Kι ενώ τα σπαραξικάρδικα σόλα από την Fender του Aντώνη Μιτζέλου… Φεβρουαρίου 19, 2007
Posted by J.McManus in Πορδές στον άνεμο!.13 comments
κυλούσαν στην σάλα του “ Zυγού” στα στριμωγμένα τραπέζια με τα Μακεδονικά Τσάνταλη, τα ψιλοκομμένα φρουτάκια και τους ταγκιαρισμένους ξηροκαρπούς κι απάνω στις οξυζεναρισμένες κουπ των ιμιτασόν ξανθιών με τα λαμέ ενδύματα και τα φλαμπέ κοσμήματα, συνοδευόμενες από γραββατομένους καραφλούς (απ’έξω κι από μέσα) μεσήλικες…
… την ώρα λοιπόν που κελαηδούσαν τα κλασσικά ριφ του Hocus Pocus και το όλον σκηνικό θύμιζε μιά ιεροσυλία ολκής (τα Άγια τοις κυσί)…
…εγώ στριμωγμένος στο καρεκλάκι του κέντρου, όπου ένα εκκλησιατικό στασίδι φάνταζε σαν μπερζέρα του Βαράγκη μπροστά του…
…αναλογιζόμουν πόσο δύσκολο είναι να΄σαι ηλεκτρικός κιθαρίστας στο σημερινό Ελλαδιστάν!
Και πάλι καλά που ο Λαυρέντης μάζεψε τα 3/4 της παληάς του μπάντας ξανά μαζί κι έτσι όλο οι “ Τερμίτες” είναι πάλι κοντά και το σπουδαιότερο, με δουλειά! Ο τέταρτος, ο μπασίστας, ασχολείται με φαστφουντάδικα στις μακρινές Βουλγαρίες! χοχοχοχο
Διότι υπάρχει και η άλλη εκδοχή στην ζωή του σύγχρονου μουσικού! ΑΝ δεν παίζει τα βράδια στους “ Ζυγούς” της κοινωνίας της πλάκας που ζούμε, θα βάφει τα πρωϊνά τα διαμερίσματα των (εν δυνάμει) βραδινών ακροατών του! Καλύτερα η πρώτη εκδοχή λοοπόν, μιά και στην Ελλάδα ζείς, όπου δεν υπάρχει (πολιτιστική) ελπίς!
Κι όπως πολύ σωστά επισήμανε ο Μαχαιρίτσας από την σκηνή, ΑΝ δεν “ παίζουν” αυτοί οι ίδιοι, ο Φιλιππάκος (ο Πλιάτσικας) στον “ Σταυρό του Νότου”, ο Καζούλης και μερικοί άλλοι, μετρημένοι στα δάκτυλα των χεριών, οι “ άλλοι” (u know what I mean) θα μας είχαν ζαλίσει τ’ @@ τώρα…
Δεν ήταν άσχημο το πρόγραμμα βέβαια, παρά τις “ μπουζοκοσυνθήκες” του χώρου (ευτυχώς έλειπε το λουλουδικό)! Ο πολυτάλαντος Ζούγας με τον Μπουλά σου κάνουν νέο συκώτι με τις ατάκες και τις πλάκες τους, οι κινήσεις πάνω στην σκηνή της Τσανακλίδου σου θύμιζαν την παληά καλή Μαρινέλλα (συγκλονιστικό του ντουέττο της με τον επισκέπτη Βασίλη Παπακωνσταντίνου καθήμενο στο παραδιπλανό “ πρώτο τραπέζι πίστα”!)
Κι ανάμεσα στο τραπέζι των Βαρδήδων κι αυτό του Β.Π. υπήρχε η καλλιτεχνική παρέα του Άλκη Κούρκουλου (κουκλάρα η Αθηνά Μάξιμου από κοντά, την αδικεί ο φακός) όπου “ αφιερώθει και εις αυτόν”, εις την μνήμη του πατέρα του δηλαδής (σιωπηρά), ένα κλασικό Ελληνικό άσμα, από την αεικίνητη Τάνια.
Φεύγοντας αργά την νύχτα, από την Αλβανοκρατούμενη εψές Πλάκα των καρναβαλιστικών “ εχθροπραξιών” και των ροπαλιών επί παντός κατόχου Ελληνικού Διαβατηρίου στα πλαίσα του Δόγματος: “ Υπάρχουμε-ΣΥΝυπάρχουμε”…
… αναρωτιόμουν, σκουπίζοντας το πανάκριβο (sic) παλτό μου από τις ψευδο-μπογιές των σπρέϋ, ότι κάπως έτσι θα συμπεριφερόμουν κι εγώ αν ήμουνα μετανάστης στον Σταθμού του Μονάχου-που μ’ άφησε άχου-η μαύρη μου μοίρα-μάνα κακομοίρα, και δεν είχα τα εφόδια της σημερινής παιδείας και κουλτούρας που κουβαλώ αγόγγυστα (αυτό κι αν είναι καρά-sic)…
…θ΄έπαιρνα ένα πλαστικό ρόπαλο και θα βάραγα μετά μανίας όποιον ροδομάγουλο Γερμαναρά πούστη έπεφτε στο διάβα μου…στα πλαίσια του εθίμου πάντα! Μέσα σε μιά νυχτιά θα΄παιρνα μιά μικρή δόση εκδίκησης γιά όλα τα κακορίζικα της τύχης μου!
Όλες αυτές οι μαλακιούλες και τα κωλοέθιμα μου προξενούν μιά αφόρητη πλήξη και υπνηλία και μ’αφήνουν παγερά αδιάφορο (…πέραν από τις δυνατές ροπαλιές στο κεφάλι βέβαια), αλλά ποιόντας την ανάγκην της φιλίας-φιλοτιμία και μη βαρυγκωμόντας γιά τα €120 που σπαταλήσαμε εψές, επέστρεψα το χάραμα στο Χαλάνδρι ευχαριστόντας τον Λαυρέντη που χάρη σ’ αυτόν επισκέπτομαι άπαξ του έτους αυτούς τους ανεκδιήγητους “ πολιτιστικούς” χώρους! Μεγάλη η χάρη του! Διά κανέναν άλλον φίλο δεν θα έπραττα τέτοια υποχώρηση στα αισθητικά μου γούστα! Βλέπετε εγώ προσωπικά, προέρχομαι από άλλο Ηλιακό Σύστημα και δεν λάτρεψα ούτε μιά στιγμή, λόγου χάρη, το “ φαινόμενο Φλωρινιώτη” στην ζωή μου (γιά λίγους αυτό!).
Ούτε “ δίδεις” ούτε “ ξεδίδεις” σε τέτοιους χώρους όπου το γλεντοκομείο ξεκινάει την ίδια ώρα που τέλειωνε, πάνω-κάτω, μιά ωραία βραδιά στο “ Ρόδον” κι ας ήσουν όρθιος επί μία-μιση ώρα! Όρθιος, να χορεύεις και να πηγαινοέρχεσαι, απολαμβάνεις αυτού του είδους την μουσική, ή αλλοιώς σε άνετα βελούδινα καθίσματα στο Μέγαρο την άλλη, την λεγόμενη και κλασσική! Μόνο τη… παραδοσιακή Ελληνική μουσική (my ass) επιβάλλεται να την “ απολαμβάνεις” ακίνητος-ακούνητος ως παστωμμένη σαρδέλλα!
Και του χρόνου;
(Δεν θα το΄λεγα!)
Πάω να τσακίσω την ζεστή λαγάνα με τον σοκολατούχο χαλβά γιά να’ρθω στα ίσα μου ο έρμος σήμερις!
Σύντροφοι,
έχω απ' ένα πόστερ με όλους εσάς στο σπίτι μου!
ΤΣΕ
Νέο Γήπεδο; Γιατί όχι!
