Kι η μάχη συνεχίζεται αδυσώπητη. Ανεμένουμε, μ’ ενδιαφέρον, την ρελάνς του Ζακυνθινού!

Του
Περικλή Κοροβέση

Αριστερή Ανακύκλωση

“ Οι ιδέες της Περεστρόϊκα απαντούν στις απαιτήσεις της αποδιοργάνωσης του σοσιαλισμού και συμβάλλουν σημαντικά στην ανάπτυξη της σύγχρονης θεωρίας…του σοσιαλισμού, έκαναν το σοσιαλισμό πιο ελκυστικό.” Αλέκα Παπαρήγα Πράβδα 25.6.1991 (Από «Πριν» 10.9.2006).
Αυτά είχε δηλώσει η γ. γ. του ΚΚΕ, όταν κατ’ εντολή του Χαρίλαου Φλωράκη, επικεφαλής αντιπροσωπείας του κόμματος αποτελούμενης από τους Ο. Κολοζώφ και Π. Τριγάζη, μέλη του Π.Γ. του ΚΚΕ συναντήθηκαν με τον Γκορμπατσόφ και τον συνεχάρησαν για το ηράκλειο έργο που κάνει, παραδίδοντάς του συμβολικά ένα αντίγραφο της προτομής του Ηρακλή. Τη μαρτυρία αυτήν την οφείλουμε στον Τριγάζη (Συνάντηση με τον Γκορμπατσόφ, εκδ. Δελφίνι). Μετά την επιστροφή της από τη Μόσχα η κ. Αλέκα Παπαρήγα είχε δηλώσει στο Ριζοσπάστη: «Η περεστρόικα σαν σύλληψη και σαν ιδέα πρόσφεραν ανεκτίμητες υπηρεσίες στο διεθνές κίνημα. Πάντως συμφωνούμε ότι πρέπει να πάμε προς τα εμπρός και να μην πισωγυρίσουμε. Η θέση μας είναι συμπαράσταση και αλληλεγγύή στο ΚΚΣΕ».
Σήμερα όλα αυτά δεν ισχύουν για το ΚΚΕ. Η αντεπανάσταση από τη δεξιά οπορτουνιστική στροφή του Νικήτα Χρουτσόφ, στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, συνεχίστηκε από τους υπόλοιπους ηγέτες για να φτάσουμε στον Γκορμπατσόφ που έκανε το «ηράκλειο» έργο να ανατρέψει το σοσιαλισμό. Απορίας άξιο είναι: Η αντιπροσωπεία του ΚΚΕ επισκέφθηκε τον αρχιτέκτονα της αντεπανάστασης στη Μόσχα, αυτόν που έδωσε τη χαριστική βολή και όχι μονάχα δεν κατάλαβε πως βρέθηκε στην καρδιά της αντεπανάστασης, αλλά διαπίστωσε τις «ανεκτίμητες υπηρεσίες στο διεθνές κίνημα». Σίγουρα όλοι μας έχουμε δικαίωμα στο λάθος. Έστω αν και γι’ αυτό χρειαστεί να περάσουν 16 ολόκληρα χρόνια για να το καταλάβουν. Και αυτό δεν έχει ίχνος ειρωνείας. Ειδικά με τα μέλη και τα στελέχη του ΚΚΕ που σε όλη την ιστορία τους, τα βασανιστήρια, οι εξορίες, οι φυλακίσεις και οι εκτελέσεις ήταν μέρος των κομματικών τους καθηκόντων. Και καλά η περεστρόικα, ήταν σχετικά ένα νέο φαινόμενο που έπρεπε να το εξηγήσουν τα ανά τον κόσμο ΚΚ χωρίς τον καθοδηγητή. Ο εγκέφαλος του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, έπαψε να δίνει εντολές (και χρήματα) στο παγκόσμιο σώμα του κομμουνιστικού κινήματος και τώρα έπρεπε να σκεφθούν με τη ψυχή τους και την καρδιά τους. Αλλά σ’ αυτό το θέμα θα επανέλθουμε.
Αλλά ας πάρουμε, χάριν της ρητορικής, πως οι σημερινές θέσεις του ΚΚΕ για το Στάλιν είναι σωστές. Για να τις καταλάβει έπρεπε να περάσει ακριβώς μισός αιώνας και δύο χρόνια. Αυτή η γνώση προϋπήρχε από την εποχή της «Αναγέννησης» και του ΚΚΕ (μ.λ.) Με μια πρώτη ανάγνωση των κειμένων για το 18ο Συνέδριο του κόμματος έχει κάποιος την εντύπωση πως διαβάζει κείμενα της Αναγέννησης με τη διαφορά πως τα σημερινά κείμενα είναι πιο καλοτυπωμένα, γραφιστικά πιο επιμελημένα, και έχουν καλύτερη τεκμηρίωση. Και αυτό σημαίνει πως συνέχεια του σταλινισμού στην Ελλάδα ήταν οι μαοϊκοί, και από αυτούς τώρα παίρνει τη σκυτάλη το ΚΚΕ και όχι από τις προηγούμενες ηγεσίες του κόμματος που ακολούθησαν τις επιταγές του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ. Και αυτό πρακτικά τι σημαίνει;
Θα αποκατασταθεί ο Ζαχαριάδης; Θα αποδοθούν οι ίδιοι χαρακτηρισμοί που δόθηκαν στους ηγέτες της ΕΣΣΔ στη μετασταλινική περίοδο και στους αντίστοιχους δικούς μας ή θα αναγνωριστεί ως πραγματική πρωτοπορία του σημερινού ΚΚΕ, οι πιονιέροι της «Αναγέννησης»; Ή απλά θα γίνει μια ιστορική αερογέφυρα από το 1953 (χρονολογία θανάτου του Στάλιν) που θα προσγειώνεται στον Περισσό εκτελώντας την πτήση «1953-2008»; Ο χρόνος θα δείξει. Εκείνο που είναι σίγουρο για την ηγεσία του ΚΚΕ, είναι πως είναι η μόνη και απόλυτη πρωτοπορία της εργατικής τάξης και του λαού και όλοι οι άλλοι συλλήβδην είναι όργανα της πλουτοκρατίας, του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού και απατεώνες της Αριστεράς «που προσπαθούν να εξαπατήσουν το λαό». Και αυτός βέβαια είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.
Για όσους παρακολουθούν την πορεία της ηγεσία του ΚΚΕ, η επίσημη σταλινοποίησή του δεν είναι έκπληξη. Είναι η φυσική κατάληξη μιας πορείας που την οδήγησε σε ένα ηθελημένο απομονωτισμό. Και ο απομονωτισμός που πρεσβεύει την απόλυτη αλήθεια χρειάζεται και ισχυρό δόγμα, πολιτικό ή θρησκευτικό που να συντρίβει κάθε ερώτημα και κάθε αμφιβολία. Και άλλη καταφυγή από το Στάλιν δεν υπήρχε. Ο Στάλιν στη διάρκεια του μπολεσεβίκικου πραξικοπήματος ήταν εξαφανισμένος, ο Λένιν Φιλανδία και ο Τρότσκι έβγαζε τα κάστανα από τη φωτιά μαζί με τον επαναστατημένο λαό της Πετρούπολης. Το αστέρι του Στάλιν καθιερώνεται μέσα στο κόμμα και το κράτος και όχι μέσα στην ρώσικη επανάσταση. Και εδώ έχουμε να κουβεντιάσουμε πολλά.

…αν και τι χρεία έχουν μονο-μπλόκ συνέδρια της μιάς και μοναδικής αληθείας τον 21ο Αιώνα, ειλικρινά δεν γνωρίζω και θα σας γελάσω (και δεν είναι στις προθέσεις μου).

 Οι εκ του Περισσού σύντροφοι (sic) με βγάζουν πλέον από την δύσκολη θέση, διότι όταν επί χρόνια αναφερόμουν στο Σταλινικό ΚΚΕ κι ότι δεν έχουμε ουδεμία σχέση με δαύτο κι ασκόπως αναλωνόμαστε σε προσπάθειες προσέγγισης προς δημιουργία της Μεγάλης Αριστερής (Ιδέας), αντιμετώπιζα έναν σκεπτικισμό, μιά αρνητικότητα (“ έλα μωρέ, τα παραλές κομμάτι”) μέχρι και άρνηση και χλευασμό.

 Τα πράγματα φέτος μιλάνε από μόνα τους κι άνοιξαν (επιτέλους) όλα τα χαρτιά πάνω στο ταπέζι.

***

Χαιρετίσματα στην εξουσία

Ευτυχώς, ο Λένιν πέθανε νωρίς

Από τον ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΔΑΣΗ

Τ’ είναι αυτά!

Το σακάκι ν’ αλλάξουμε απ’ έξω

δε φτάνει σύντροφοι, δε φτάνει!

Αναποδογυρίστε τα μέσα σας έξω!

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, Είναι νωρίς να χαρούμε

Μέρες που είναι, επέτειος της Οκτωβριανής Επανάστασης γαρ, διάβασα τις θέσεις του ΚΚΕ για τη σταλινική περίοδο εν όψει του προσεχούς συνεδρίου του. Και μ’ έλουσε κρύος ιδρώτας! Το να θέλγεται σήμερα η ηγεσία του ΚΚΕ από την πολιτεία του Στάλιν, συνιστά, το λιγότερο, στρέβλωση του σοσιαλιστικού οράματος, αποθέωση των διώξεων και των εκτελέσεων, λατρεία της δικτατορίας του κόμματος. Πρωταγωνιστές της Επανάστασης, άξια στελέχη, εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου ήταν τα θύματα της σταλινικής τρομοκρατίας το 1936-38.

ΤΟ ΣΤΑΛΙΝΙΚΟ φαινόμενο μπορεί να τύχει ερμηνείας, μόνο υπό το φως της προβολής της ιστορικής διαδρομής της προεπαναστατικής Ρωσίας. Η προσωπολατρία προς τον πατερούλη τσάρο, ο δεσποτισμός της αυλής των Ρομανόφ, η κοινωνική εξουσία των γαιοκτημόνων, η παντοδυναμία της γραφειοκρατικής κάστας, η απουσία και των στοιχειωδέστερων κανόνων δημοκρατίας μετασχηματίστηκαν εξωτερικά μόνο, είχαν τη συνέχειά τους, δηλαδή, στη δομή του σοβιετικού κράτους κατά τη σταλινική περίοδο. Ο Στάλιν στη θέση του τσάρου, η νομενκλατούρα του κόμματος στη θέση των γαιοκτημόνων, η γραφειοκρατία των διαχειριστών, η παντοδυναμία των μυστικών υπηρεσιών. «Τα διανοητικά πλαίσια είναι φυλακές μακράς διαρκείας», ισχυρίστηκε εύστοχα ο Φερνάν Μπροντέλ, όπως συμβαίνει σε όλα τα κοινωνικά συστήματα, που χαρακτηρίζονται από πολιτισμικές μειονεξίες στο πεδίο των δομών.

Η ΑΝΑΡΡΗΣΗ του Γεωργιανού μπολσεβίκου στην ηγεσία ενταφίασε τις όποιες προοπτικές είχε δημιουργήσει η αφθονία των ικανών στελεχών της Επανάστασης. Οι εξευτελιστικές «ομολογίες» στις δίκες της Μόσχας για την προετοιμασία της αντεπανάστασης δεν απέτρεψαν την καταστροφή τους. Διότι ο Στάλιν, πολύ απλά, τους εξόντωσε όλους ανεξαιρέτως μαζί με το 70% των μελών της Κεντρικής Επιτροπής. Ο Λένιν είχε προλάβει να πεθάνει!

ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ της ελληνικής Αριστεράς περιέχει στιγμές ανείπωτης επαναστατικότητας, ηρωισμού, αυταπάρνησης. Αλλά και περιόδους με ανώμαλο εσωκομματικό καθεστώς, με διώξεις αντιφρονούντων, με καίρια λάθη σε πολιτικές επιλογές. Για όλα αυτά δεν υπήρξε, παρά σε ανώδυνες περιπτώσεις, καμία αυτοκριτική. Η ηγεσία του ΚΚΕ αποστρέφεται την πιο πασιφανή παραδοχή του σύγχρονου μαρξισμού: ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει. Οι απόψεις του ΚΚΕ καταδεικνύουν τον αναχρονισμό της ηγεσίας του και την εμμονή στις πιο αντιδημοκρατικές εποχές του κινήματος. Κάθε σκέψη για συνεργασία, με αυτό το συντηρητικό κομμάτι της Αριστεράς, ας λαμβάνεται υπόψη πανταχόθεν. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα!

kardasis@econ.soc.uoc.gr

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 05/11/2008