«The MacManus Diaries»®

[...]  Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πολιτικά ενιαίος, τότε ο καθένας έχει το δικαίωμα να σκορπίζει όποια σύγχυση θέλει και ο κόσμος να μην καταλαβαίνει ποιοί είμαστε.

 Ακόμα, όταν οι ανένταχτοι γίνουν μέλη, αυτό δεν θα σημαίνει εκλογή οργάνων και ηγεσίας; Και αν οι ανένταχτοι γίνουν πλειοψηφικό ρεύμα και παίξουν πιό σημαντικό πολιτικό ρόλο, απ’όλες μαζί τις συνιστώσες, θα διαγραφούν επειδή πλειοψήφισαν; Η γρίπη του ΣΥΝ μπορεί να μεταδοθεί ταχύτατα και να γίνει πανδημία. Και το μόνο αντιγριπικό φάρμακο, εκτός από κάποιες μικρές συνιστώσες, είναι οι ανένταχτοι.-

  Σηκώθηκα από τον υπολογιστή (ξέχασα να βάλω και τον Πετρίδη) και βγήκα όξω να της δείξω. Κατάλαβα αμέσως ΤΙ ζήταγε και ΠΟΥ ήθελε να πάει. Μιλάμε γιά κουκλάρα τώρα.

 Όξω όμως ανέμενε ο λευκός “ προστάτης”… και μου κόπηκαν τα πολλά-πολλά! Χα!

 Φρέσκο αίμα κατεύθασε στο “ μασατζίδικο” (κι όχι μόνον) του Κολωνακίου (σας το΄χα ξαναγράψει: συνεχές rotation διά να μην βαρεθεί το πόπολο) που ΟΛΟ το κλείνει η Αστυνομία κι ΟΛΟ ανοιχτό είναι!

 Προλάβετε! χα!

 Έχετε κάποια ιδέα περί της μάστιγας; του τράφφικινγκ, πέραν από την κλασσική: μιά πορεία Ομόνοια-Σύνταγμα; ΑΥΤΗ είναι η μεγάλη κατάρα της εποχής μας… (μαζί με τα ναρκωτικά και τ’ όπλα βέβαια)

 Είμαι ΟΛΟΣ αυτιά να την ακούσω και ΟΛΟΣ μάτια διά να την διαβάσω!

 Υπήρχε πιό αγνή κι ευγενής άμιλλα από τα αρχικά blogs; Ερωτώ!

  Ξεκίνησαν ΟΛΟΙ με τις ίδιες προϋποθέσεις και τα ίδια εργαλεία (όχι ο ένας έγχρωμος και πολυσέλιδος κι ο άλλος ασπρόμαυρος και τετρασέλιδος) κι ΟΛΟΙ/ΕΣ από το ίδιο, κοινό, σημείο αφετηρίας, δίχως να κλέψει κανείς στην εκκίνηση. Όλοι κι όλες εδύναντο ν’ “ ανεβάσουν” φωτογραφίες, βίντεο ή τραγουδάκια… Αλλά πάνω απ΄όλα ΟΛΟΙ κι ΟΛΕΣ έγραφαν ελεύθερα: ό, τι ήθελαν…

 Δίχως διαφημίσεις και δίχως κρατικές επιχορηγήσεις…

 Όλοι άγνωστοι επί αγνώστων μεταξύ τους, όπου προσπαθούσε ο καθένας/καθεμία ν’ επιβιώσει στο διαδικτυακό ωκεανό ΜΟΝΟ με τις προσωπικές του/της δυνάμεις. Thas, Κουρούνα, Κουκουζέλης, Avati, Χοιροβοσκός κλπ ποιοί είναι αυτοί ρε πατριώτη; Ψάχναμε να βρούμε, τότες…

 Κι ο καθένας/καθεμία: ποστάκι-το-ποστάκι, σχόλιο-με-το-σχόλιο, δημιουργούσε το κοινό του…

 Κι όμως αμέσως, πάραυτα και παραχρήμα, όλα αυτά εδηλητριάσθησαν από την ανθρώπινη ματαιοδοξία/φιλαρέσκεια.

 Ανθρωπάκια να σκαρφίζονται διαφόρους “ τρόπους” ώστε ν’ αυξήσουν τα hits και την δημοφιλία τους: Ή μετατρέποντας όλες τις Αρχικές Σελίδες των συναδέλφων, στον χώρο εργασίας τους, με το url του ιστολογίου τους, ή τριγυρνώντας τα internet cafe της επικράτειας, παθαίνοντας αγκύλωση στ’ ακροδάκτυλο του δείκτη από την συνεχή χρήση ανανεώσης σελίδας (γνωστή κι ως F5) ή βάζοντας ένα φιλικό πρόσωπο, από μην συνδεδεμένο με το Google υπολογιστή, να “ βομβαρδίζει” καθημερινώς την σελίδα τους εν είδη ανεμιστηρακίου (fan που λέμε και στα Ελληνικά. Χα)

 Ή με τις γνωστές πουστιές του pestaola στον Γούγλη… Ή….Ή… (τελειωμό δεν έχει ο κατάλογος με το ΤΙ σκαρφίζεται ο μέσος άνθρωπος γιά τα 15 Γουρχωλικά λεπτά δημοσιότητας)

 Μετά ενεφανίσθη ο γνωστός και μη εξαιρετέος Μαραθιάς (και η συμβία του) που απεφάσισαν ΠΟΙΟΙ θα εκδοθούν και ΠΟΙΟΣ όχι (αυτός δηλαδής που έγραψε “ κακά” λογάκια για το Παγκόσμιο φαινόμενο, ονόματι: πιτσιρίκος) σπέρνοντας ζιζάνια και διχόνοια στην ”αδερφότητα”, πάνω στο κλασσικό δόγμα του “ διαίρει-και-βασίλευε”, δίκην νταβατζού της Μπλογκόσφαιρας.

 Ταυτοχρόνως, την “ προστασία” της Μπλογκόσφαιρας, ανέλαβε επάξια ο πασίγνωστος εκδότης free-press, προωθόντας τον pitsiriko μέχρις σκασμού, σαν τα Καζατζάκεια βύσσινα. Κι αυτή η άκρατη πιτσιρικοδιαφήμιση ήτο ντούμπλεξ: Κι από την Σαββατιανή στήλη του στην “ Ε” κι από την εβδομαδιαία, δωρεάν διανομής, εφημερίδα του. Σαν να εισέλθει εντός του σταδίου ένας φίλαθλος και να δώκει ένα ποδήλατο σε συγκεκριμμένο αθλητή (πχ συντοπίτη του) των 10.000 μέτρων, καταστρατηγώντας κάθε αρχή ευ αγωνίζεσθαι και fair-play….

 Και μετά, κατά τα γνωστά και δοκιμασμένα εδώ κι αιώνες, δόγματα του “ διαίρει-και-βασίλευε”, ανατύπωνε συγκεκριμμένα ποστάκια κάθε Πέμπτη, δίχως την άδεια του συγγραφέα τους, ώστε να συνεχιστεί η “ ενδο-ιστολογική” φαγομάρα και μουρμούρα!

 Επακολούθησε η παπαριά του Αιώνα: Γνωστός συγγραφέας/διαφημιστής, λάτρης των νέων τεχνολογιών, εισήλθε στον χώρο/χορό με το δικό του “ επώνυμο” ιστολόγιο, πουλώντας φθηνό πνεύμα στο ναΐφ πόπολο.

 Σα να πάει τώρα ο Νίκος Γκάλης ή ο Μίμης Δομάζος σε μιά παιδική χαρά (ή γηπεδάκι 5×5 αν προτιμάτε) και να παίξει τόπι (καλαθοσφαίριση ή ποδόσφαιρο) με τα 12χρονα, ώστε ν’ εντυπωσιάσει (sic) τα μωρά!

 Αν είσαι τόσο γκαυλωμένος με τα νέα μέσα, στήσε μιά σελίδα υπό τ΄όνομα: ΔΗΜΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ γιά να δούμε μετά το ΠΟΣΑ απίδια έχει ο σάκκος και ΤΙ δημοφιλία θ’ αποκτήσεις, στο πέρασμα του χρόνου, ρε μόρτη…

 Αντ’ αυτού, σαν ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ έσπασε κάθε ρεκόρ σχολιασμών, της τάξης:

 -”Σήμερα έκλασα!”

 …και ν’ ακολουθούν από κάτω 76.983 σχόλια του ύφους:

 - “ Ω πανμέγιστε διδάσκαλε, ευωδίασε όλη η πλάση τώρα!”

 Αφού έτσι κι αλλοιώς θα το βαριόσουν ρε μεγάλε (κι) αυτό το παραμύθι, γιατί δεν μπήκες “ άγνωστος” στον χώρο και λίγο πριν το “ κατεβάσεις” [που θα το κατέβαζες 1000%] να μας απεκάλυπτες ότι πίσω από το ψευδώνυμο: Δήμος Νικολάου κρυβόταν ο ρέκτης -> Νίκος Δήμου. Κι όποιος ενδιαφερόταν μετά να ψάξει να διαβάσει το ΤΙ παπαριές συνέγραψε ο Δήμου ως blogger, ας προσέτρεχε πίσω στα γραπτά του, που ως γνωστόν πάντα μένουν. Πλην αυτά του macmanus φυσικά! 

 Άλλωστε ουδέν κρυπτόν υπό τον βασιληά ήλιο. Και η Μανταλένα απεκαλύφθη στο φινάλε ΠΟΙΟΣ ήτο, δημιουργόντας δράματα και τραύματα σ΄όλη την Ελληνόφωνη Μπλογκόσφαιρα αλλά κι ο Αθήναιος ΠΟΙΑ είναι. Κι όσοι έσκιζαν τότες το καλσόν τους διά την λεγόμενη “ παρενδυσία” και τα “ καλλιτεχνικά” projects των ψευδοανωνύμων blogs, σήμερα (υπο) γράφουν με τ’ αληθινό τους όνομα στο Facebook. Χα!

 O καιρός όμως περνά γρήγορα. Και μετά; Και μετά ήρθαν οι μέλισσες. Οι ΚαψαμπελοΠαπαγιάννηδες δηλαδής, και το γάμησαν και ψόφησε το μέσον. Πριν δύο χρόνια, γιά να μπείς στο Top4 των BotD της WordPress, έπρεπε να κάνεις πάνω από 2.500-3.000 hits. Τώρα, αν δεν έχει αλλάξει κάτι ο Matt στον τρόπο των μετρήσεων,  (σου) αρκεί μιά χιλιαρού!

 Που σημαίνει σ’ απλά Ελληνικά: ότι ελάχιστοι πλέον διαβάζουν blogs. Χαίρετε.

 Χαιρόμαστε! Χο!…

 Επαναλαμβάνω διά όσους ΔΕΝ το κατάλαβαν, ότι οι εφημερίδες, εν αντιθέσει με τα πολυσυλλεκτικά ηλεκτρονικά ΜΜΕ, έχουν τους “ φανατικούς” αναγνώστες, που την θεωρούν “ δική” τους. Άρα συγκεκριμμένο target group.

 Οι εφημερίδες ΔΕΝ είναι πάννελ του Χατζηπαπάρα, όπου θα συνυπάρξουν αρμονικά και μ’ ίσο χρόνο ομιλίας, εν ονόματι της πολυφωνίας: ο Πλεύρης με τον Μαργαρίτη.

 Δεν θ’ αρθρογραφήσει ποτές ο Άδωνις στον Ριζοσπάστη, στ’ όνομα του πλουραλισμού των απόψεων. Ούτε ο Μένιος Σακελλαρόπουλος στον “ Πρωταθλητή” φυσικά! Πιστεύω ότι έγινα επιτέλους κατανοητός.

 Πέραν των φανατικών όμως… Εμείς, οι υπόλοιποι, που ΔΕΝ φοράμε παρωπίδες (ή έτσι θέλουμε να πιστεύουμε δηλαδής), διατί τις αγοράζουμε, πέραν του cd/βιβλίου/dvd;

 Και να μην το γενικεύω τώρα: Εγώ, ο πούστης, γιατί συνεχίζω ν΄αγοράζω χάρτινο Τύπο; (πέραν των εφηβικών μου ονείρων και την ιδιαίτερη αγάπη στο τυπωμένο παπίρεν που΄χα εξ απαλών ονύχων)

 Αγοράζω λοιπόν εφημερίδες διά να διαβάσω ωραία Ελληνικά από συγκεκριμμένες πέννες (Παντελής Μπουκάλας, Νίκος Ξυδάκης, Στάθης, Τριάντης, Χρήστος Γιανναράς, Αντώνης Καρκαγιάννης κλπ) ανεξάρτητα αν συμφωνώ μαζί τους ή όχι [που τις περισσότερες φωνές: διαφωνώ δηλαδής], ή γιά να διαβάσω ορισμένους ανθρώπους, που στα μάτια μου κι απ’ τα νεανικά μου χρόνια, τους είχα θεοποιήσει (άσχετα αν γράφουν ωραία Ελληνικά ή όχι): Γιώργος Βότσης, Περικλής Κοροβέσης, Γιάννης Πετρίδης κλπ. Πάνω απ’ όλους ο †Άγγελος Ελεφάντης βέβαια που συνδίαζε και τα δύο.

 Αλλά το ζητούμενο στις μέρες μας είναι, το εν ανεπαρκεία και υπό εξαφάνιση, είδος που αποκαλείται: ωραία Ελληνικά.

 Πρόσφερε καμμία στήλη του συγχωρεμένου “ ΕΤ” αυτό το ζητούμενο, που θα κλάψουμε τώρα που την χάσαμε; (Εδώ αγοράζαμε τις προάλλες “ ΕΘΝΟΣ”, μόνο-και-μόνο γιά τον †Βασίλη Ραφαηλίδη. Με το που μετεκόμισε στην “ Ε” και πανηγυρίζαμε, φευ, απεβίωσε)…

 Ποιά στήλη; Ο υπερτιμημένος Σεραφείμ Κοτρώτσος, ή το ζωντανό Μαυσωλείο, ονόματι: Πασσαλάρης; Ας γελάσω…

 Δεν δίνουμε δεκάρα [ούτε απ' ελεημοσύνη] στα ημιμαθή ανθρωπάκια που αυτοπροσδιορίσθηκαν από μόνα τους ως ”δημόσιοι-γραφιάδες”, με τ’ Ελληνικά του κώλου, διά να διαβάσουμε ότι η Νήσος Σεϋχέλλες ανοίκει στο Αρχιπέλαγος της …Καραϊβικής. Προτιμώ να διαβάζω bloggers.

 Ευελπιστώ ν’ έγινα κατανοητός αυτήν την φορά!

 Εξαιρώ κατ’ αρχάς: τα δύο Κομματικά έντυπα (ΑΥΓΗ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ). Αυτά δεν κλείνουν ποτές, ούτε σε συνθήκες παρανομίας. Χα!

 Πάμε παρακάτω:

 Κεντροδεξιά έντυπα:

 Ποιές εφημερίδες έχει η κεντροδεξία σήμερις: CITY PRESS και ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. Όλα τα υπόλοιπα έντυπα είναι ή θνησιγενή (ΒραδυνοΑπογευματινές κλπ) ή ύποπτα (Ελεύθερος, Αυριανή, Χώρα, Μιχαλόπουλος κλπ) και φυσικά δεν έχουν κανένα νόημα ύπαρξης.

 Κεντροαριστερά: ΤΑ ΝΕΑ κι ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ. Πέθανε η εποχή που ο Λαμπράκης ανεβοκατέβαζε Κυβερνήσεις κι είχε μιά Κεντροδεξιά φυλλάδα (ΤΟ ΒΗΜΑ) και μιά κεντροΑριστερή (ΤΑ ΝΕΑ) ώστε να παίζει τα όποια πολιτικά παιχνίδια του. Του αρκεί τώρα το Μέγαρο και να΄χει δύο δικούς του Υπουργούς στο Παιδείας και στον Πολιτισμό (όρα Πέτρο Ευθυμίου και Μικρούτσικο Αθανάσιο). Άρα το “ ΒΗΜΑ” πλέον δεν έχει κανένα ουσιαστικό λόγο ύπαρξης, παρ’ότι δεν μπορούν να συγκριθούν τα κειμενά του (κλάσεις ανώτερα) από αυτά της πατσαβούρας του ΕΤ.

 Το ΕΘΝΟΣ λειτουργεί αποκλειστικά και καραμπινάτα λόγω της Διαπλοκής. Κι αυτό ΔΕΝ έχει ουδένα λόγο κυκλοφορίας σε μιά ευνομούμενη πολιτεία.

 Αυτές. Και πολλές είναι. 2 Κομμουνιστικές, 2 ΚεντροΔεξιές (η μία είναι free-press άλλωστε) και 2 ΚεντροΑριστερές. Η κρατική διαφήμιση/επιχορήγηση αυτομάτως παύει να υφίσταται και υπάρχουν άλλοι τρόποι διάθεσης του κονδυλιού και των καταχωρήσεων του ΟΠΑΠ (διότι αυτός είναι και ο μεγαλύτερος χρηματοδότης). Ιδέες επ’ αυτού υπάρχουν μπόλικες, θα επανέρθω λεπτομερώς…

 Τι θα γίνουν οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι ρωτάτε; ‘Ο, τι απέγιναν κι οι έμποροι που έβαλαν λουκέττο. Ας γίνουν “ αυτοδιαχειριζόμενοι” ή να το γυρίσουν στ’ αθλητικά που΄χει και μπόλικο ψωμί. Πάμε γιά ρεκόρ guinness με τις 20+ Αθλητικές/στοιχηματικές!

 Αυτό φυσικά μας αποδεικνύει ότι η μουσικούλα ΠΟΤΕΣ δεν πεθαίνει, απλά πεθαίνουν/ανανεώνονται με την τεχνολογία, τα διάφορα φορμάτ της! Πριν από έναν αιώνα οι άνθρωποι (την) άκουγαν από γραμμόφωνα άλλωστε…

 Άσε που υποτίθεται ότι η Ελληνική κοινωνία είναι και μουσικόφιλη (υποτίθεται πάλι) και δεν λείπει το τραγούδι από τις όποιες κοινωνικές εκδηλώσεις της (γάμους κλπ)…

 Αυτή η γαμημένη η μουσική όμως (με το όποιο φορμάτ της) ΔΕΝ θα΄πρεπε να διατίθεται σε συγκεκριμμένους χώρους κι από συγκεκριμμένους εξειδικευμένους πωλητές; Αφού το πόπολο γουστάρει (ακόμα) ν’ ακούσει Κηλαηδόνη, Τερμίτες και Deep Purple, γιατί να μην τα/τους προμηθευθεί από το αντίστοιχα δισκοπωλεία (τα ποιά;) και να τα παίρνει από τον δρόμο, τους πάγκους και τα περίφτερα;

 Κι αφού ΔΕΝ ιδρώνει κανενός τ΄αυτί στις εκάστοτε κυβερνήσεις ώστε να προσαρμόσουν τους ακτινωτούς δίκους μουσικής και κινηματογράφου στην ρύθμιση των πολιστιτικών προϊόντων/βιβλίων του 4% ΦΠΑ, γιατί οι ΙΔΙΕΣ οι εταιρείες διανομής (Odeon, Audiovisual etc) δεν σκαρφίζονται την πατέντα του βιβλιοδίσκου (το dvd δηλαδής να κυκλοφορεί μέσα σ’ένα λεπτό βιβλιαράκι, με μαζεμένες τις κινηματογραφικές κριτικές του ημερήσιου κι εβδομαδιαίου ΤΥΠΟΥ κλπ πληροφοριακά: φωτογραφίες, αφισσούλες κλπ γιά την εκάστοτε ταινία) ώστε αυτομάτως ν’ ονομαστεί “ βιβλίο” και να υπαχθεί στο χαμηλό ΦΠΑ και ταυτοχρόνως ν’ αυξηθεί η ζήτηση κι η κατανάλωση του προϊόντος;

 Ερώτηση διά προβληματισμό: Νοιάσθηκαν/προβλήματίσθησαν οι απολυμένοι Εργαζόμενοι του ΕΤ διά τα δεκάδες δισκοπωλεία/δισκογραφικές εταιρείες που έκλεισαν Πανελλαδικώς ή έφερε το θέμα στην Βουλή ο ΣΥΡΙΖΑς ώστε να τύχουν ΟΛΟΙ οι εργαζόμενοι του χώρου της Μουσικής Βιομηχανίας, μιάς ειδικής ρυθμίσεως, όπως προέτρεξαν στο θερινό τμήμα της Βουλής, τις προάλλες, διά τους απολυμένους δημοσιογράφους; Μασονία, εεεεε Μασονία!

 ΥΓ. Η ανωτέρω ΔΕΝ ήτο ερώτηση προβληματσιμού. Πλάκα σας κάνω. Ήτοι ερώτηση διά να ευθυμήσωμεν λίγο! Χα!