«The MacManus Diaries»®

 Ακουσα πρόσφατα μια ιστορία που με προβλημάτισε για το πόσο βαθιά στο ελληνικό DNA έχει μπει το στοιχείο της διαφθοράς και της κομπίνας. Μια κυρία προσήλθε στον δάσκαλο του παιδιού της, σε μεγάλο ιδιωτικό σχολείο, και διαμαρτυρήθηκε έντονα για τον βαθμό που είχε πάρει το παιδί της σε μια εργασία. Ο δάσκαλος τής εξήγησε πως η εργασία δεν άξιζε αλλά η κυρία επέμενε. Στο τέλος, εξοργισμένη, δήλωσε μάλιστα το εξής καταπληκτικό: «Δεν ξέρω τι μου λέτε, κύριέ μου. Εγώ πλήρωσα 200 ευρώ σε δασκάλα που δουλεύει εδώ, στο ίδιο σχολείο, για να μου ετοιμάσει αυτή την εργασία». Εχουμε δηλαδή μια κυρία που θεωρεί απολύτως φυσικό να πριμοδοτεί την κομπίνα του παιδιού της παραβιάζοντας κάθε κανόνα και κάθε ηθική, ένα κακομαθημένο παιδί που μαθαίνει από πολύ νωρίς πως «όλα αγοράζονται, αρκεί η τιμή να είναι σωστή», και μια δασκάλα που έχει κάνει τη μάθηση παρεμπόριο του αισχίστου είδους.

 Η ιστορία είναι τρομακτική γιατί δείχνει πως έχουμε γίνει μια κοινωνία που, με διάφορες δικαιολογίες και εκλογικεύσεις, έχει αποφασίσει ότι μπορεί να παραβιάζει όποιον κανόνα θέλει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τι συνέβη με το Ι. Β., το διεθνές αυτό πρόγραμμα σπουδών, όπου κάποιος δαιμόνιος Ελληνας αποφάσισε να στήσει μια επικερδή κομπίνα. Το αποτέλεσμα είναι πως μεγάλα πανεπιστήμια του εξωτερικού θα αντιμετωπίζουν με «μισό μάτι» τους Ελληνες μαθητές γιατί θα έχουν πάντοτε την υποψία «βρε Ελληνες είναι, μπας και έχουν κάνει καμιά κομπίνα;». Δυστυχώς αυτή είναι και η εικόνα μας στην Ε.Ε. και στη διεθνή «πιάτσα», αν κάποιος ακούσει Επιτρόπους ή ανθρώπους της αγοράς να μιλάνε οφ δε ρέκορντ για την Ελλάδα. [...]

 Σε αντίθεση με τα αρχηγικά κόμματα, απογόνους της μοναρχίας και της φεουδαρχίας, τα αριστερά κόμματα έχουν πολλά ηγετικά στελέχη, πολλές απόψεις και πολλές τάσεις.

 Οι απόψεις που συγκλίνουν μπορούν να δημιουργήσουν μια νέα σύνθεση και να δημιουργήσουν έναν ενιαίο πολιτικό οργανισμό. Στην περίπτωση που αποκλίνουν, δημιουργούνται άλλοι πολιτικοί οργανισμοί, άσχετα αν έχουν τον ίδιο στόχο. Οχι σπάνια παίζει μεγάλο ρόλο ο ανταγωνισμός των χαρισματικών προσωπικοτήτων, όπως π.χ. η διαμάχη Μαρξ-Προυντόν, που κατά την άποψή μου, δεν είχε πολιτικό υπόβαθρο και οι διαφορές τους θα μπορούσαν να είχαν επιλυθεί.

 Οσο και να μοιάζει με ανέκδοτο, ο ΣΥΡΙΖΑ, στο ελάχιστα γνωστό κείμενο των «15 σημείων – Αμεσοι στόχοι πάλης του ΣΥΡΙΖΑ», έχει κρυστάλλινη διαύγεια. Ψηφίστηκε αλλά δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Και είναι αυτό που ανησυχεί τη μεγαλύτερη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, τους ανένταχτους, που ακόμα δεν έχουν πει τον τελευταίο λόγο. Στις 4 Ιουλίου μαζεύτηκαν από όλη την Ελλάδα στο «Πάντειο Πανεπιστήμιο» και έβαλαν τους δικούς τους όρους του παιχνιδιού. Ενιαία πολιτική έκφραση, κοινή δράση, κοινές συνελεύσεις, κοινές θεματικές επιτροπές, κοινές αποφάσεις όλων των μελών, ενταγμένων σε συνιστώσες και μη, σε έναν ΣΥΡΙΖΑ αντισυστημικό και αντικαπιταλιστικό. Και αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει διάλυση των πολιτικών συνιστωσών.

 Αργότερα προέκυψε η ιδέα ενός άτυπου «μητρώου των μελών». Οποιος επιθυμεί να γίνει μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, είτε ανήκει σε συνιστώσα είτε όχι, δεν έχει παρά να το δηλώσει ηλεκτρονικά στη διεύθυνση: ar.vasil@gmail.com, αφού προηγουμένως έχει δεχτεί το πολιτικό πλαίσιο των «15 σημείων». Αυτό μοιάζει λιγάκι γραφειοκρατικό, αλλά πολιτική χωρίς αποσαφηνισμένο πλαίσιο δεν γίνεται. Το εγχείρημα φαίνεται ιδιαίτερα ενδιαφέρον, γιατί ξεκινάει από τα «κάτω», όσο κι αν ενισχύεται από κάποιες συνιστώσες και από κάποιους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που δεν προέρχονται από τον ΣΥΝ.

* Συγγραφέας – βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Α’ Αθηνών

[...] Ετσι δεν άργησε να έρθει και η σειρά της Πάτρας, όπου μια άθλια παραγκούπολη που άρχισε να στήνεται πριν από 12 (!) χρόνια, ταλαιπωρούσε τους χειμαζόμενους μετανάστες, αλλά δημιουργούσε και σοβαρό πρόβλημα στην πόλη. Το έκτρωμα αυτό ήταν το απτό αποτέλεσμα μιας ανεύθυνης συμπεριφοράς εκ μέρους του κράτους, τόσο επί ΠΑΣΟΚ όσο και τώρα… Και αντί να μεριμνήσει η κυβέρνηση, έστω και τώρα, για τη μετεγκατάσταση των μεταναστών υπό ανθρώπινες συνθήκες, έσπευσε να προβεί σε οριστική εκκαθάριση με μπουλντόζες και ΜΑΤ. Δυστυχώς, οι αντιδράσεις των προοδευτικών δυνάμεων (κομμάτων, οργανώσεων, λογοτεχνών κ.ά.) ήταν -όσο και αν φαίνεται παράδοξο- στο ίδιο μήκος κύματος: άτσαλες και λαϊκιστικές. Η υπαρκτή ευαισθησία τους αποκαλύφθηκε πάλι μονομερής, όπως και στην περίπτωση του Αγίου Παντελεήμονα: καταγγελίες για βαρβαρότητα και ρατσισμό, αλλά ούτε μια αναφορά στο πρόβλημα που ταλάνιζε τους κατοίκους της Πάτρας (οι περισσότεροι εκ των οποίων είχαν δώσει δείγματα συγκινητικής αλληλεγγύης στους χειμαζόμενους)… Ενας (συγγραφέας) υπερασπίστηκε τη… νομιμότητα της παραγκούπολης, αντί να υψώσει περίβλεπτη την απουσία εναλλακτικής λύσης για μετεγκατάσταση. Αλλος (Δίκτυο) μίλησε για «ποινικοποίηση της προσφυγιάς». Ενώ τα ρέστα της έδωσε η «Αυγή», με επώνυμο ρεπορτάζ, το οποίο κλείνει λέγοντας ότι όπως ο Νέρωνας έκαψε τη Ρώμη για να την ξαναχτίσει χωρίς απελεύθερους και φτωχούς, έτσι και στην Πάτρα» μια πολεοδομική φωτιά έρχεται να καθαρίσει μια περιοχή «φιλέτο» από τους παρίες και να ανοίξει τον δρόμο στους εργολάβους και την οικονομική ανάπτυξη»!… Εχει να το λέει -και δικαίως παινεύεται- η Αριστερά ότι η πολιτεία της είναι άρρηκτα δεμένη με μια «διαρκή ευαισθησία». Δυστυχώς, πολύ συχνά είναι μονομερής. Και αποκαλύπτει μια διαρκή αμβλυωπία…

 Έτσι είναι. Όταν διαθέτεις το μικρότερο μόριο απ’όλους τους Ευρωπαίους πολίτες, ”μαμάς” μόνο με το στόμα καθημερινά… χαχαχαχαχα

 Μ’ αυτόν τον ευφάνταστο τίτλο: “ Δωδεκάμισυ εκατοστά” ο “ εθνικός” μας στιχουργός Ελευθέριος Παπαδόπουλος κυκλοφορεί ένα βιβλίο με συγκεντρωμένα τ’ άρθρα του στις “ ΜΑΤΙΕΣ” των ΝΕΩΝ.