήθηκαν φίλοι. Σε χρόνους δίσεκτους, το μίσος κυριαρχούσε σε όλα τα επίπεδα. Η κάθε μεριά επέμενε ότι είχε καθήκον και δίκιο να κάνει ό,τι έχει κάνει. Και σαν στόχους και σαν θυσίες. Χύθηκε τόσο αθώο αίμα. Αυτοί που δεν σκοτώθηκαν επί τόπου δικάστηκαν και φτάσανε σε εξορίες και φυλακές. Πάνω από 10.000 ακολούθησαν τους δρόμους της προσφυγιάς. Φιλοξενήθηκαν στις χώρες του σοσιαλισμού. Οι άλλοι παρασημοφορήθηκαν και ανταμείφτηκαν καλά για το αδελφικό αίμα που χύσανε. Πήρανε συντάξεις και μετάλλια. Μερικοί αμετανόητοι εθνικόφρονες επιμένουν, ακόμη και σήμερα, ότι σωστά έπραξαν ενάντια στους συμμορίτες όταν ένιωσαν στο πετσί τους τα δεινά των κομμουνιστών που θέλαν να τους σφάξουνε με τα κονσερβοκούτια.

     Η νεαρή τότε μητέρα μου, ενώ γυρνούσε από μια αποστολή, βρέθηκε σε απόσταση αναπνοής από τον εχθρό. Ποιον εχθρό; Τον χωροφύλακα. Τον ξάδερφό της. Αρματωμένοι και οι δύο τους. Ντυμένοι στρατιωτικά, αλλά σε διαφορετικά μέτωπα. Κρατούσανε πολυβόλα, αλλά η λογική πρυτάνεψε και δεν προχώρησαν. Στον σκοτωμό. Κάνανε σημάδια αναγνώρισης ο ένας στον άλλον. Τους χώριζαν λίγα μέτρα γης και πολλά χιλιόμετρα νοοτροπίας και πολιτικής στάσης. Είχανε μεγαλώσει μαζί, στο ίδιο χωριό. Σε διπλανά σπίτια. Πώς να τη σκοτώσει την κοπέλα, το δεκαεξάχρονο που πήρε τόσο θαρραλέα τα βουνά; Για τη δημοκρατία και τη λευτεριά. Πώς να τον σκοτώσει, αφού δεν ήταν εχθρός της; Δεν της είχε κάνει τίποτα και ούτε την απειλούσε; Κοιταχτήκανε για λίγο και μετά φύγανε. Ο καθένας για τον δρόμο του. Αυτή για την άνω πλαγιά, να φτάσει στους συντρόφους, τους συναγωνιστές. Αυτός για το χωριό. Κανένας τους, όταν έδωσε την προφορική του αναφορά για το τι είδαν και έκαναν στην περιπολία τους, δεν αναφέρθηκε στη στιγμιαία συνάντησή τους. Και πέρασαν τα χρόνια. Πολλά χρόνια προσφυγιάς γι’ αυτήν. Χρόνια φτώχειας και πείνας γι’ αυτόν. Χάσανε τα ίχνη τους. Κάποτε, αφού η μητέρα μου επαναπατρίστηκε, τον συνάντησε. Τυχαία, στους δρόμους της Αλεξανδρούπολης. Γερασμένοι και οι δυο τους, αλλά ακόμη με καλή μνήμη. Αγκαλιάστηκαν και έκλαψαν. Πέρασαν τόσα χρόνια και όμως παρέμειναν αγαπημένοι. Το αίμα νερό δεν γίνεται!

     Όλα αυτά τα θυμήθηκα όταν είδα την ταινία του Π. Βούλγαρη “Ψυχή βαθιά”. Από την αρχή και μέχρι τις τελευταίες στιγμές ξαναέζησα τη μεγάλη θλίψη της μάνας Ελλάς εκείνη την περίοδο. Ένιωσα δυσβάστακτο πόνο βλέποντας νέους και παιδιά, στρατιώτες και αντάρτες, με πολυβόλα. Όπλα που σκορπούν τον θάνατο. Θέρισαν ψυχές. Άνθρωποι που θυσιάστηκαν χωρίς να καταφέρουν να πουν ότι η σφαγή δεν έπρεπε να γίνει.

     Η λιτή μουσική του Γ. Αγγελάκα συμπλήρωσε σωστά την έντονη συναισθηματική φόρτιση της ταινίας. Φεύγοντας, σκούπισα τα δάκρυά μου. Ευχήθηκα μέσα μου να μην ξαναφτάσει ποτέ η Ελλάδα σε τέτοιο εμφύλιο σπαραγμό.

    Πηγή: Εφημερίδα ΑΥΓΗ

     
    Αναρτήθηκε από Κόκκινη Πιπεριά στις 11/03/2009

    >>> Rock’n'Roll is Here to Stay: Νοεμβρίου 3, 2009

    Posted by J.McManus in Περί Μουσικής κι όχι μόνον..., Συναυλιακά Νέα:.
    5 comments

    Το ροκ εν ρολ ήρθε για να μείνει

    Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ

    «Εντάξει, έχουν ασπρίσει λίγο τα μαλλιά μας αλλά κρύβουμε ακόμα πολλή φωτιά μέσα μας», λέει στην «Ε» ο Τζέρι Ρόσλι, ο τραγουδιστής των Sonics.

    «Κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και βλέπουμε κάτι μεσήλικες. Στη σκηνή, όμως, είμαστε σαν έφηβοι» μας λένε οι Sonics «Κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και βλέπουμε κάτι μεσήλικες. Στη σκηνή, όμως, είμαστε σαν έφηβοι» μας λένε οι Sonics

    Το ξέρει και το κοινό τους εδώ, αφού η μια προγραμματισμένη συναυλία τους στο Gagarin, την Παρασκευή, ήταν σολντ άουτ και οι διοργανωτές πρόσθεσαν μία ακόμα, το Σάββατο. «Νιώθουμε υπέροχα που ακόμα μας θυμούνται», συνεχίζει. «Και να σκεφτείς ότι τα πρώτα χρόνια του εξήντα οι περισσότεροι προέβλεπαν ότι το ροκ εν ρολ θα ήταν πρόσκαιρο. Εμείς επιμέναμε ότι έκαναν λάθος. Τελικά ο χρόνος έδειξε ότι το ροκ εν ρολ ήρθε για να μείνει».

    Οι Sonics ήταν οι πρώτοι που στις αρχές του ‘60 δημιούργησαν έναν ροκ ήχο γρήγορο, κοφτό και γεμάτο ένταση, πρόδρομο του πανκ, παίζοντας κλασικά κομμάτια της εποχής, όπως το «Louie Louie», αλλά και δικά τους όπως τα «Strychnine», «Psycho» και «The Witch». «Ξεκίνησα να φτιάχνω την μπάντα όταν στα δεκατέσσερά μου χρόνια άκουσα τον ήχο της ηλεκτρικής κιθάρας που έπαιζε ένας θείος μου», θυμάται ο κιθαρίστας Λάρι Παπίρα. «Δεν μπορούσα να τον ξεχάσω αυτόν τον ήχο. Ετσι έφτιαξα τους Sonics, που στην αρχή παίζαμε μόνο ινστρουμένταλ». Και προσθέτει ο Ρόσλι: «Υπάρχει κάτι στη φύση του ροκ εν ρολ που σε κινητοποιεί. Αλλοι θέλουν να το χορέψουν, άλλοι θέλουν μόνο να το ακούσουν, εμείς θέλαμε να ροκάρουμε. Επιρροές μας στάθηκαν ο Ελβις, ο Λιτλ Ρίτσαρντ και ο Τζέρι Λι Λιούις, μουσικοί που έφτασαν τον ήχο του ροκ στα άκρα».

    Το ‘64 άρχισαν την πορεία τους πρώτα με το σινγκλ «The Witch» και την επόμενη χρονιά με το ιστορικό τους ντεμπούτο «Here Are The Sonics», που τους καθιέρωσε ως τη μεγαλύτερη γκαράζ μπάντα. «Το εξήντα όταν παίζαμε», λέει ο Ρόσλι, «δεν υπήρχε ο όρος γκαράζ ή πανκ. Ξέραμε ότι φτιάξαμε έναν άλλο ήχο, ξεχωριστό, αλλά δεν είχαμε όνομα γι’ αυτόν. Ηταν μόνο ροκ υψηλής ενέργειας. Θέλαμε μόνο να ισοπεδώσουμε κτίρια και να ανατινάξουμε μυαλά. Και να βρούμε και κανένα κορίτσι».

    Αλλά η γιορτή δεν κράτησε πολύ. Ακολούθησε ο δίσκος «Boom» το ‘66 και μετά την αποτυχία του «Introducing the Sonics», «ενός σκουπιδιού», όπως το περιγράφουν οι ίδιοι, όλα τελείωσαν. Η μπάντα διαλύθηκε το ‘68. «Παραιτηθήκαμε», εξηγεί λακωνικά ο Ρόσλι. «Δύο από μας έπρεπε να πάνε στρατιώτες στο Βιετνάμ», λέει ο Παπίρα. «Και όλοι θέλαμε να προχωρήσουμε στη ζωή μας πριν ο στρατός προλάβει να μας τσακίσει».

    Ετσι τελείωσε μια από τις πιο ιστορικές μπάντες στην ιστορία του ροκ. «Δεν θα έπρεπε να ηχογραφήσουμε τον τελευταίο δίσκο μόνο και μόνο επειδή μας πίεζε η δισκογραφική. Δεν είχαμε καν ολοκληρώσει τα τραγούδια», εξηγεί ο Παπίρα. «Θα έπρεπε να προσπαθούσαμε να εξαλείψουμε τις δυσκολίες», συμφωνεί και ο Ρόσλι. «Να μην το διαλύσουμε τόσο εύκολα».

    Ξαναβρέθηκαν στη σκηνή το ‘72 μόνο για μια συναυλία και τελικά το 2007 -χάρη στην επιμονή ενός διοργανωτή- εμφανίστηκαν στο Cavestomp γκαράζ ροκ Φεστιβάλ του Μπρούκλιν. «Κοιτιόμαστε στον καθρέφτη και βλέπουμε κάτι μεσήλικες, στη σκηνή, όμως, είμαστε σαν έφηβοι», βεβαιώνει ο Παπίρα. «Ακόμα και τώρα δεν μπορούμε να συνηθίσουμε τα μόνιτορ της σκηνής. Στα 60’s δεν είχαν καν επινοηθεί». Και ο Ρόσλι προσθέτει: «Νιώθω σαν να ταξιδεύω στον χρόνο κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή, σαν να μην πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια».

    Ετσι, κάνουν περιοδείες, ενώ ετοιμάζουν και νέο δίσκο. «Εχουμε γράψει και ηχογραφήσει κάποια νέα τραγούδια», λέει ο Ρόσλι. «Ερευνούμε όλες τις δυνατότητες που προσφέρει η τεχνολογία, ώστε να αποφασίσουμε πώς θα φτάσουν τα τραγούδια σε αυτούς που ακόμα μας θυμούνται». Αλλωστε οι κληρονόμοι του σκληρού και ακατέργαστου ήχου τους έχουν ήδη φτιάξει μια νέα γκαράζ σκηνή. «Απαιτώ σεβασμό σε όλες τις γενιές του ροκ μετά από μας», λέει ο Ρόσλι. Οσο για τη δική τους θέση, στην σκηνή, «δεν άλλαξαν και πολλά πράγματα», σημειώνει ο Παπίρα. «Στους καιρούς μας έπρεπε να δίνεις συναυλίες για να πουλήσεις δίσκους. Τώρα τα χρήματα έρχονται μόνο από τις συναυλίες. Οπότε κυκλοφορείς δίσκους μόνο και μόνο για να δίνεις περισσότερες συναυλίες».

    * Gagarin (Λιοσίων 205). Εναρξη 8 μ.μ. Είσοδος 35 ευρώ. Την Παρασκευή παίζουν πριν οι Teenheat, The Barbara Farmer’s και The Frantic-V. Το Σάββατο παίζουν πριν οι The Jack’s και οι Yesterday’s Thoughts.

    >>> ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 & ΣΑΒΒΑΤΟ 14 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009 [DOORS OPEN @ 21:00] Νοεμβρίου 3, 2009

    Posted by J.McManus in Περί Μουσικής κι όχι μόνον..., Συναυλιακά Νέα:.
    add a comment

    WAYNE HUSSEY (THE MISSION-THE SISTERS OF MERCY) [London, UK]
    + MALCOLM MIDDLETON (ARAB STRAP) [Glasgow, UK]

    Ο Wayne Hussey έχει σημαδέψει την μουσική ιστορία τόσο ως ηγέτης των Gothic Ηρώων The Mission όσο και ως μέλος των The Sisters Of Mercy. Λίγο πριν από την κυκλοφορία ενός σπουδαίου άλμπουμ με την Julianne Regan των All About Eve, έρχεται στην Ελλάδα για δύο ζωντανές εμφανίσεις που αναμένονται με μεγάλο ενδιαφέρον. Οι δύο συναυλίες είναι double bill με τον Malcolm Middleton, του εκπληκτικού Post Folk/Slowcore/Sadcore ντουέτου των Arab Strap, ο οποίος μάλιστα έχει να επιδείξει ένα ολοκαίνουριο εξαιρετικό άλμπουμ. Η συνολική διάρκεια της βραδιάς θα ξεπεράσει τις 3 ώρες ζωντανής μουσικής!

    ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 & ΣΑΒΒΑΤΟ 14 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009 [DOORS OPEN @ 21:00]
    @ RODEO LIVE CLUB*
    - ΕΙΣΟΔΟΣ (ΕΝΙΑΙΑ ΤΙΜΗ ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ-ΤΑΜΕΙΟ): 23 ΕΥΡΩ
    - ΕΙΣΟΔΟΣ ΔΙΗΜΕΡΟΥ (ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ 2 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ): 28 ΕΥΡΩ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ ΚΡΑΤΗΣΗ ΣΤΑ 210-8814702 Η 6979-709743
    - ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΕ ΦΟΙΤΗΤΕΣ, ΑΝΕΡΓΟΥΣ, ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΟΥΣ ΜΕ 25% ΕΚΠΤΩΣΗ (ΜΕ ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΣΧΕΤΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΣΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΤΟΥ RODEO LIVE CLUB)

    >>> JANIS JOPLIN’S ORIGINAL BAND: BIG BROTHER & THE HOLDING COMPANY [San Francisco, CA, USA] ΣΑΒΒΑΤΟ 7 & ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ [DOORS OPEN @ 21:00] Νοεμβρίου 3, 2009

    Posted by J.McManus in Περί Μουσικής κι όχι μόνον..., Συναυλιακά Νέα:.
    add a comment

    ΧΡΟΝΙΑ WOODSTOCK FESTIVAL: 1969-2009 / ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΜΑΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΝΕ ΑΚΟΜΑ!
    ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΗΝ 40Η ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!
    JANIS JOPLIN’S ORIGINAL BAND:
    BIG BROTHER & THE HOLDING COMPANY [San Francisco, CA, USA]

    Ένα μεγάλο κεφάλαιο της ιστορίας των blues-rock/psychedelic/acid rock κι ένα από τα πιο σπουδαία συγκροτήματα που ξεπήδησαν ποτέ από την Δυτική Ακτή των ΗΠΑ. Έρχονται για 1η φορά στην Ελλάδα έχοντας στην σύνθεσή τους τα αυθεντικά, ιδρυτικά μέλη που αποτέλεσαν τους μεγάλους συνοδοιπόρους της σημαντικότερης γυναικείας φωνής που γέννησε η Rock. Μια συναυλία-πραγματικό γεγονός που αποτελεί κομμάτι της ιστορίας, ακριβώς στην 40η επέτειο από την πραγματοποίηση του θρυλικού Woodstock Festival!

    ΣΑΒΒΑΤΟ 7 & ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ [DOORS OPEN @ 21:00]
    @ RODEO LIVE CLUB*
    - ΕΙΣΟΔΟΣ (ΕΝΙΑΙΑ ΤΙΜΗ ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ-ΤΑΜΕΙΟ): 23 ΕΥΡΩ
    - ΕΙΣΟΔΟΣ ΔΙΗΜΕΡΟΥ (ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ 2 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ): 28 ΕΥΡΩ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ ΚΡΑΤΗΣΗ ΣΤΑ 210-8814702 Η 6979-709743
    - ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΕ ΦΟΙΤΗΤΕΣ, ΑΝΕΡΓΟΥΣ, ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΟΥΣ ΜΕ 25% ΕΚΠΤΩΣΗ (ΜΕ ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΣΧΕΤΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΣΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΤΟΥ RODEO LIVE CLUB)

    >>> Συναυλίες στο Rodeo Live Club: Νοεμβρίου 3, 2009

    Posted by J.McManus in Περί Μουσικής κι όχι μόνον..., Συναυλιακά Νέα:.
    add a comment

    top

    ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ με μικρό εισιτήριο
    ΣΤΟΝ ΠΙΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΡΟΚ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.
    ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΟΥΣ,
    ΣΧΕΔΟΝ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΥΨΟΣ,
    ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΓΓΙΞΕΙΣ.
    ΜΕ ΤΟ ΠΙΟ ΑΜΕΣΟ & ΑΝΟΙΧΤΟ STAGE,
    ΔΙΧΩΣ ΚΑΓΚΕΛΑ, ΔΙΧΩΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΜΠΑΡΙΕΡΑ.
    ΑΦΟΥΓΚΡΑΣΟΥ ΚΙ ΕΣΥ ΕΔΩ, ΜΑΖΙ ΜΑΣ, ΤΟ ΧΤΥΠΟΚΑΡΔΙ
    ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ, ΚΑΘΑΡΟΥ UNDERGROUND

    7 & 8 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ: JANIS JOPLIN’S ORIGINAL BAND / BIG BROTHER & THE HOLDING COMPANY

    13 & 14 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ: WAYNE HUSSEY (THE MISSION-THE SISTERS OF MERCY) + MALCOLM MIDDLETON (ARAB STRAP)

    15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ: THE CALLAS + BAZOOKA + ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

    20 & 21 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ: BABY WOODROSE + HEADQUAKE + YESTERDAY’S THOUGHTS + GEW-GAW DJ SET

    22 & 23 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ: CALLISTO + MAMMA KIN + CINEKOD + YELLOW DEVIL SAUCE + GOOD LUCK WITH THE BOMBS

    26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ: KULTUR SHOCK + ΦΤΗΝΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ

    29 & 30 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ: THE MELVINS + BIG BUSINESS

    4 & 5 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ: THE BLUES MAGOOS + DOWN & OUT + ΔΙΑΦΥΓΟΝ ΚΕΡΔΟΣ

    6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ: SIX ORGANS OF ADMITTANCE

    10 & 17 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ / 14 & 21 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ: SALONUMUZ KLIMALIDIR

    11 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ: MY BRIGHTEST DIAMOND

    19 & 20 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ: RED SNAPPER

    22 & 23 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ: ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΟΝ JOE STRUMMER (THE CLASH) – THE WORLD’S NO1 TRIBUTE TO THE CLASH LIVE SHOW

    25 & 26 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ: ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ BLUES WIRE

    6 & 7 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ: AND ALSO THE TREES

    26 & 27 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ: RORY GALLAGHER’S ORIGINAL BAND / TASTE

    >>> Το τελευταίο μου κόλημμα… Νοεμβρίου 3, 2009

    Posted by J.McManus in Περί Μουσικής κι όχι μόνον....
    4 comments

    Όλο λέμε ότι ΔΕΝ υπάρχει Κράτος, αλλά είναι λάθος μας. Υπάρχει και παραϋπάρχει: κι είναι το Κρατίδιο του Εξαρχείου που ΔΕΝ ανέχεται την Διαφορετικότητα, παρά τις αντιθέτου «διακηρύξεις» του και ζητά «βίζα νομιμοφροσύνης» από τους επισκέπτες του… Νοεμβρίου 3, 2009

    Posted by J.McManus in Άει σιχτήρ!, Άντε απέδώ ρε σεις!.
    19 comments

     Δε πέρασαν 2 βδομάδες, και το Καφέ «Φλωράλ» ξαναήρθε, με το δικό του πάλι τρόπο, στην επικαιρότητα.

     Η Σώτη Τριανταφύλλου είχε την φαενή ιδέα να παρουσιάσει ΕΚΕΙ πέρα το νέο της βιβλίο. Κι επακολούθησε το γνωστό «ντου» από τους πολύ γνωστούς (σας) μπαχαλάκηδες («ντου» που επιβεβαιώνει τα στημμένα γεγονότα στη παρουσιάση του βιβλίου του Κάσδαγλη) οι οποίοι διέκοψαν τη συζήτηση και πέταξαν αυγά στη συγγραφέα.

     Πάλι καλά που δεν την έκαψαν και ζωντανή. ΑΥΤΗ, παρέα με το συγγραφικό της πονημά.

     Η Σώτη πήγε στη τουαλέττα, πλύθηκε, εξήλθε και υπενθύμησε την αέναη και διαχρονική σχέση των αυγών με τις κότες. «Άλλωστε τ’ αυγά κάνουν πολύ καλό στην επιδερμίδα». Γυναικεία φιλαρέσκεια γαρ! Χα!

     Δεν υπάρχει περίπτωση να δείτε αυτή τη σκηνή σε κανένα βιντεάκι που θα σηκώσει στον αέρα του διαδικτύου ο λογοκλέπτης Κούλογλου.

     Και δεν υπάρχει καμμία περίπτωση να παρέμβουν επί του θέματος και να τοποθετηθούν: οι θρασύδειλοι Αλ.Τσίπρας, Σταύρος Θεοδωράκης, Χρ. Κάσδαγλης κι όλη η νομεκλατούρα της Κουμουντούρου που επικροτεί αυτά τα φαινόμενα βίας και συγκαλύπτει κάθε κίνηση των μπάχαλων.

     Περαστικά σας!

     Και συγχαρητήρια γιά την ψευδοΑριστερά των ονείρων σας. Αυτή που ψηφίσατε! Κι η οποία δεν έχει ουδεμία σχέση με τα δικά μου όνειρα, οράματα κι ιδανικά! Και να με συμπαθάτε σύντροφοι!

    ***

    ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ : “Ο χρόνος πάλι”

    Φιλοξενία είναι να καλείς κάποιον στην κουζίνα σου… Το “Ο χρόνος πάλι” είναι ένα παιχνίδι αυτοβιογραφίας: η συγγραφέας περιηγείται στη ζωή της· η μυθοπλασία συγχέεται με την πραγματικότητα, όσα συνέβησαν συγχέονται με όσα θα μπορούσαν να έχουν συμβεί, με όσα θα ήταν ωραίο να συμβούν· “αν είχα μια δεύτερη ευκαιρία, μια δεύτερη ζωή, θα γινόμουν…” Το βιβλίο αυτό -τα απομνημονεύματα ενός ανθρώπου που έζησε “έναν αστερισμό από γεγονότα”- είναι άλλοτε κοινωνική ιστορία, άλλοτε λογοτεχνική κριτική, άλλοτε ταξιδιωτική πεζογραφία· η καταγραφή μιας προσωπικής φιλοσοφίας για την ύπαρξη και για το γράψιμο, για τη ζωή στη μεγαλούπολη, για την αποτυχία του έρωτα, για τον Σαίξπηρ, για το δίκιο του Κερένσκυ έναντι των μπολσεβίκων, για τους αγώνες της Φόρμουλα 1 και για τις τηγανητές πατάτες. Στις σελίδες του Ο χρόνος πάλι -που μπορούν να διαβαστούν σε τυχαία σειρά- οι στιγμές ξεδιπλώνονται σαν χάρτης· τα λογοτεχνικά τοπία είναι τοπία της ψυχής. Στα περιθώρια σημειώνονται παρατηρήσεις και ερωτήματα για την ποίηση, την πολιτική, τη φιλία, την αγάπη, την απώλεια· για την αρρώστια και τον θάνατο· για το πώς μπορείς να μεταμορφώσεις την απελπισία στην πιο ακλόνητη ελπίδα. Ανάμεσα σε όσα έφερε το πέρασμα του χρόνου -του χρόνου που σε βλάπτει “μόνο αν είσαι τυρί…”- είναι μια υπέροχη παιδική ηλικία, μια νεότητα που παρατράβηξε, μια εξέγερση που δεν τελείωσε ποτέ. Το “Ο χρόνος πάλι” αποτελεί μια επινοημένη βιογραφία· προπάντων, είναι ένα έργο τιμής στα βιβλία, για το πώς η ανάγνωση μπορεί να σώσει τη ζωή σου. “Καμιά φορά, το πρώτο πρόσωπο, η φωνή του αφηγητή, η φαινομενικά άδολη κι αθώα, είναι παραπλανητική· κόλπο, ξεγέλασμα. Ο συγγραφέας παίζει το παιχνίδι της βιογραφίας χρησιμοποιώντας ένα σωρό απεικάσματα…”

    ~ από uncutstr στο Νοεμβρίου 2, 2009

    Μεγάλη έκπληξη προκάλεσε το βήμα διαλόγου που άνοιξε στην «Εποχή» της Κυριακής. «Έκπληξη» επειδής εδημοσιεύθησαν αυτές οι απόψεις, κι όχι επειδής φυσικά υπάρχουν εις τη Κοινωνία… Οι ίδιες αυτές απόψεις (βλέπε αρθρογραφία καθηγητή Γ. Μαργαρίτη) στην «ΑΒΓΙ» του Nago θα λογοκρίνονταν: Νοεμβρίου 3, 2009

    Posted by J.McManus in Αγαπητοί Επώνυμοι Γραφιάδες.
    3 comments

    ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ ΣΤΑΘΗ
    01.11.09

    Περί αριστερού πατριωτισμού

     Είναι ο Στάθης Σ. «εθνικιστής»; (ένα ερώτημα που μπορεί να συμβάλλει στην προσπάθεια ανοίγματος ενός διαλόγου πάνω στην ουσία του θέματος αλλά και πάνω στην οικοδόμηση μιας κουλτούρας συνύπαρξης μέσα στην διαφορετικότητα των απόψεων).

    Τώρα που ο κουρνιαχτός των εκλογών-εξπρές καταλαγιάζει, τώρα που προχωρούμε, με ψυχραιμότερο τρόπο, προς τη νέα μας καθοριστική Πανελλαδική Σύσκεψη, μήπως τώρα πρέπει να επανεξετάσουμε τον τρόπο που συζητούμε, που διαφωνούμε ή συμφωνούμε, που αναλύουμε ή συνθέτουμε. Αν όχι τώρα, πότε;
    Η περίπτωση του συναγωνιστή, σκιτσογράφου, και όχι μόνο, Στάθη Σ. είναι ενδεικτική της μέχρι τώρα κατάστασης: Δέχεται πρόταση να είναι επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας, αν και ο ίδιος δεν ενθουσιάζεται αρχικά με την ιδέα, στο τέλος, μετά τη θετική ανταπόκριση που βρίσκει η πρόταση της υποψηφιότητάς του και τις (καλοπροαίρετες) πιέσεις πολλών φίλων, την αποδέχεται. Αρχίζει τότε ένας δεύτερος κύκλος συζητήσεων, αυτή τη φορά με τους εργοδότες του στην «Ελευθεροτυπία». Εκείνοι βρίσκουν την υποψηφιότητά του ασυμβίβαστη με τη θέση του. Εκείνος όχι. Η μεταξύ τους αντιπαράθεση φτάνει μέχρι του ακραίου διλήμματος: παραίτηση ή απόλυση; Κι ενώ ο Στάθης είναι πλέον σχεδόν «με το ένα πόδι» εκτός «Ε», δέχεται νέο τηλεφώνημα που του επαναπροτείνουν κατώτερη θέση στο ψηφοδέλτιο. Όταν ο ίδιος ζητά να μάθει το λόγο του απαντούν ότι «κάποιοι δεν τον θέλουν επικεφαλής, γιατί είναι… εθνικιστής!» Τόσο απλά, τόσο καλά!… Δεν θα σχολιάσουμε καθόλου το διαδικαστικό σκέλος της πρότασης και της ανάκλησής της, αν και αυτό είναι ένα επίσης σοβαρό θέμα. Θα σταθούμε λίγο περισσότερο στην ευκολία με την οποία μοιράζονται, δεξιά κι αριστερά, ετικέτες από ορισμένους.

    Τα όρια του δημοκρατικού πατριωτισμού

     Είναι απελπιστικά αναγκαίο να ενεργοποιηθεί κάθε ριζοσπαστικό, δημοκρατικό, αριστερό μας αντανακλαστικό απέναντι στον αποκλεισμό ενός συναγωνιστή από μια υποψηφιότητα (που ο ίδιος ουδέποτε ζήτησε) όχι γιατί δεν είναι ικανός γι’ αυτήν αλλά γιατί έχει σε κάποιο θέμα διαφορετική άποψη από κάποιους άλλους. Δεν μπορεί, άραγε, να περάσει ούτε καν ως σκέψη από το μυαλό ορισμένων ότι είναι δυνατόν να είναι κάποιος αριστερός, δημοκράτης και πατριώτης χωρίς να είναι «εθνικιστής»; Και βέβαια μπορεί! Τα όρια ανάμεσα στον άρρωστο εθνικισμό, στον υπερπατριωτισμό, στο σωβινισμό και τον καλώς εννοούμενο δημοκρατικό πατριωτισμό είναι από καιρό ξεκάθαρα. Τα ξεκαθάρισε (για να μην ανατρέξουμε στον Λένιν και στο «Δικαίωμα των εθνών στην αυτοδιάθεσή τους») το Ε.Α.Μ., αλλά και πιο πρόσφατα μια ολόκληρη στρατιά από εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στον πλανήτη, σε όλα ανεξαιρέτως έχουμε όλοι δείξει, διαχρονικά την αλληλεγγύη μας. Πιο πρόσφατα, το ξεκαθάρισε με τον πλέον διαυγή τρόπο ο Σαμίρ Αμίν (στο βιβλίο του «Τάξη και έθνος»). Το υπενθυμίζει, συχνά πυκνά στις ομιλίες του ο Μανόλης Γλέζος. Είναι μήπως και αυτός «εθνικιστής»; Το έθιξε πολύ εύστοχα τελευταία («Ελευθεροτυπία», 17 Ιουλίου) και ο Κώστας Βεργόπουλος. «Εθνικιστής» κι αυτός; Όλ’ αυτά, και πολλά ακόμη, τα γνωρίζουν πολύ καλά όλοι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ…
    Όσο και αν ακούγεται ή φαίνεται παράδοξο σε ορισμένους, αυτός ή αυτοί που γνωρίζουν τα όρια ενός δημοκρατικού και υγιούς πατριωτισμού, τα ίδια αυτά πρόσωπα μπορούν να είναι –και φυσικά είναι– και διεθνιστές! Από πότε ο υγιής, δημοκρατικός πατριωτισμός είναι σε αντίθεση με την έννοια και το περιεχόμενο του διεθνισμού; Θα μπορούσε, μάλιστα, κανείς να υποστηρίξει βάσιμα ότι ένας χυδαίος (με τη φιλοσοφική, μαρξιστική έννοια, δηλαδή, ένας απόλυτος, χωρίς κρίση και μονομερής) διεθνισμός μπορεί να καταντά ανέξοδος αριστερός τουρισμός. Άλλοθι και… σφραγίδα νομιμότητας της όποιας αριστερής(;) ταυτότητας! Μπορεί να είναι απλά κοσμοπολιτισμός, ένας διεθνισμός του «όσο πιο μακριά, τόσο πιο καλά, τόσο πιο εύκολα, τόσο πιο… αριστερά!». Φτάνουν να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ορισμένοι, για την εδαφική ακεραιότητα, την ανεξαρτησία, το όνομα ή έστω το χαρακτηρισμό μιας χώρας (π.χ. ως σοσιαλιστικής ή λαϊκής δημοκρατίας…) ενώ όταν πρόκειται για την ίδια τη χώρα που μένουν και που πασχίζουν για τη βελτίωση των κοινωνικών συνθηκών, γίνονται ιδιαίτερα… ανοιχτοχέρηδες! Παρατηρούμε, δηλαδή, το άκρως παράδοξο φαινόμενο να είναι ορισμένοι πατριώτες ακόμη και… «εθνικιστές» σε ό,τι αφορά τα διεθνή ζητήματα και διεθνιστές στα εθνικά, γεωπολιτικά προβλήματα! Να βοηθούμε (π.χ. παλαιότερα) τη Νικαράγουα, με κάθε τρόπο, αλλά όχι το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα, μήπως και… κακοκαρδίσουμε τους γείτονες. Να ενισχύουμε το σχέδιο Ανάν και να στηρίζουμε λύσεις που στην ουσία και στο περιεχόμενό τους διχοτομούν οριστικά την Κύπρο, αλλά να ξιφουλκούμε υπέρ μιας ενιαίας και ανεξάρτητης Παλαιστίνης! Να δεχόμαστε με μεγάλη ευκολία τη FYROM ως Μακεδονία (σκέτο…), αλλά μην τολμήσει κανείς και αμφισβητήσει την Κούβα, όχι απλά ως Κούβα αλλά ούτε καν ως σοσιαλιστική ή λαϊκή δημοκρατία! Να υπερμεγεθύνουμε το πρόβλημα των ολίγων κατοίκων στη βόρεια Ελλάδα που διεκδικούν (όπως και έχουν φυσικά και δίκιο και δικαίωμα) μια ξεχωριστή πολιτισμική ταυτότητα, μια άλλη γλώσσα, αλλά να κλείνουμε μάτια και αυτιά όταν, τόσα χρόνια τώρα, διεκδικούσε και διεκδικεί τα ίδια δικαιώματα ή μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων κατοίκων στη νότια Αλβανία – βόρεια Ήπειρο (πείτε την όπως σας βολεύει…). Να ξεχνούμε ή να κρύβουμε κάτω από το χαλί διάφορων δάνειων ιδεολογημάτων ότι ο ιμπεριαλισμός δείχνει καθημερινά τις προθέσεις αλλά και τα σχέδιά του για την ευρύτερη περιοχή αλλά και τη χώρα μας.
    Αν ορισμένοι νομίζουν ότι η χώρα που ζούμε δεν αντιμετωπίζει γεωπολιτικά προβλήματα, μάλλον πρέπει να ξανακοιτάξουν ένα χάρτη. Όταν τους ακούει κανείς να μιλούν, νομίζει πως η Ελλάδα βρίσκεται κάπου, βορείως της Ιταλίας, λίγο πριν τα… ελβετικά σύνορα! Δυστυχώς, όμως, για όλους μας, η Ελλάδα βρίσκεται αλλού. Είναι μια χώρα δίπλα στο μεγαλύτερο υποϊμπεριαλιστικό κέντρο, προσφάτως μάλιστα αναβαθμισμένο από τη νέα εξωτερική πολιτική του… Νομπελίστα Ειρήνης Ομπάμα. Είναι μια χώρα με πολλούς ανοιχτούς «γεωπολιτικούς λογαριασμούς». Στην Κύπρο, στο ανατολικό Αιγαίο, στη Μακεδονία, στην Ήπειρο. Αυτό δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση, βέβαια, ότι φταίνε πάντα «οι άλλοι» και ποτέ «εμείς». Ούτε ότι το δίκαιο βρίσκεται πάντα με το μέρος μας. Ούτε βέβαια σημαίνει πως δεν θα αναζητήσουμε όλες τις δυνατές λύσεις για ειρηνική επίλυση των προβλημάτων με όλους τους γείτονές μας. Είμαστε μια χώρα με εξοπλιστικές δαπάνες, αβάσταχτα δυσανάλογες και εις βάρος άλλων κοινωφελών δαπανών για την υγεία, την παιδεία, τον πολιτισμό, κ.λπ.

    Περί συνύπαρξης όλων στον ΣΥΡΙΖΑ

     Αν όποιος μιλάει γι’ αυτά, αγγίζει θέματα που θεωρούνται «ταμπού» για το χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς, πόσο άραγε δημοκρατικός, αριστερός, πόσο ριζοσπαστικός μπορεί να θεωρείται αυτός ο χώρος; Όποιος/α διαφωνεί σ’ ένα δυο θέματα και επιθυμεί να συνυπάρχει μ’ εμάς τους υπόλοιπους στο ΣΥΡΙΖΑ, (στο ΣΥΡΙΖΑ που όλοι μαζί δεχθήκαμε εξ αρχής ότι ουδείς κατέχει την απόλυτη αλήθεια), πρέπει να συνυπάρχει ισότιμα. Το ίδιο θα έπρεπε να συμβαίνει και με όποιον έχει μια διαφορετική άποψη και σε αυτά τα θέματα. Πείτε τα «εθνικά», πείτε τα «γεωπολιτικά», πείτε τα όπως θέλετε, η ουσία δεν αλλάζει! Γιατί, δηλαδή, στα υπόλοιπα θέματα οι διαφωνίες νομιμοποιούνται; Γιατί σ’ εκείνα μπορούν να αντιμετωπισθούν με διάλογο και σ’ αυτά όχι; Γιατί να ποινικοποιούμε και να δαιμονοποιούμε την όποια αντίθετη με τη δική μας άποψη; Μήπως γιατί εκμεταλλευόμαστε εφήμερους (κεντρικούς) συσχετισμούς για να περνά η όποια γραμμούλα μας; Μήπως γιατί κάνουμε κατάχρηση των διαδικασιών ομοφωνίας και βέτο που απλόχερα δίνει ο χώρος μας; Μήπως αντί να συνθέτουμε αποσυνθέτουμε; Ή μήπως γιατί ψυχανεμιζόμαστε ότι η πλειοψηφία του κόσμου μας στο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί τον εαυτό της, ανοιχτά και ακομπλεξάριστα, και διεθνιστή και αριστερό και δημοκράτη – πατριώτη;
     Δε γνωρίζω τον συναγωνιστή Στάθη προσωπικά παρά μόνο μέσα από κινηματικές διαδικασίες αλλά, φυσικά, και μέσα από τη δουλειά του ως σκιτσογράφου – γελοιογράφου και σχολιαστή. Δεν τυχαίνει να έχω καν τις ίδιες με αυτόν κομματικές καταβολές. Ούτε καν τις ίδιες… ποδοσφαιρικές συμπάθειες. Εκτιμώ όμως κι εγώ, όπως και τα περισσότερα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που γνωρίζω, όπως και μεγάλη μερίδα των εργαζόμενων και του ελληνικού λαού, τη δράση του, τη συνέπειά του, τη νηφαλιότητα των αναλύσεών του, το χιούμορ, το ταλέντο του.
    Θεωρώ λοιπόν απαράδεκτα όσα έγιναν εις βάρος του στο θέμα της υποψηφιότητάς του στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρώ ακόμη πιο απαράδεκτο να κολλάς στους συναγωνιστές σου αβίαστα, υπόγεια, ψιθυριστά, ταμπέλες, χαρακτηρισμούς, ρετσινιές, συκοφαντίες! Όλ’ αυτά, ακυρώνουν, βέβαια, τον όποιο διάλογο, την όποια συνύπαρξη μέσα στη διαφορετικότητα.
     Εν κατακλείδι, αν ο συναγωνιστής Στάθης είναι «εθνικιστής», αν κάθε φίλος ή συναγωνιστής που θεωρεί τον εαυτό του και διεθνιστή και πατριώτη (υποτίθεται ότι) είναι «εθνικιστής», φοβάμαι ότι ανοίγει ο ασκός του Αιόλου που δύσκολα κλείνει. Γιατί πολλοί από εμάς που είμαστε ΣΥΡΙΖΑ όσο και όλοι οι άλλοι –ανεξαρτήτως επί μέρους διαφωνιών– αλλά και, απ’ όσο ξέρω, και ακόμη περισσότεροι απ’ όσους κινούνται γύρω μας και μας ψηφίζουν ή απλώς μας κοιτούν με ενδιαφέρον και προσοχή, δεν βρίσκουν κανενός είδους «ασυμβίβαστο» ανάμεσα στο διεθνισμό και το δημοκρατικό πατριωτισμό. Ό,τι έχουμε, λοιπόν, να πούμε, ας το πούμε ανοιχτά. Όχι με ρετσινιές και χαρακτηρισμούς. Όχι με χτυπήματα κάτω από τη μέση… Επιτέλους, ας συγκρουστούν οι ιδέες και όχι οι ταμπέλες ή τα πρόσωπα, πολύ περισσότερο μάλιστα όταν είναι συναγωνιστές με (μικρή ή μεγαλύτερη συμμετοχή) στο κίνημα. Για ένα νέο διεθνισμό, πέρα από τα σταλινικά και σοσιαλδημοκρατικά κατάλοιπα, για ένα δημοκρατικό πατριωτισμό.

    Μανόλης Μαυρολέων,
    ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Αρτέμιδας,
    ανατολικής Αττικής,
    φαρμακοποιός – συγγραφέας,
    ανεξάρτητος (και φυσικά…
    όχι ανένταχτος!)

    >>> Midnight Hour Νοεμβρίου 3, 2009

    Posted by J.McManus in Περί Μουσικής κι όχι μόνον....
    4 comments

    http://rockandrollcircus.wordpress.com/2009/10/30/midnight-hour/

    Θυμάμαι τις (προγραμματικές) δηλώσεις της Λούκα στη Βουλή «είδατε τ’ αποτελέσματα του δικού μας διαλόγου;…», και δεν ξέρω αν θα πρέπει να κλάσω ή να γελάσω τώρα…. Νοεμβρίου 3, 2009

    Posted by J.McManus in Σχόλια και κοπυπαστάδες....
    1 comment so far

    ETH_0311_010_K copy« »

    Η λογική της Κρατικοδίαιτης Ανανεωτικής (my ass) Αριστεράς: Χώνομαι πρώτα ως stagiaire και μετά ζητώ ανερυθρίαστα μονιμοποίηση! Χα! Και να πα να γαμηθεί το ΑΣΕΠ…. Νοεμβρίου 3, 2009

    Posted by J.McManus in Άει σιχτήρ!, Άντε απέδώ ρε σεις!.
    2 comments

    64917_b Πανελλαδική απεργία την Πέμπτη (πολύ πρωτότυπη επιλογή της ημέρας) και συγκέντρωση στις 11:00΄το πρωΐ στην Ομόνοια (πρωτότυπο κι αυτό) και θ’ ακολουθήσει πορεία στη Βουλή (άλλη μιά πρωτοπυπία του Κινήματος) απεφάσισαν οι εργαζόμενοι των stage…. (Aπό το πρωτοσέλιδο της «Εποχής» της Κυριακής)

    >>> ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΕΤΡΟ ΙΝΓΚΡΑΟ Μέρος 2ο Νοεμβρίου 3, 2009

    Posted by J.McManus in Αγαπητοί Επώνυμοι Γραφιάδες.
    1 comment so far

    «Έλεγα στον εαυτό μου: Πρέπει να ξαναδούμε τα πάντα, ακόμη και τα “ιερά κείμενα”»

     Τη συνέντευξη πήρε ο Αλμπέρτο Μπούρτζιο
    για το περιοδικό «Essere comunisti»

     Στο δεύτερο μέρος της συνέντευξης –ποταμού, που έδωσε ο Πιέτρο Ινγκράο στο περιοδικό «Essere Communisti», το ιστορικό ηγετικό στέλεχος του Ιταλικού ΚΚ μιλάει για ένα κρίσιμο ζήτημα: τις σχέσεις των ιταλών κομμουνιστών με το ιδεολογικό κέντρο, τη Μόσχα και το σοβιετικό κομμουνισμό.
    Η σύγκρουση με τη Μόσχα ανέδειξε το Ιταλικό ΚΚ σε πρωτοπορία ενός, ευρωπαϊκού κυρίως, κινήματος ανανέωσης της κομμουνιστικής θεωρίας και πολιτικής. Η συνέπεια αυτής της σύγκρουσης δεν μπόρεσε ποτέ να γίνει γνωστή, καθώς η κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» άφησε πίσω της ερείπια όχι μόνο στην ανατολική αλλά και τη δυτική πλευρά της ευρωπαϊκής ηπείρου.
    Αλλά και γι’ αυτή την εξέλιξη, καθώς και για τις συνέπειές της στην ιταλική κομμουνιστική και ριζοσπαστική αριστερά ο Π. Ινγκράο έχει να πει πολλά. Το ίδιο και για τις σύγχρονες πολιτικές εξελίξεις στη χώρα του, την Ιταλία, που ζει στον αστερισμό του μπερλουσκονισμού.

    *Μας θύμισες τον Πεπόνε του Γκουαρέσκι, την καρικατούρα του δογματικού κομμουνιστή που ζει με  μύθους, αρχίζοντας από το μύθο του Στάλιν και της ΕΣΣΔ. Τι ήταν για σένα τότε η Σοβιετική ΄Ενωση;
    -Για μένα, αλλά γενικότερα για το κόμμα μου στη μεταπολεμική περίοδο, η σχέση με τη Σοβιετική Ένωση, το σύμβολο της επανάστασης, ήταν μια θεμελιώδης σχέση, αλλά και περίπλοκη και δύσκολη, όπου έπρεπε να αναδημιουργείς συνέχεια την ισορροπία μεταξύ του διαλόγου (από τον οποίο δεν έλειπαν στοιχεία υποταγής) και της αυτονομίας, την αναγκαιότητα της οποίας νιώθαμε όλο και περισσότερο. Ήδη από τη δεκαετία του Σαράντα δημιουργήθηκε μια δυσκολία. Ο ζντανοβισμός που ήταν κυρίαρχος εκείνα τα χρόνια στη Μόσχα, ήταν εντελώς ξένος με τη δική μας κουλτούρα και νοοτροπία. Μετά το ’56 ο Τολιάτι προσπάθησε να συγκεκριμενοποιήσει την αίτηση αυτονομίας, που ήταν όλο και ισχυρότερη στις γραμμές μας, με μια θεωρία πολυκεντρισμού που ο ίδιος πρότεινε επίμονα -και χωρίς τύχη- στη Μόσχα. Δεν γινόταν και δεν έπρεπε να γίνει ρήξη με την ΕΣΣΔ, αλλά ήταν ταυτόχρονα αναγκαίο να περιφρουρήσουμε τη σφαίρα της ελεύθερης πρωτοβουλίας και της αυτονομίας μας, που ήταν απόλυτα αναγκαία για μας. Η σκληρή δεκαετία του Εξήντα -μέχρι το θάνατο του Τολιάτι και την καταστολή της Άνοιξης της Πράγας- αναλώθηκε στην αναζήτηση αυτής της δύσκολης ισορροπίας. Η Πράγα αποφάσισε: σκληρά και αρνητικά. Ήταν ένα εξαιρετικά θλιβερό γεγονός, και για μένα μια τραγωδία. Εδώ αγγίζουμε ένα κομβικό σημείο της ζωής του Ι.Κ.Κ. Εμείς γεννηθήκαμε και προχωρήσαμε στην ευρωπαϊκή σκηνή στενά συνδεδεμένοι με το σοβιετισμό ως μοντέλο και ως καθοδηγητή μας στο πεδίο του αγώνα. Ταυτόχρονα αναζητούσαμε ένα άλλο μονοπάτι. Κι αυτή η πολυπλοκότητα μας έδωσε πόνο και δόξα. Μερικά χρόνια αργότερα κάποιοι από μας έθεσαν σε αμφισβήτηση τον Στάλιν και τον σταλινισμό, κι εγώ ήμουν ένας απ’ αυτούς, με τον τρόπο μου.  Στη συνέχεια αντιλήφθηκα ότι έπρεπε να ξανασυζητήσουμε και τον Λένιν. Όμως η Μόσχα για μας εξακολούθησε να είναι για πολύ καιρό πατρίδα και βάσανο. Θεωρώ παρόλα αυτά ανόητο τον αντικομμουνισμό -ενός μεγάλου μέρους της ιταλικής αστικής τάξης και του καθολικού κόσμου- που καθήλωνε το Ι.Κ.Κ. στην εικόνα του σοβιετικού δορυφόρου.

    *Μολαταύτα, το κρίσιμο ζήτημα των σχέσεων μεταξύ Ι.Κ.Κ. και ΕΣΣΔ εξακολουθεί να είναι σημαντικό και επί του ιστοριογραφικού πεδίου. Πώς μπορείς να το ορίσεις συνθετικά;
    -Όταν φέρνω στο νου μου εκείνα τα χρόνια, αυτό που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι ακριβώς εκείνη η συνεχής αναζήτηση της αυτονομίας μας. Υπό αυτή την έννοια το Ι.Κ.Κ. αποτέλεσε μια πρωτότυπη προσπάθεια, εντελώς διαφορετική από των άλλων κομμουνιστικών κομμάτων. Μόνο οι αντιδραστικοί μπορούν να λένε αερολογίες περί Ι.Κ.Κ. δορυφόρου. Δεν ήμασταν, και αυτό ήταν ξεκάθαρο, τουλάχιστον από τη δεκαετία του Εξήντα και μετά. Και στη δεκαετία του Ογδόντα η κρίση των σχέσεων με την ΕΣΣΔ έγινε ολοκληρωτική και μη αναστρέψιμη. Θυμάμαι ένα χαρακτηριστικό επεισόδιο. Το 1980 ο Μπερλινγκουέρ έπρεπε να πάει στη Βόρεια Κορέα, κι έτσι θα αναγκαζόταν να περάσει από τη Μόσχα, γιατί η ηγεσία του ΚΚΣΕ ζητούσε επίμονα μια συνάντηση, έπειτα από την ανοιχτή και σκληρή κριτική μας στη σοβιετική επέμβαση στο Αφγανιστάν. Ο Μπερλινγκουέρ, αντίθετα, δεν ήθελε εκείνο το ταξίδι και έστειλε εμένα στη θέση του. Με φώναξε και μου είπε: «πήγαινε εσύ, γιατί αν πάω εγώ, ό, τι και να πω και ό, τι και να κάνω, ο ιταλικός αστικός τύπος θα ισχυριστεί ότι είμαστε ευθυγραμμισμένοι με τις διαταγές της Μόσχας». Κατάλαβα και δέχτηκα. Την επομένη έφυγα για τη σοβιετική πρωτεύουσα. Στην αυτοβιογραφία μου αφηγούμαι εκείνη τη συνάντησή μου με δύο υψηλά ιστάμενους γραφειοκράτες του ΚΚΣΕ, τον Πονομαριόφ και τον Ζαγκλάντιν, και πώς αναδείχτηκε από την πρώτη κουβέντα μια αθεράπευτη διαφωνία. Εγώ τη χρησιμοποίησα αμέσως ως αφορμή για να δώσω τέλος στη συνάντηση. Λίγες ώρες αργότερα βρισκόμουνα στο αεροπλάνο που θα με πήγαινε στη Βόρεια Κορέα. Εκεί η παραμονή μου, καθώς περίμενα να δω τον Κιμ Ιλ Σουνγκ, διάρκεσε περισσότερο από το αναμενόμενο. Πέρασα εκείνες τις μέρες μέσα στη μοναξιά σε μια βίλα στα περίχωρα της πρωτεύουσας, με κάποιο σύντομο ταξίδι ανάμεσα σε φωτεινούς πάγους, τεράστιες σιωπές και αχανείς ουράνιους θόλους. Όταν, μια μέρα με το ηλιοβασίλεμα, συνάντησα το μοναχικό κομμουνιστή αυτοκράτορα, συζητήσαμε για τους δύσκολους δρόμους του κομμουνισμού. Έπειτα ο αυτοκράτορας αποσύρθηκε στα διαμερίσματά του.

    *Αυτή η σύγκρουση με τη Μόσχα είχε αντίκτυπο στη ζωή του Κόμματος;
    -Δε νομίζω. Τότε στις γραμμές του Ι.Κ.Κ. η επιφύλαξη και η διαφωνία με τις σοβιετικές θέσεις ήταν ισχυρή και διαδεδομένη. Τότε όμως εγώ είχα σοβαρές αντιρρήσεις για τη γραμμή του Ενρίκο, που τη χαρακτήριζε ένα ηθικό πάθος, αλλά δεν μετατρεπόταν σε πολιτική πρόταση ενάντια στη δυσοίωνη συμμαχία Φορλάνι- Κράξι, που ακολουθούσε ξεκάθαρα μια μετριοπαθή γραμμή, για την οποία υπήρχαν υποψίες δολοπλοκιών και ανάρμοστων ενεργειών. Σ’ εκείνα τα ταραγμένα χρόνια αποσπαστήκαμε από τη Μόσχα, ακόμη και από υλικής πλευράς, αλλά δεν σταθήκαμε στο ύψος της κρίσης του κομμουνιστικού κινήματος, που ωρίμαζε ήδη από τη δεκαετία του Εβδομήντα. Μείναμε μόνοι, χωρίς να μπορούμε να ερμηνεύσουμε πλήρως αυτή την ολοκληρωτική πλέον ρήξη με τη Μόσχα, μέσα σε ένα ορμητικό κλίμα ανανέωσης και σε μια καινούρια εξύφανση συμμαχιών στην Ευρώπη. Εγώ ένιωθα την ανάγκη μιας νέας ανάλυσης, που να αφορά κυρίως την παγκόσμια κατάσταση της αστικής τάξης που ήταν πλέον προσανατολισμένη -και στην Ιταλία- προς μια άγρια επίθεση της δεξιάς ενάντια στις κατακτήσεις που είχαν επιτύχει τα συνδικάτα στα τέλη της δεκαετίας του Εξήντα. Είχε ήδη ξεκινήσει η συντηρητική πρωτοβουλία του Τζιάνι Ανιέλι και ήδη τότε γινόταν αντιληπτό στον κόσμο το νέο νεοφιλελεύθερο κύμα που θα κατέληγε στο αγγλοαμερικανικό μπλοκ Ρέιγκαν- Θάτσερ. Εγώ ήθελα να αναλύσουμε τη συντηρητική στροφή που εξαπλωνόταν πλέον στη Δύση. Γι’ αυτό είπα όχι στην πρόταση που μου έγινε να επιστρέψω στην προεδρία της Βουλής. Τότε οι πιέσεις από το εσωτερικό του κόμματος υπήρξαν ισχυρές. Θυμάμαι μια εξαιρετικά σκληρή σύγκρουση σε επίπεδο ηγεσίας με τον Ούγκο Πεκιόλι, που είπε πικρά λόγια για την «απειθαρχία» μου. Μα εγώ ένιωθα την ανάγκη να σκεφτώ. Έλεγα στον εαυτό μου: «πρέπει να ξαναδούμε τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων των “ιερών κειμένων”». Σωρεύαμε καθυστερήσεις, ενώ η κρίση του κομμουνιστικού κόσμου επιδεινωνόταν. Ξαφνικά, ήρθε ο θάνατος του Μπερλινγκουέρ…

    *Ναι, ήταν ένα γεγονός, το οποίο, με την πάροδο του χρόνου, φαίνεται να αποκτά μια τραγικότητα αποφασιστικής σημασίας: ένα από εκείνα τα συμβάντα που μπορεί να είναι τυχαία, αλλά τελικά αποδεικνύονται καθοριστικά..
    -Για το κόμμα ήταν μια συγκλονιστική ιστορία. Ο Ενρίκο έπεσε σαν κεραυνοβολημένος στο έδαφος από ένα βήμα όπου μιλούσε στην Πάντοβα. Κι έπειτα έμεινε να κείτεται για μια εβδομάδα σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, βαδίζοντας προς το θάνατο, χωρίς να ανακτήσει την ομιλία.  Ήμουν στο πλάι του εκείνες τις μέρες, φίλος βουβός και απελπισμένος. Ήρθε και ο Περτίνι. Έπειτα, επήλθε ο θάνατος εκείνου του άφωνου πλέον πλάσματος. Και το σώμα του έφυγε για την πρωτεύουσα, και το χαιρετούσαν σε κάθε σταθμό μάζες δακρυσμένων ανθρώπων,  μέχρι να φθάσει στην απέραντη πλατεία Σαν Τζοβάνι, όπου κατέληξε η τεράστια πομπή που συνόδευε το φέρετρο. Και τότε ήρθε να τον αποχαιρετήσει στο νεκροθάλαμο που ετοιμάστηκε στις Μποτέγκε Οσκούρε -προς μεγάλη μας έκπληξη- ακόμη και ένας γνήσιος συντηρητικός σαν τον Γκουίντο Κάρλι. Αυτός ήταν ο κόσμος στον οποίο μιλούσε ακόμη εκείνο τον καιρό το Ι.Κ.Κ. Εγώ εξακολουθούσα να αναρωτιέμαι χωρίς να βρίσκω απαντήσεις. Ένιωθα με πόνο το προφανές της σοβιετικής αυταρχικότητας και την αναγκαιότητα να συζητήσω και για τον Λένιν. Γυρίζοντας την Αυστρία, τη Γερμανία και τη Σκανδιναβία, προσπαθούσα να καταλάβω τη δίψα λύτρωσης που κινούσε τους νέους κοινωνικούς αγώνες σ’ εκείνο το κομμάτι της Ευρώπης. Αναζητούσα δηλαδή να διαφωτιστώ για τις περιπέτειες της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Όμως η αντεπίθεση της δυτικής μεγαλοαστικής τάξης είχε ήδη ξεκινήσει…

    *Σε ποια συμπεράσματα κατέληξες, έπειτα από το στοχασμό σου για την κρίση του κομμουνιστικού κινήματος;
    -Ο Εικοστός Αιώνας υπήρξε εξαιρετικός. Όπως έλεγα, δεν συμμερίζομαι την άποψη που τον μειώνει, μετατρέποντάς τον σε μια αδιάκοπη διαδοχή από τραγωδίες. Το κομμουνιστικό υποκείμενο πέτυχε απίστευτους στόχους. Και παρόλα αυτά μέσα μου μεγάλωνε -με τρόπο όλο και πιο δριμύ- η διαφωνία για ένα βασικό ζήτημα. Εγώ το ονόμαζα το δικαίωμα στην αμφιβολία. Μα ήταν ένας συνετός τρόπος -ίσως υπερβολικά συνετός- για να ανακινήσω ένα ζήτημα θεμελιώδους ελευθερίας. Κατέληγα σε μια ανάγνωση του ανθρώπινου υποκειμένου, που τελικά πλήγωνε ολόκληρο το σοβιετικό σύστημα και όχι μόνο το σταλινισμό. Στην Ιταλία αγωνιστήκαμε επίσης και πετύχαμε μεγάλες νίκες μαζί με τις μάζες και για τις μάζες, δίνοντας κατευθύνσεις στη ζωή της πόλης, εισχωρώντας μέχρι μέσα στα οχυρά του μεγάλου κεφαλαίου, όπως η Φίατ. Όμως το κομμουνιστικό κίνημα πλήρωσε για τα σοβαρά λάθη και τους περιορισμούς του κατά την οικοδόμηση του υποκειμένου, περιορισμούς της πολύμορφης συγκεκριμένης του έκφρασης και της εσωτερικής του ελευθερίας. Κι αυτός ο σκληρός περιορισμός επηρέασε και την ουσία της μεγάλης συμμετοχής στην πολιτική, μολονότι σταθήκαμε ικανοί να την προωθήσουμε. Με λίγα λόγια, το Ι.Κ.Κ. υπήρξε ένας πολιτικός παράγοντας, στους κόλπους του οποίου γίνονταν παθιασμένες συζητήσεις και από κοινού αναζητήσεις: στις οργανώσεις του κόμματος, στις μαζικές οργανώσεις, στους χώρους της κοινωνίας των πολιτών, με δίψα, με θέρμη επικοινωνίας, αλλά με μια μεγάλη δυσκολία αναμέτρησης με την εσωτερική διαλεκτική και χωρίς το κόμμα να την αφήνει να συγκρουστεί μαζί του.  Αυτό ήταν ένα πρόβλημα που ήδη στα χρόνια της πρώτης μου στράτευσης μού φάνηκε πολύ σοβαρό. Σήμερα βλέπω σ’ αυτό τη ρίζα της ήττας μας. Βλέπω δύο σημεία πάνω στα οποία έπεσε μοιραία η κρίση μας. Πρώτο: την αντίσταση στην άσκηση της αμφιβολίας. Όχι μόνο της νομιμοποίησής της, αλλά της γονιμότητάς της. Το δεύτερο κομβικό σημείο στο οποίο αποτύχαμε ήταν το πολυκεντρικό ζήτημα του Τολιάτι, και τέλος η δυσκολία μας να υλοποιήσουμε την ανεξαρτησία μας από τη Μόσχα. Η ήττα μας και η νίκη της δεξιάς διαφοροποιήθηκε -κατά τη γνώμη μου- ακριβώς πάνω σ’ αυτό το κομβικό σημείο σύστασης: στο πεδίο της ελευθερίας των δικαιωμάτων, που διεκδικήσαμε δυναμικά στη ζωή μας ως πολίτες και στους χώρους εργασίας και στις πόλεις, αλλά δεν τους αναγνωρίσαμε ισχύ και γόνιμη αξία μέσα στη ζωή του πολιτικού υποκειμένου. Αντίθετα η δεξιά αντιμετώπισε αυτό το ζήτημα και το ανέδειξε από ατομικιστική σκοπιά, επιβάλλοντας την ιδεολογική ηγεμονία της, πρώτα απ’ όλα μέσω της χρήσης του δικτύου μαζικής επικοινωνίας από την άρχουσα τάξη. Φωνές, πρόσωπα, ιστορίες που μπαίνουν ολόκληρο το 24ωρο στα σπίτια των Ιταλών και ξεδιπλώνουν μια πρωτόγνωρη και διεισδυτική δύναμη. Σκέψου αυτή μας τη συζήτηση: πόσοι θα την διαβάσουν; Πόσους θα πλησιάσουν αυτές μας οι σκέψεις; Αντίθετα, ο αντίπαλός μας επικοινωνεί όλη μέρα με εκατομμύρια άτομα, διαπλάθοντας μυαλά, διαμορφώνοντας συζητήσεις και βουλήσεις. Έτσι, οικειοποιείται τη φαντασία. Όταν ήμουν παιδί, διάβαζα τα μυθιστορήματα των επιφυλλίδων, την Καρολίνα Ινβερνίτσιο, τον Σάντοκαν και το βιβλίο Καρδιά. Επρόκειτο και τότε για ηγεμονικά εργαλεία, σήμερα όμως τα σύνεργα είναι ασυγκρίτως πιο εκλεπτυσμένα και διεισδυτικά.  Κατορθώνουν να καθορίσουν τους τρόπους σκέψης. Την ηθική και τη σεξουαλικότητα, την ιδέα της πολιτικής και την εικόνα της υλικής ευημερίας. Εδώ, πιστεύω, συναντάμε μεγάλο μέρος των διαδρομών μέσω των οποίων καθορίζονται σήμερα τα υψηλά ποσοστά συναίνεσης του Μπερλουσκόνι.

    *Ίσως ακριβώς αυτό να είναι σημάδι των καιρών. Ίσως να υπάρχει ένα παιχνίδι αντανάκλασης ανάμεσα στην προστυχιά του αρχηγού και στην προστυχιά της χώρας που τον επιλέγει, τον στηρίζει, και ταυτίζεται μαζί του. Μα εμείς μπορούμε να βγάλουμε έξω την ουρά μας απ’ όλα αυτά;  Δεν νομίζεις ότι φέρουμε κι εμείς -εννοώ εμείς οι δυνάμεις της αριστεράς- σοβαρές ευθύνες;
    -Δεν αμφιβάλλω καθόλου γι’ αυτό. Μολαταύτα το Κομμουνιστικό Κόμμα υπήρξε και μεγάλο σχολείο, ένας ευρύς χώρος μαζικού αλφαβητισμού. Μου έρχεται στο νου πρώτα απ’ όλα το δίκτυο των κομματικών οργανώσεων, που είχε δημιουργηθεί και εξαπλωθεί στην Ιταλία, και επρόκειτο για μια ζωντανή πλοκή ανθρώπινης συνάντησης: εκεί αποφασιζόταν η δράση, αλλά γινόταν και αντιπαράθεση ανάμεσα στις ιδέες που υπήρχαν για τον κόσμο, τα πολιτιστικά αλφάβητα.
    Λειτουργούσε και η προφορική παράδοση και υλοποιούνταν η συνέχεια – από γενιά σε γενιά – μιας κουλτούρας και μιας σκέψης. Η συνοχή και η αντοχή του μαζικού υποκειμένου οικοδομήθηκαν και διατηρήθηκαν με εξαιρετική φροντίδα. Από τους χώρους εργασίας μέχρι τις οργανώσεις του Κόμματος, λειτουργούσε ένα πυκνό και ζωντανό δίκτυο συζήτησης και κοινωνικοποίησης. Καθώς, θα έλεγα, και μια τελετουργικότητα κοινής αποδοχής. Ο μεγάλος, δύσκολος άθλος, ήταν όμως η υλοποίηση εκείνης της συλλογικής δύναμης και της ζωτικότητας και, μαζί, του πλούτου της αμφιβολίας, της αναζήτησης: μέσα στη μεταβλητότητα της ζωής. Αν θα έπρεπε να πω με μια φράση αυτό που με βασανίζει, θα απαντούσα: πώς να υλοποιήσουμε τον πλούτο και την ελευθερία έρευνας, και ταυτόχρονα το αρραγές στην ταξικής πάλη, στον καθημερινό απελευθερωτικό αγώνα. Τη γονιμότητα της αμφιβολίας και το αρραγές του αγώνα.

    *Οι εκλογές αυτού του Ιουνίου είχαν ως αποτέλεσμα μια σκληρή ήττα της ταξικής αριστεράς στις διάφορες κατακερματισμένες μορφές της. Από πού προέρχεται αυτή η σκληρή ήττα; Ποια γεγονότα ή λάθη μας έφεραν αυτό το άσχημο αποτέλεσμα;
    -Πρώτα απ’ όλα ο κατακερματισμός των δυνάμεων.  Βλέπεις, σε κάποιες στιγμές διασπαστήκαμε με τρόπο παράλογο… Μέχρι και με μια γελοία σωρεία από αρχικά. Όταν αναλογίζομαι τα χρόνια των μεγάλων νικών -αναφέρομαι ιδιαίτερα στις υπέροχες μάχες της δεκαετίας του Εξήντα- βρίσκω στις γραμμές της αριστεράς έντονες διαφορές στη σκέψη και στη γραμμή. Μαζί μ’ αυτές όμως βρίσκω και μια ισχυρή ενότητα δράσης, στηριγμένη σε ένα συλλογισμό που όλοι συμμερίζονταν: Ακόμη κι εκείνοι που προέρχονταν από διαφορετικά συστήματα σκέψης. Σκέψου πώς δούλευαν μαζί δύο προσωπικότητες όπως ο Μπρούνο Τρεντίν (ΣτΜ κορυφαίος συνδικαλιστής της αριστεράς) και ο Πιέρ Καρνίτι (ΣτΜ συνδικαλιστής και πολιτικός καθολικο-σοσιαλιστικής ιδεολογίας)…Αυτή τη φορά ακόμη και ένα υποκείμενο σαν την Κομμουνιστική Επανίδρυση χωρίστηκε στα δύο σαν ένα μήλο. Και κατά τη γνώμη μου δεν υπήρξε μόνο διαίρεση της ψήφου, αλλά διάσπαση, ρήξη της θεωρητικής αναζήτησης, της πολιτιστικής παιδείας. Εξάλλου, άσχημα νέα έρχονται και από πολλά άλλα μέρη της Ευρώπης. Δε θέλω όμως να καταλήξω στην περιγραφή μιας υπερβολικά μουντής εικόνας. Πέρα από τον Ατλαντικό έρχεται ένα διαφορετικό σήμα.

    *Αναφέρεσαι στον Ομπάμα;
    -Δεν ξέρω ακόμη ποια κοινωνική ανάγνωση της εποχής του έχει στο μυαλό του. Ας έχουμε ελπίδα. Εγώ πιστεύω πάρα πολύ στη γονιμότητα της ελπίδας, μολονότι πρέπει να σου πω ότι δε μου άρεσε καθόλου πώς κινήθηκε πριν από λίγες μέρες, με την ευκαιρία του G8 στην Άκουιλα. Πάντως, θα δούμε ποιες πρωτοβουλίες θα κατορθώσει να αναπτύξει αυτός ο μαύρος ηγέτης μπροστά στα δραματικά γεγονότα που συμβαίνουν γι’ άλλη μια φορά στη Μέση Ανατολή: στο Ιράν πρώτα απ’ όλα, που καίγεται και πάλι. Εγώ νιώθω ότι εδώ διαμορφώνεται ένα μεγάλο χρέος, αλλά και ένας νέος χώρος για τις επόμενες γενιές. Σκέπτομαι αυτούς που είναι σήμερα είκοσι χρονών: κορίτσια και αγόρια, και το αύριο τεράστιων ηπείρων σαν την Αφρική, που πρέπει ολόκληρη να λυτρωθεί. Ή μάλλον, θα έλεγα: να απελευθερωθεί.
    Η παγκόσμια κρίση είναι μια πάρα πολύ σκληρή δοκιμασία. Είναι όμως και μια πρόκληση για τη δημιουργική ικανότητα εκείνων που σήμερα είναι μόλις είκοσι χρονών. Σκέφτομαι τα εγγόνια μου…

    Μετάφραση Τόνια Τσίτσοβιτς

    >>> ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΕΤΡΟ ΙΝΓΚΡΑΟ Mέρος 1ο Νοεμβρίου 3, 2009

    Posted by J.McManus in Αγαπητοί Επώνυμοι Γραφιάδες.
    4 comments

    logo_3
    Ο 20ος αιώνας με τα μάτια ενός Ιταλού κομμουνιστή

    Συναντώ τον Πιέτρο Ινγκράο στο σπίτι του στη Ρώμη, στην οδό Μπαλτσάνι. Είναι 16 Ιουλίου. Μερικές μέρες νωρίτερα τον ρώτησα από το τηλέφωνο αν δεχόταν να κάνει μια συζήτηση για τον 20ό αιώνα – τον αιώνα του – και για τη σημασία της μνήμης, για την ιστορία και για τη σχέση του με την πολιτική. Και, φυσικά, τον ρώτησα και για το σήμερα, για τη δύσκολη κατάσταση της ιταλικής αριστεράς και των κομμουνιστών στη χώρα μας.
    Ο Ινγκράο αρχικά αρνήθηκε. «Υπάρχει το βιβλίο μου, όπου διηγήθηκα εκείνες τις εμπειρίες της ζωής μου που θεωρώ ότι δεν πρέπει να αφήσω να ξεχαστούν. Τι άλλο να προσθέσω;» Απάντησα ότι για μένα, για μας, που λέμε ακόμη πως είμαστε κομμουνιστές, γι’ αυτό το περιοδικό και για το κόμμα μας, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τη σκέψη του και για τα πιο πρόσφατα γεγονότα: για τη δραματική ήττα της αριστεράς, για την εξάπλωση των αντιδραστικών δυνάμεων υπό την αρχηγία του Μπερλουσκόνι, για τις πολεμικές που δημιουργήθηκαν με θέμα την 25η Απριλίου (ΣτΜ την επέτειο της απελευθέρωσης) και για την προσπάθεια εξίσωσης ανταρτών και φασιστών. Δίστασε, αλλά μετά δέχτηκε. «Αφού το θέλεις τόσο πολύ…» Έτσι άρχισε αυτή η συνάντησή μας, μπροστά σε έναν καφέ από κριθάρι και ένα μικρό μαγνητόφωνο.

    Τη συνέντευξη πήρε
    ο Αλμπέρτο Μπούρτζιο για το περιοδικό «Essere comunisti»

    *Είναι κοινός τόπος να ισχυριζόμαστε ότι έχουμε πια «ξεπεράσει τον 20ό αιώνα», σε έναν κόσμο όπου «τίποτα δεν είναι όπως πρώτα». Αν τα πράγματα έχουν έτσι, γιατί να ασχοληθούμε κι άλλο με τον προηγούμενο αιώνα, όπως κάνεις στο βιβλίο σου «Ήθελα το φεγγάρι»;
    -Από ημερολογιακή πλευρά ο 20ός αιώνας τελείωσε εδώ και μια δεκαετία περίπου. Μας αφήνει όμως αξέχαστες αναμνήσεις.
    Και όχι μόνο από την άποψη των νέων γνώσεων στις οποίες άνοιξε διάπλατα τις πόρτες, αλλά και των γεγονότων, του είδους σχέσεων που συνεπήραν εκατομμύρια ανθρώπους: στη γη, στον ουρανό και στα βάθη των θαλασσών. Αν αναρωτηθούμε ποια είναι η καρδιά αυτών των εκατό χρόνων, πρέπει να επικεντρωθούμε στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ήταν μια ένοπλη σύρραξη ανήκουστων διαστάσεων, που αιματοκύλησε ολόκληρη την υφήλιο και έφερε νέα οπλικά συστήματα, προξενώντας όχι μόνο σωρούς νεκρών, αλλά και μια βαθιά αλλαγή της υπόστασης εκατομμυρίων ατόμων και κοινοτήτων σε διαφορετικά επίπεδα εμπειρίας. Σκέψου την εξόντωση των εβραίων. Αυτό το νέο γεγονός ήταν τρομερό και είχε φριχτές συνέπειες, στηριγμένες σε τερατώδεις θεωρίες για την οντότητα και την ύπαρξη. Φτάνει να σκεφτούμε το ναζισμό, όταν η δολοφονία ανυπεράσπιστων ανθρώπων έγινε πραγματικότητα με εντελώς νέες και συστηματικές μορφές: εφευρέθηκαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, πραγματικά τεμένη της μαζικής δολοφονίας. Την αφηγήθηκαν αξιομνημόνευτα κείμενα. Θυμάσαι το Εάν αυτό είναι άνθρωπος του Πρίμο Λέβι; Ίσως να μην είναι αρκετές ούτε οι σπαραχτικές σελίδες εκείνου του βιβλίου για να αφηγηθούν όλη τη φρίκη εκείνων των καθεδρικών ναών της γενοκτονίας.

    biancacorteoantirazz

    *Αν θα έπρεπε να ορίσεις μια ημερομηνία αρχής της καταστροφής που περιγράφεις, ποια χρονιά θα ανέφερες;
    -Αναμφίβολα τον Ιούλη του ’36. Τότε που ο στρατός του Φράνκο ήρθε από το Νότο, πέρασε τα στενά του Γιβραλτάρ και αποβιβάστηκε στην ισπανική γη, αρχίζοντας εκείνο το μακρόχρονο πόλεμο, όπου αντίπαλος ήταν ο ναζισμός-φασισμός, από τη μια μεριά, και, από την άλλη, η μεριά, του οδοφράγματος την ΕΣΣΔ και όλο το δυτικό μπλοκ αντιφασιστών. Μια μακρόχρονη, απελπισμένη σύρραξη, που σημαδεύτηκε όχι μόνο από συγκρούσεις στρατών, αλλά και από αντίθετες αναγνώσεις του κόσμου, από τις οποίες πηγάζουν και αξέχαστες δονήσεις της φαντασίας: σκέψου τη Γκουέρνικα του Πικάσο…
    Όταν αναλογίζομαι εκείνα τα γεγονότα, γεννιέται μέσα μου μια εξέγερση, γιατί σκέφτομαι αυτό που τα εγγόνια μου και τα δισέγγονά μου μαθαίνουν ακόμη και σήμερα στο σχολείο για την ανθρώπινη ιστορία: μαθαίνουν για τον Ξέρξη και για τη μάχη του Μαραθώνα, αλλά για τα ανήκουστα γεγονότα του 20ού αιώνα μαθαίνουν μόνο λίγες σελίδες. Κι αυτές οι επισκέψεις με ξενάγηση στο Άουσβιτς, πόσο μου φαίνονται εύθραυστες, ψυχρές μπροστά στην καταστροφή εκείνης της εποχής.

    fedcontrorazzismo*Ο 20ός αιώνας δείχνει επομένως πρώτα απ’ όλα ένα πρόσωπο γεμάτο με απάνθρωπη βία. Από πού πηγάζει αυτή η ανήκουστη μηδενιστική δύναμη;
    -Υπάρχει ένα όνομα που σημαδεύει εκείνη την εποχή: ο Χίτλερ, του οποίου ο Μουσολίνι και ο φασισμός κατά βάθος ήταν μόνο μια δορυφορική εκδοχή. Και αμέσως ξεπηδάνε στο νου οι μεγάλοι, τραγικοί ανταγωνιστές: Μαρξ, Λένιν, Γκράμσι… και εκείνες οι πηγές ανάγνωσης του κόσμου με τις οποίες διαμορφωθήκαμε εμείς κατά χιλιάδες και αναγνώσαμε τον αιώνα μας. Ο ιμπεριαλισμός φέρνει τον πόλεμο, όπως το σύννεφο φέρνει τον κυκλώνα: έτσι έλεγαν οι πατέρες μας. Η πρώτη φάση ήταν ο πόλεμος χαρακωμάτων, μεταξύ ’15 και ’18. Είκοσι χρόνια μετά, από τη γερμανική γη, ο ιμπεριαλισμός έφθανε τα μέγιστα ύψη του με το χιτλερικό πόλεμο.

    *Σ’ αυτό το πλαίσιο η Ιταλία μοιάζει ασήμαντη, μια αμελητέα πραγματικότητα.
    -Για όποιον έζησε στην Ιταλία και διαμόρφωσε την προσωπικότητά του μέσα από τον αγώνα ενάντια στο ιταλικό φασισμό, αυτή η περιθωριακή λειτουργία μοιάζει απαράδεκτη. Είναι όμως γεγονός. Κρίσιμη υπήρξε η δεκαετία του τριάντα, ο πόλεμος της Ισπανίας, το μοιραίο φθινόπωρο του ’39… Μερικά χρόνια αργότερα, όταν η ένοπλη σύγκρουση είχε πάρει σε παγκόσμια διάσταση, εμείς οι Ιταλοί είχαμε τον πόλεμο μέσα στο σπίτι μας, και από τη Σικελία επεκτάθηκε σε όλη τη χερσόνησο. Ξεπήδησε τότε ένα λαϊκό κίνημα που αποτέλεσε την εθνική απάντηση, τη δήλωση ταυτότητας του λαού. Δεν είναι τυχαίο που το όνομα που του δόθηκε -Αντίσταση- είχε αυτό το συλλογικό νόημα. Κι όταν επισκέπτομαι εκείνο το συνταρακτικό μνημείο στις Αρντεατίνε (ΣτΜ το μνημείο των 300 ανθρώπων στη Ρώμη, που εκτελέστηκαν σε αντίποινα για το θάνατο 30 Γερμανών), μπροστά σ’ εκείνη την αποξεχασμένη στρατιά από ακίνητα πρόσωπα, νιώθω ρίγη…

    scattigubbio*Και οι πηγές, οι αιτίες είναι βαθιές. Ίσως υπάρχει υπερβολική λησμονιά για τα υψηλά επίπεδα στα οποία έφθασε η ταξική πάλη στη Ιταλία στα τέλη του 19ου αιώνα, και ακόμη περισσότερο στην εποχή του πρώτου παγκοσμίου πολέμου.
    -Ναι, η αρχική φάση ήταν στη φλεγόμενη Πεδιάδα του Πάδου, σε τμήματα της Σικελίας…Στις αρχές του 20ού αιώνα στην Ιταλία η ταξική σύγκρουση ήταν ήδη φλογερή και αρθρωμένη. Και ο φασισμός συνάντησε ισχυρή αντίσταση υψηλού επιπέδου ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του είκοσι. Έπρεπε να σκοτώσει τον Ματεότι, τον Τζοβάνι Αμέντολα, τον Γκομπέτι, έπειτα τον Γκράμσι. Δεν ήταν τυχαίο. Ο αντιφασισμός ήταν το προϊόν μιας ωρίμανσης του εργατικού κινήματος ματσινικής και αναρχικής προέλευσης, που ωρίμασε ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα. Και το εργατικό και αγροτικό κίνημα -έχω στο νου μου την Εμίλια και τη Σικελία- τότε έσπερνε την παιδεία ενάντια στην άλλη παιδεία.

    *Αυτό το γεγονός μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η Ιταλία είναι μια χώρα με διπλή υπόσταση, ότι συγκρούονται δύο Ιταλίες.
    -Ναι. Υπήρχε η Ιταλία του φασισμού, των φασιστικών ομάδων δράσης, της άνανδρης ταξικής βίας. Ενάντιά της όμως βάδιζε μια άλλη Ιταλία, που δοκίμαζε νέες μορφές αγώνα, καθώς και μια ριζικά νέα ανάγνωση του κόσμου. Επιμένω: να γιατί εκείνη η λέξη, Αντίσταση, κλείνει μέσα της μια βαθιά αλήθεια. Δεν κατέβηκαν στο πεδίο της μάχης μόνο περιορισμένες πρωτοπορίες. Ήταν λαϊκό κίνημα. Εθνική απάντηση. Θυμάσαι την αρχή εκείνου του σπαραχτικού τραγουδιού «Ξύπνησα ένα πρωί…»; (ΣτΜ Bella ciao) Είχε μια δική του αλήθεια. Και πήγαζε αναμφίβολα από μια ανάγνωση της πορείας του έθνους σύμφωνη με μια οπτική του κόσμου που είχε πολύπλοκη συνύφανση πολιτιστικών μορφωμάτων: καθολικών, φιλελεύθερων, κόκκινων, μέχρι και σοσιαλιστικών, που μπαίνουν στη σκηνή ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα…Έχω στο νου μου τη δική μου οικογένεια. Ο πατέρας μου δεν ήταν σοσιαλιστής, και ακόμη λιγότερο κομμουνιστής. Μα οι γονείς του, ο παππούς και η γιαγιά μου, είχαν ματσινικό και γαριβαλδινό παρελθόν. Συμμετείχαν σ’ εκείνο το ρωμαλέο κλάδο της παλιγγενεσίας που είχε και αναρχικές τάσεις, ο οποίος είχε ριζώσει και είχε απλώσει τις διακλαδώσεις του στο κοινωνικό σώμα: σ’ αυτό το βαθύ έδαφος ρίχνει τις ρίζες του το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, με την καθοδήγηση μιας εξαιρετικής ηγετικής ομάδας – εννοώ τον Γκράμσι, αλλά και τον Μπορντίγκα και τον Τερατσίνι. Και όχι μόνο. Απ’ αυτή την Ιταλία γεννήθηκε και η φιλελεύθερη και η σοσιαλιστική αντίσταση, του Κρότσε, του Γκομπέτι, του Ροσέλι, του Λούσου… Εδώ ξαναρχίζει το βάσανό μου: τι να αφηγηθούμε εμείς στα εγγόνια μας γι’ αυτά τα γεγονότα; Για τις εξορίες, για τους πολλούς μήνες εκτοπισμού, για τους νεκρούς στις φυλακές;

    inlottaconglioperai-copia*Μέχρις εδώ μίλησες για το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Πώς βλέπεις το δεύτερο και ποια είναι η ανάγνωσή σου;
    -Η πτώση του ναζισμού – έπειτα από μια παγκόσμια σύγκρουση που κράτησε σχεδόν πέντε χρόνια -σηματοδότησε μια καμπή της ιστορίας.
    Δεν θα ξεχάσω ποτέ την τεράστια συγκίνηση που ένιωσα όταν ο αξιωματικός που διοικούσε το σύνταγμα του Απελευθερωτικού Στρατού, στον οποίο είχα καταταγεί, συγκέντρωσε τους φαντάρους και μετά μου ζήτησε να βγω από τη γραμμή και ανάθεσε σε μένα -τον «κόκκινο λοχία», όπως με φώναζαν- το καθήκον να διαβάσω την ανακοίνωση που κήρυσσε τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας, τον ερχομό της ειρήνης. Άρχιζε στ’ αλήθεια μια άλλη εποχή, και όλη η χώρα το κατάλαβε αναμφίβολα. Επέστρεφαν αυτοί που είχαν φύγει στο εξωτερικό, οι εξόριστοι, οι στρατιώτες ξαναγύριζαν στην οικογένειά τους. Στη χώρα υπήρχε πείνα, αλλά και μια μεγάλη ελπίδα, γεμάτη αγωνία. Βέβαια, εκείνος ήταν ο δύσκολος καιρός της σκληρής εκδίκησης…

    *Πώς σου φάνηκε εκείνος ο ιταλικός πολιτικός κόσμος που μόλις είχε βγει από τον πόλεμο; Πώς και πού ξανάρχισες την πολιτική σου στράτευση;
    -Είχα λίγες μέρες ανάπαυσης και τις πέρασα θαυμάζοντας τη νεογέννητη πρωτότοκη κόρη μου. Όμως, αυτή η μαγεία κράτησε λίγο. Σύντομα το κόμμα με κάλεσε και πάλι στη θέση εργασίας μου. Θυμάμαι τη μέρα που μπήκα για πρώτη φορά – ήμουνα τότε δημοσιογράφος της Unità – στο Κοινοβούλιο, που υπήρξε από την πρώτη στιγμή ένα κεντρικό σημείο της ανανέωσης και έγινε γρήγορα η έδρα του διαλόγου των δημοκρατικών δυνάμεων, αλλά και των αντιθέσεων: τόπος σύγκρουσης.

    *Τι έβλεπες σ’ εκείνες τις αίθουσες; Τι σου έλεγαν;
    -Πρώτα απ’ όλα γνώρισα τους ηγέτες της δικής μου πλευράς. Τον Τολιάτι, με την κοφτερή του κρίση, που όμως μετριαζόταν πάντα από ένα πνεύμα ειρωνείας. Τον Τερατσίνι, ψυχρό με τη σχολαστική του ευφράδεια. Τον Νένι, εξαιρετικό ρήτορα που συνάρπαζε την αίθουσα. Τον Ντε Γκάσπερι, αντιπαθητικό και βαρετό, αλλά που κρατούσε γερά τα ηνία του χριστιανοδημοκρατικού κουβαριού. Και μετά τους εξέχοντες δημοσιογράφους, αρχίζοντας από τον Βιτόριο Γκορέζιο, που φλέρταρε προσεκτικά με τους κομμουνιστές. Έξω φλεγόταν η πρωτεύουσα, ακόμη κάτω από τον πολυόμματο έλεγχο του Βατικανού, αφήνοντας να τη διατρέχουν εκείνα τα ρεύματα της κακοποιού Ρώμης, που τροφοδοτούσαν το ρωμαϊκό μυθιστόρημα και τις αστυνομικές ειδήσεις των εφημερίδων.

    *Υπήρχε και η κόκκινη Ρώμη των προαστίων …
    -Ναι. Ο ταραχώδης κόσμος των προαστίων που ζητούσαν ψωμί και δουλειά. Τσεντοτσέλε, Τορπινιατάρα, Κουαντράρο. Και, πίσω από τον Άγιο Πέτρο, εκείνες οι συνοικίες που σχεδόν μπερδεύονταν με την Τσιβιταβέκια, τόπο αξέχαστων φυλακών, με «κόκκινη» σύνθεση.

    *Μα πού είχε τις ρίζες του εκείνος ο κόκκινος κόσμος που εμφανίζεται στη μεταπολεμική Ιταλία;
    -Αυτό είναι ένα θέμα που δεν έχει δουλευτεί αρκετά, ενώ πληρώσαμε ακριβά τη θεωρία του Ι.Κ.Κ. ως παραρτήματος της Μόσχας. Το Ι.Κ.Κ. πήρε ερεθίσματα και επιρροές και από τον ιταλικό σοσιαλισμό -μέχρι και από τον αναρχισμό…- από τοπικά ρεύματα κοινωνικού στοχασμού, με μοναδικούς συνδυασμούς δημοτικοποίησης και διεθνισμού. Με λίγα λόγια το Ι.Κ.Κ. το έθρεψαν οι εργάτες του Βορρά, οι τεχνίτες του Κέντρου και οι αγρότες του Νότου: αποδέχτηκε τη λενινιστική μυθολογία και έκανε τις πορείες ειρήνης με τον Καπιτίνι. Η Μόσχα δεν κατανόησε ποτέ αυτή την ιδιαιτερότητά μας. Ο Τολιάτι προσπάθησε να αποδεσμευτεί απ’ αυτή τη δύσκολη σχέση προτείνοντας τον «πολυκεντρισμό», αλλά η Μόσχα έμεινε κουφή σ’ αυτό το κομβικό ζήτημα.

    *Το Ι.Κ.Κ. ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές της ιταλικής Αντίστασης και μετά από την εκδίωξη των ναζιστών έγινε ταχύτατα ένα μαζικό κόμμα και ένας από τους πρωταγωνιστές της ιταλικής πολιτικής ζωής. Εσύ ήσουνα στις γραμμές του από το 1936, και για όλη τη ζωή σου. Μπορείς να μου πεις πώς ήταν αυτή σου η στράτευση; Ποιοι κανόνες σας δέσμευαν;
    -Μας δέσμευε μια πολύ σκληρή πειθαρχία, πολύ συγκεντρωτική και -όσο έζησε- η ηγεσία του Τολιάτι, που δεν επιδεχόταν συζήτηση. Όταν – γύρω στο ’48-‘49 – φάνηκε ότι ο Πιέτρο Σέκια σκόπευε να υποκαταστήσει την ηγεσία του Τολιάτι, υπήρξε αμέσως μια απάντηση που απομάκρυνε τον Σέκια από την ηγεσία των Μποτέγκε Οσκούρε και επιβεβαίωσε πλήρως τη γραμματεία του Τολιάτι. Και ο Σέκια -δεν ξέρω να σου πω αν αυτό γινόταν δίκαια ή άδικα- θεωρούνταν τότε πολύ κοντά στη σοβιετική ηγεσία. Η ήττα του Σέκια είχε τότε τη χροιά μιας επιβεβαίωσης του γεγονότος ότι το Ι.Κ.Κ. στόχευε σε έναν ιταλικό, κοινοβουλευτικό δρόμο, σε μια δημοκρατική επανάσταση: μολονότι πολλοί στα βάθη της καρδιάς τους είχαν την υπόγεια αλλά σθεναρή πεποίθηση ότι σ’ εκείνη τη δημοκρατική Ιταλία σε κάποια στιγμή θα ξεσπούσε η δοκιμασία της ένοπλης σύγκρουσης. Θυμάμαι -όταν φέρνω στο νου μου εκείνο τον πρώτο καιρό της μεταπολεμικής περιόδου – πως είχα βαθιά μέσα μου την εικόνα, θα έλεγα την πεποίθηση, μιας αποφασιστικής επαναστατικής στιγμής. Ίσως να έπαιζε ρόλο και η μυθική ανάμνηση της επίθεσης στα Χειμερινά Ανάκτορα, που μας είχε κληροδοτήσει η μπολσεβίκικη επανάσταση. Και στις πιο απομακρυσμένες γωνιές του μυαλού μου υπήρχε πάντα γερά χαραγμένη η υποθετική περίπτωση της στιγμής κατά τη οποία θα βρισκόμασταν ο ένας απέναντι στον άλλο, εμείς οι επαναστάτες και τα στρατεύματα της μεγάλης πρωτεύουσας.

    *Πώς έβλεπες, μ’ αυτή την προοπτική, τις μορφές και τα εργαλεία της αστικής δημοκρατίας;
    -Δεν υποτιμούσα τη σημασία της ψήφου, των αντιπροσωπευτικών θεσμών, της Βουλής. Αντίθετα, θυμάμαι την περιέργεια και την ελπίδα που τότε, σ’ εκείνη την απελευθερωμένη Ιταλία, υπήρχε σε σχέση μ’ αυτούς τους θεσμούς. Όμως ζούσε στη φαντασία μου εκείνη η ιδέα της -θα έλεγα- φυσικής ιδέας της επανάστασης, που είναι τόσο πολύ καταγεγραμμένη στην ιστορία του λενινισμού, και που ήταν η πηγή της διάπλασής μας. Από τη μια μεριά παρακολουθούσα με πάθος την οικοδόμηση του δημοκρατικού κράτους. Η Βουλή με συνάρπαζε. Από την άλλη καλλιεργούσα την αναμονή της επαναστατικής κρίσης, της πολιτικής μάχης που γίνεται μαζική σύγκρουση στα πεζοδρόμια. Έπειτα, φυσικά, από τη δεκαετία του πενήντα, αυτή η αφελής ανάγνωση παραμερίστηκε σιγά- σιγά. Και πιστεύω ότι μια ώθηση υπέρβασης των φαντασιώσεων και των μυθικών αφελειών προήλθε ακριβώς από την οργάνωση του εργατικού κόσμου, από τον πολλαπλασιασμό και την παγίωση των δομών του. Σίγουρα από το συνδικάτο. Αλλά όχι μόνο από το συνδικάτο. Ίσως πολύ συχνά ξεχνάμε -ή υποτιμούμε- το ρόλο που έπαιξαν οι «κόκκινοι» Δήμοι, μικροί και μεγάλοι, και την επιρροή που είχε πάνω στην ιστορία και στην τύχη του Κομμουνιστικού Κόμματος η παρουσία του στις πόλεις. Εννοώ το πυκνό δίκτυο μικρών και μεσαίων κέντρων που διέτρεχε νομούς όπως η Τοσκάνη, η Ούμπρια, η Εμίλια, ζώνες της πεδιάδας του Πάδου…

    *Πράγματι, αυτό είναι ένα θέμα που δεν συζητείται πολύ, πάνω στο οποίο αξίζει τον κόπο να σταθούμε.
    -Στην Ιταλία δεν είχε τεθεί ακόμη σε εφαρμογή ο περιφερειακός θεσμός, και στη θέση των Περιφερειών απέκτησαν ζωτική σημασία οι Δήμοι και οι Επαρχίες. Στη διοίκηση αυτών των θεσμικών κέντρων, με το ρόλο των δημάρχων και των παρέδρων, βρέθηκαν πολλά στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος, συχνά πολύ νέα. Είχαν διαμορφωθεί μέσα από τους σκληρούς και συναρπαστικούς αγώνες της Αντίστασης και κουβαλούσαν μέσα τους τα πάθη εκείνης της εποχής, μαζί με τις μεγάλες ελπίδες της νιότης και τη μεγάλη δίψα της δράσης. Είδα κάποιους απ’ αυτούς τους δημάρχους και πάρεδρους να δουλεύουν με ασφυκτικούς ρυθμούς: από το πρωί μέχρι αργά το βράδι, ακόμη και κατά τη διάρκεια των βραδινών περιπάτων στους δρόμους της πόλης. Μέσα σ’ αυτή την τόσο ιταλική πλοκή αστικής πραγματικότητας, των μικρών τοπικών πρωτευουσών (έτσι θα τις ονόμαζα…), η διαχείριση γινόταν πολιτική δράση που προσανατόλιζε, μόρφωνε, συμπαρέσυρε τις μάζες. Και βοηθούσε επίσης την ανάπτυξη του συνδικάτου: εκείνη την αρχαία μορφή πολιτικής δράσης που είχε τόσο βαθιές ρίζες, πρώτα απ’ όλα στην κεντρική Ιταλία…

    *Γεννήθηκε τότε -ή μάλλον τότε εδραιώθηκε- η ιδιαιτερότητα αυτού του φαινόμενου που συνήθως αποκαλούμε «κόκκινη Ιταλία».
    -Έτσι είναι. Το Ι.Κ.Κ. -σ’ εκείνες τις περιοχές- υπήρξε παράγοντας και πρωτεργάτης εξαιρετικών εμπειριών δημοκρατικής και πολιτισμικής ανάπτυξης, που σε κάποια στιγμή βρήκαν μοναδική απεικόνιση μέχρι και σε μια αντιδραστική ταινία (αναφέρομαι στο έργο του Γκουαρέσκι Πεπόνε και ντον Καμίλο). Δεν είναι τυχαίο ότι στα χρόνια που ακολούθησαν κάποιοι κόκκινοι δήμαρχοι έγιναν εθνικές μορφές και εθνικοί ηγέτες. Ο νους μου πάει στον Πετροζέλι και στον Αργκάν, στον Τζάνγκερι και στον Βαλέντσι, στον ίδιο τον Νοβέλι και σε πολλούς άλλους.
    Αυτή η εμπειρία -που συνάντησα προσωπικά γυρίζοντας την Ιταλία- υπήρξε κατά τη γνώμη μου ένα μεγάλο μέρος της πολιτικής μάχης του Ι.Κ.Κ. Βέβαια, συμμετέχοντας σ’ αυτή την πολιτική εμπειρία, αναρωτήθηκα συχνά αν αυτό που έβλεπα να δημιουργείται απ’ αυτή τη δράση, βρισκόταν μέσα στα όρια ενός αναπτυγμένου αστικού πολιτισμού ή αν αντιπροσώπευε ήδη ένα σπόρο σοσιαλιστικής κοινωνίας. Και πάντα η απάντηση ήταν ότι δεν μπορούσα να έχω αυταπάτες: βρισκόμασταν στο μεταίχμιο μιας αβέβαιης κατάστασης και ήξερα ότι κάποια στιγμή θα ερχόταν η άμεση σύγκρουση, η δοκιμασία για την οποία σου μιλούσα. Έτσι, με τη σύγκρουση μέσα στο φορντικό εργοστάσιο μεταξύ αφεντικών και εργατών αναμίχθηκε η δράση πάνω στη δημόσια εξουσία, και η σύγκρουση-συνάντηση ανάμεσα σε πολιτικές οντότητες που αργότερα είχε ζωηρό αντίκτυπο μέσα στις αίθουσες της βουλής και εν συνεχεία στην κορυφή των θεσμών. Απ’ αυτή τη συνύφανση προπαγάνδας και δράσης ερχόταν και μια πυκνή, ρωμαλέα επαλήθευση της γραμμής πάνω στο πεδίο της μάχης, η οποία εξαπέλυε και δριμύτατες διαδηλώσεις, που δέχονταν σκληρότατη, άγρια καταστολή από την αστυνομία του Σέλμπα. Πόσους νεκρούς δολοφονημένους από την αστυνομία αναγκαστήκαμε να κλάψουμε σ’ εκείνα τα σκληρότατα χρόνια, πόσο μεγάλο αντίτιμο σε ανθρώπινες ζωές πληρώσαμε…

    Στο επόμενο φύλλο η συνέχεια της συνέντευξης

    «Ψυχή Βαθειά», ο εμφύλιος και το μελόδραμα (από την «Εποχή») [Ο διάλογος καλά κραττεί...] Νοεμβρίου 3, 2009

    Posted by J.McManus in Αγαπητοί Επώνυμοι Γραφιάδες, Κινηματογράφος, Σινεφιλία κλπ.
    1 comment so far

    01.11.09
     H «Ψυχή βαθιά» του Παντελή Βούλγαρη, έρχεται να προστεθεί σε μια μεγάλη σειρά ταινιών και μυθιστορημάτων, που επιλέγουν τον εμφύλιο ως το ιστορικό γίγνεσθαι στο οποίο διαδραματίζεται μια σειρά γεγονότων. Από το «Κιβώτιο» του Αλεξάνδρου μέχρι την «Κάθοδο των 9» του Βαλτινού και από τον «Θίασο» του Αγγελόπουλου μέχρι τη «Βασιλική» του Σερντάρη, το ερώτημα παραμένει γιατί κάποιος επιλέγει τον εμφύλιο ως ιστορικό περιβάλλον ενός καλλιτεχνικού έργου; Είναι αυτή η επιλογή δομική για το έργο ή απλά ένα παρελθόν χαμένο στα αυλάκια του μυαλού τοποθετημένο ως εξωτικό φόντο, μια σύμβαση που απλά χρωματίζει την ιστορία; Στην συγκεκριμένη ταινία, ο εμφύλιος επιλέγεται ως μία ευκαιρία για εύκολη συγκίνηση, πολεμικό θέαμα και ανέξοδα συμπεράσματα. [ΣΣ sic]

    Του
    Θωμά Τσαλαπάτη

      Η υπόθεση της ταινίας σχετικά απλή. Στις τελευταίες μέρες του εμφυλίου, το 1949, ο Εθνικός και ο Δημοκρατικός στρατός δίνουν τις τελευταίες τους μάχες στο Γράμμο. Δύο αδέρφια, ο 17χρονος Ανέστης και ο 14χρονος Βλάσης, βρίσκονται από τύχη αντιμέτωποι, βιώνοντας ως αντίπαλοι τις συγκρούσεις. Μια μικρή ιστορία μέσα σε μια μεγαλύτερη και το σύνολο ενταγμένο στην ιστορική στιγμή του εμφυλίου. Αναπόφευκτα λόγω της γεωμετρικής τους δομής, τα τρία πλαίσια ταυτίζονται και η μικρογραφία καταλήγει να περιγράφει την μεγάλη Ιστορία. «Δεν είναι πόλεμος ετούτο που μας βρήκε, Έλληνες να τουφεκάνε Έλληνες;» το επιμύθιο της ταινίας. Είναι όμως το μελό (και μάλιστα ένα μελό χιλιοειπωμένο) ο καλύτερος τρόπος να χειριστείς την ελληνική ιστορία και μάλιστα τις πιο σκοτεινές στιγμές της;

     Απουσία της Ιστορίας

     Ο Βούλγαρης επιλέγει να κρατήσει ίσες αποστάσεις από τα δύο στρατόπεδα. Η ιδεολογία που διαχώριζε δεν περιγράφεται, οι στόχοι των δυο στρατοπέδων είναι θολοί, ακόμα και οι τύχες των πρωταγωνιστών χάνονται ανάμεσα στα πτώματα και τα πυροτεχνήματα του φινάλε. Αυτό που απουσιάζει από την ταινία είναι η ιστορία. Ξεγυμνωμένα από το περιβάλλον τους, τα γεγονότα απλά συμβαίνουν αποφεύγοντας να απαντήσουν. Από που προήλθε ο εμφύλιος και που κατέληξε; Ήταν όμοιοι οι δύο στρατοί στην σύνθεση τους; Ποια η τύχη των ηττημένων; Ο εμφύλιος παρουσιάζεται χωρίς παρελθόν, χωρίς μέλλον, χωρίς ουσιαστικούς νικητές και ηττημένους. Οι δύο άτυχοι στρατοί βρίσκονται αντιμέτωποι σε ένα περίεργο κάπου σε ένα μη συγκεκριμένο κάποτε. Σε μια νεκρή ζώνη, σε ένα χρονικό κενό.
    Αδέλφια σκοτώνουν αδέλφια. Γιατί όμως; Στην συγκεκριμένη περίπτωση, το μοτίβο της αδελφοκτονίας δεν ορίζεται από την μοίρα ή έστω την επιλογή. Δεν έχουμε να κάνουμε με αρχαία τραγωδία. Η μοίρα που όριζε θεούς και ανθρώπους γίνεται εδώ τύχη (ή μάλλον ατυχία) και κινητήρια ιστορική δύναμη είναι ο ξένος δάκτυλος.
    Το μόνο καθαρά πολιτικό σχόλιο της ταινίας είναι η παρέμβαση των ξένων δυνάμεων. Η πρώτη σκηνή στην οποία περιγράφονται τα σχέδια και οι επιθυμίες των Αμερικάνων, ορίζει όλο το πολιτικό πλαίσιο της ταινίας. Η άμεση εμπλοκή των δυτικών και η αδιαφορία των σοβιετικών και των Γιουγκοσλάβων. Έλληνες και Ξένοι, αυτός είναι και ο μόνος διαχωρισμός που κάνει η ταινία. Τα μέλη των δύο στρατών εμφανίζονται σαν πιόνια μιας παρτίδας σκάκι. Αντίπαλοι αλλά εξίσου άτυχοι, αγαθοί και κυρίως εξίσου Έλληνες, πιασμένοι στα γρανάζια της ιστορίας. Η ιδεολογία της ταινίας εκπίπτει στο λαϊκισμό. Στο χειροκρότημα της τρέχουσας αντίληψης πως για ό,τι κακό σε αυτόν το τόπο ευθύνονται οι ξένοι. Άλλοτε οι αμερικάνοι, άλλοτε οι σύμμαχοι γενικά, άλλοτε οι Εβραίοι. Χαρακτηριστική η σκηνή του Ναπάλμ όπου όταν ο Αμερικάνος στρατηγός επιβάλλει τη χρήση του φονικού όπλου, ο έλληνας στρατηγός πλημμυρισμένος συμπόνια προς τα αδέρφια του αντίπαλου στρατοπέδου ζητά να το αποφύγουν. Ο άκαρδος ξένος επιμένει και αντάρτες γίνονται κάρβουνο. Και εδώ τίθεται ένα ερώτημα καθαρά ιστορικό: Θα είχε αποφευχθεί ο εμφύλιος αν δεν παρενέβαιναν οι ξένες δυνάμεις;

     Ο Χολιγουντιανός ανθρωπισμός

     Το εντυπωσιακό στοιχείο της ταινίας είναι ακριβώς η αντίθεση ανάμεσα στην ήπια ξενοφοβία και τα αισθητικά και ιδεολογικά δάνεια από το αμερικανικό σινεμά. Οι σκηνές της μάχης, είναι μεγάλες και αιματηρές. Η βία, χορογραφημένη και γεωμετρική λειτουργεί ως θέαμα προς τέρψη με όγκο και μέγεθος. Ο ρεαλισμός στην καταγραφή, ταυτίζεται με την

    ανατριχιαστική και γκρανγκινιόλ σκληρότητα. Ακόμα πιο εντυπωσιακή είναι η υιοθέτηση ενός σύγχρονου ιδεολογήματος. Του Χολιγουντιανού ανθρωπισμού. Γενικόλογος, ρηχός και ακατέργαστος, ο ανθρωπισμός αυτός αναμασά το αυτονόητο, προτείνοντάς το ως οικουμενικό και πανανθρώπινο. Ο θάνατος είναι κακός, ο πόλεμος είναι κακός, ο έρωτας είναι καλός, η φιλία είναι καλή. Και κάτω από την προσωπίδα ένα κενό, μια πόζα του μηχανισμού της συγκίνησης, απαραίτητη για κορυφώσεις, φινάλε και διδάγματα που δεν έχουν κάτι να διδάξουν. Ένας μηχανιστικός, μανιχαϊστικός και τελικά απάνθρωπος ανθρωπισμός.
     Ο κινηματογράφος, ακόμα και όταν είναι ιστορικός, δεν οφείλει να διδάσκει ιστορία. Δεν οφείλει καν να είναι ιστορικά ακριβής. Η μυθοπλασία δεν μπορεί να ταυτίζεται με το ντοκιμαντέρ. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν συμμετέχει στην διαμόρφωση μιας ιστορικής εντύπωσης, μιας τρέχουσας αν και ανεπεξέργαστης αίσθησης του παρελθόντος. Ως βασικό κομμάτι της μαζικής κουλτούρας, ο κινηματογράφος εγγράφει και διαμορφώνει, παραλλάσει και διαστρεβλώνει. Με την συγκεκριμένη ταινία ο εμφύλιος περνά σε μια νέα εποχή. Σε μια εποχή που θα τον αντιμετωπίσει κυνικά ως μια αιματοβαμμένη σύμβαση προς εκμετάλλευση, θεαματικά και χωρίς ενοχλητικές πολιτικές προεκτάσεις. Με ακριβά μπάτζετ και εξασφαλισμένη διαφήμιση και διανομή στο κοινό των multiplex. Ο εμφύλιος περνά από την εποχή της μνήμης στην εποχή της διαστρεβλωμένης ανάμνησης, στην εποχή της μεταμοντέρνας λήθης.
    Πότε αλήθεια τελείωσε ο εμφύλιος; Το ΄49 με το τέλος της πολεμικής σύρραξης; Το ΄74 με την πτώση της χούντας; Το ΄81 με τη καταστροφή των φακέλων των αριστερών; Το ΄89 με τον ιστορικό συμβιβασμό; Η ταινία αποφεύγει να απαντήσει. Μήπως ο εμφύλιος τελειώνει όταν η ιστορία και η πολιτική αντικαθίστανται από τις στρογγυλοποιήσεις και τις υπεραπλουστεύσεις του θεάματος; Όταν το προσωπικό δράμα, οι φυλακές, τα ξερονήσια, αντικαθίστανται από χοντροκομμένα κλισέ και μελοδράματα; Σε αυτό η «Ψυχή Βαθιά» απαντάει ξεκάθαρα.

    http://tsalapatis.blogspot.com/