…αλλά σας ομολογώ την αμαρτία μου, ήταν καταπληκτικό γιά προσάναμα στο τζάκι κι έκανε μιά φωτιά μούρλια! Μόνο τα πυροσβεστικά ελικόπτερα δεν ενεφανίσθησαν πάνω απ΄το Χαλάνδρι. Χο!

 Καλη νύχτα σας!

..μιά εφημερίδα γραμμένη αποκλειστικά από θολοκουλτουριάρηδες ΕθνοΠροδότες κι Εθνομηδενιστικούς κύκλους, προεξέχοντος του γνωστού Εφιάλτη του Πάντειου Πανεπιστημίου: Αλέξη Ηρακλείδη.

 Εντύπωση μου προξένησε μιά ακόμα αρνητική κριτική (εξ αριστερών φυσικά…) γιά τη ταινία του Παντελή, από τον Ηλία Κανέλλη, που τον είχα και σε μιά κάποια εκτίμηση κι υπόληψη:

 Με λίγα λόγια θεωρεί ότι ο σκηνοθέτης με τη «Ψυχή Βαθεία» του: κηρύσσει ένα νέο εθνικό πόλεμο εναντίον της παγκοσμιοποίησης και υπέρ των εθνικών χαρακτηριστικών του Έλληνα… [pei blue]

 Ο καθένας βλέπει πάνω στο πανί, ό,τι συμπλέγματα κουβαλά μέσα του. Οι Εθνομηδενιστές, πέραν ότι η ταινία δεν είχε τις αναφορές γιά τους ΣλαβοΜακεδόνες που ήθελαν, την θεωρούν και ιδεολογικό όργανο ενάντια στη Παγκοσμιοποίηση (sic) και του πολυπολιτισμικού μοντέλου, της τράνζιτ κι απάτριδης κοινωνίας των αεροδρομίων, που ονειρεύονται!

 Καληνύχτα μαλάκες!

… η Φιλοτουρκική Σουηδική Προεδρία της ΕΕ, σκαρφίσθηκε ένα νέο πρόσχημα γιά να σταματήσουν (και καλά) οι γείτονες να παρενοχλούν τ’ αεροσκάφη τρίτων χωρών της Δύναμης της Frontex. Έτσι πρότειναν να συμμετάσχει και η Τουρκία στο κόλπο (στη Frontex δηλαδής) ώστε μετά να πετάνε ανενόχλητα τ’ αεροπλανάκια τους, δίχως να καταθέτουν σχέδιο πτήσης, μέχρις τους Παξούς, μη σου πω και πάνω απ’ τους Αντίπαξους:

Εκτάκτως ερριμμένα

Μια περίεργη ιδέα…

 ΜΙΑ ΠΕΡΙΕΡΓΗ τροπή δείχνει να παίρνει η υποτιθέμενη «πίεση» προς την Τουρκία, από την Ελλάδα και την Ε.Ε., ώστε να σταματήσει το μεγάλο κύμα των λαθρομεταναστών από τα παράλια της Τουρκίας προς την Ελλάδα και κατ’ επέκτασιν προς την Ευρώπη.

 ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ζητούμενο ήταν και παραμένει να υποχρεωθεί η Αγκυρα να τηρήσει την εδώ και χρόνια διμερή συμφωνία της με την Ελλάδα για την επανεισδοχή σε τουρκικό έδαφος των λαθρομεταναστών που έχουν περάσει στην Ελλάδα από την Τουρκία. Και, παράλληλα, να συνάψει διμερή συμφωνία με την Ε.Ε. για το θέμα της πάταξης της λαθρομετανάστευσης, της προερχόμενης από το τουρκικό έδαφος.

 ΤΟ ΘΕΜΑ αυτό αναμένεται να συζητηθεί εκτενώς στο συμβούλιο κορυφής του Δεκεμβρίου, καθώς το θέμα της λαθρομετανάστευσης αφορά το σύνολο των «27» και ειδικότερα τις Ελλάδα, Ιταλία, Μάλτα και Ισπανία.

 Η ΣΟΥΗΔΙΚΗ προεδρία φαίνεται ότι προωθεί μια ιδέα, που φυσικά δεν θα «πονέσει» ιδιαίτερα την Τουρκία:

 ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΕΙ, δηλαδή, η Αγκυρα στην ευρωπαϊκή δύναμη Frontex που περιπολεί στα «σύνορα της Ε.Ε.», δηλαδή στα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία.

 ΚΑΤ’ ΑΥΤΟΝ τον τρόπο φαίνεται ότι επιχειρείται μια μετατόπιση της ουσίας του προβλήματος προς όφελος της Τουρκίας. Και αυτό γιατί το ζητούμενο δεν είναι να «επιτηρεί» η Τουρκία από τον ελληνικό εναέριο και θαλάσσιο χώρο τους Τούρκους δουλέμπορους που μεταφέρουν λαθρομετανάστες στα ελληνικά νησιά. Το ζητούμενο είναι, κυρίως, να δεχθεί η Τουρκία τον επαναπατρισμό σ’ αυτήν των λαθρομεταναστών.

 ΚΑΤΑ έναν περίεργο τρόπο, οι πρώτες ελληνικές αντιδράσεις είναι θετικές προς τις σουηδικής έμπνευσης προτάσεις. Ηδη χθες ο υπουργός Αμυνας έδειξε να μην έχει κατ’ αρχήν αντίρρηση στην «ευπρόσδεκτη» συμμετοχή Τουρκίας στη Frontex στα ελληνικά θαλάσσια όρια. Με την προϋπόθεση, όπως είπε, η Τουρκία να «σεβαστεί την ελληνική κυριαρχία και τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα».

 ΕΙΝΑΙ εμφανές ότι το πρόβλημα δεν λύνεται τόσο εύκολα, γιατί η Τουρκία δεν θα δεχθεί να υποβάλει σχέδια πτήσεων και δεν θα «παραδώσει» την έρευνα και διάσωση στις νόμιμες ελληνικές Αρχές, πέραν της διάθεσής της να «ενσωματώσει» τις ελληνικές περιοχές στο Φαρμακονήσι και Αγαθονήσι.

 ΥΠΑΡΧΕΙ όμως και μια άλλη άποψη, που είχε αρχίσει να διαφαίνεται πριν από τις εκλογές:

 ΝΑ ΠΕΙΣΤΕΙ η Τουρκία, διά της Ε.Ε., να περιπολεί η Frontex ΕΝΤΟΣ των χωρικών υδάτων της Τουρκίας, έτσι ώστε να μην υπάρχει πρόβλημα «εξαγωγής» λαθρομεταναστών σε ελληνικό χώρο, αλλά ούτε και πρόβλημα επανεισδοχής των λαθρομεταναστών από την Τουρκία, αφού θεωρητικώς δεν θα βγαίνουν έξω από τον τουρκικό χώρο…

 Τουλάχιστον ήταν τίμιος στην εισαγωγή/πρόλογό του, διότι όλοι οι υπόλοιποι εφήμεροι σχολιαστές των τελευταίων ημερών συμπεριφέρονται σα να ξύπνησε ο Μπακογιαννόπουλος μέσα τους:

Παρέμβαση

Ψυχή βαθιά: σχόλιο ενός ηττημένου

 Οι αράδες που ακολουθούν δεν προέρχονται ούτε από κάποιον κριτικό κινηματογράφου ούτε από κάποιον ιστορικό, αλλά από έναν Ελληνα πολίτη που ανήκει και συνειδητά τάσσεται με το μέρος των ηττημένων του εμφύλιου πολέμου, και ο οποίος θεωρεί ότι αυτός θα συνεχίζεται παντού και πάντοτε με διάφορες μορφές, όσο η κοινωνία θα διαχωρίζεται σε αντιμαχόμενες τάξεις.

 Γιατί, σε αντίθεση από τι επιδιώκει να περάσει στον θεατή το «Ψυχή βαθιά», ο εμφύλιος, όπως άλλωστε ο κάθε εμφύλιος στην Ιστορία, είχε νικητές και ηττημένους. Και στην προκειμένη περίπτωση, οι νικητές ήταν η ντόπια και ξένη αστική τάξη και οι συνεργάτες των κατακτητών -αρχικά Γερμανών και στη συνέχεια Αγγλοαμερικάνων- και ηττημένοι, το λαϊκό κίνημα και το κίνημα της εθνικής αντίστασης.

 Και μάλιστα, αυτοί οι ηττημένοι, για χρόνια ολόκληρα υπέστησαν δολοφονίες, βασανιστήρια, τις πιο άγριες διώξεις… έναν εκδημοκρατισμό που σήμαινε «ο υπουργός Δικαιοσύνης [να] κρίνει την αύξησιν ωρών προαυλισμού» και που ακόμη και τώρα πληρώνουν τις συνέπειες της τότε ήττας τους.

 Ακόμη, κάτι που σκόπιμα αποφεύγουν να παρουσιάσουν οι σεναριογράφοι του «Ψυχή βαθιά», η δημιουργία του ΔΣΕ ήταν απόρροια του αδυσώπητου, άγριου διωγμού των αγωνιστών του ΚΚΕ, του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, «που ένα χώρο να σταθούνε ζητήσανε, δίχως υποτιθέμενα προνόμια ή ξέχωρη αξία», παρόλο που εκείνοι είχαν σηκώσει το βάρος του απελευθερωτικού αγώνα.

 Αλλά και ο αγώνας του ΔΣΕ δεν ήταν όπως τον παρουσιάζει το φιλμ, αγώνας άσχετων, παραπλανημένων από τους ηγέτες τους πιτσιρικάδων που είχαν απαχθεί, δεν ήταν αγώνας άβουλων μορμόνων, αλλά αγώνας σωτηρίας, και ταυτόχρονα αγώνας για μια καλύτερη ζωή, αγώνας για μια Ελλάδα λεύτερη από ντόπια και ξένα αφεντικά, αγώνας για μια λαοκρατούμενη Ελλάδα.

«Με τ’ άρματα του δίπλα/ νειρεύονται βαθιά/ πως βγήκε νιο φεγγάρι/ σφυροδρέπανο».

 Και τον αγώνα αυτό, δεν τον αντιμετώπιζαν με το πιο αβυσσαλέο μίσος μόνον οι «κακοί» Αμερικανοί, αλλά και η ελληνική αστική τάξη και οι στρατιωτικοί της εκπρόσωποι, τους οποίους το έργο εμφανίζει σχεδόν αντιστεκόμενους στα κελεύσματα των ξένων, ακριβώς για να κρύψει το βαθιά ταξικό χαρακτήρα αυτού του πολέμου.

 Δεν πρόκειται για έργο ιστορικού, αλλά για μυθοπλασία, που πλάστηκε στη βάση μακρόχρονων ιστορικών ερευνών -τόσο σοβαρών που ακόμη και ο τίτλος που επιλέχθηκε γι’ αυτό, δηλαδή το «Ψυχή βαθιά», να ήταν σύνθημα του ΕΛΑΣ και όχι του ΔΣΕ- δήλωσε σε μύριους τόνους ο αυτοπροσδιοριζόμενος αριστερός σκηνοθέτης. Να όμως, που αυτή η μυθοπλασία έρχεται να αναθεωρήσει την ιστορική πραγματικότητα, να την παραποιήσει και τελικά να την ανατρέψει.

 Εντάσσεται έτσι, συνειδητά ή ασυνείδητα, σε μια ευρύτερη διεθνή προσπάθεια ξαναγραψίματος της ιστορίας με στρογγύλεμα των γωνιών, είτε αυτές αφορούν τη ναζιστική θηριωδία είτε το ολοκαύτωμα… είτε το «συνωστισμό» στα παράλια της Σμύρνης… και τελικά την κινητήριο της ιστορίας πάλη, ανάμεσα στα αφεντικά και στης γης τους κολασμένους, με απώτερο στόχο να αποτραπεί η κορύφωσή της και να μην πάρουν τα όνειρα εκδίκηση.

 Και όταν γι’ αυτή την ιστορική αναθεώρηση ανάγονται σε ερμηνευτικό εργαλείο οι διαπροσωπικές σχέσεις και χρησιμοποιείται αφειδώς το συναίσθημα, και οι πιο αγνές μορφές αγάπης, όπως εκείνη ανάμεσα στη μάνα και τα παιδιά της, η αγάπη ανάμεσα σε αδέλφια, ο έρωτας ανάμεσα σε δυο νέα παιδιά, που όταν θρυμματίζονται κανέναν δεν αφήνουν ασυγκίνητο, τότε το όλο εγχείρημα, πέραν του ότι επιβάλλεται να καταδικαστεί πολιτικά, όπως άλλωστε έπραξε προς τιμήν της σύσσωμη η αριστερά, θα πρέπει να απαξιωθεί και ηθικά.

* Καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο [ΣΣ. που αλλού;]

Ναυτίλος

θέσεις κι επιθέσεις…

 Τα κουνάβια (νομίζω και οι ασβοί) ζουν σε φωλιές με δύο τρύπες
έχοντας πάντα για όλα δύο μέτρα και δύο σταθμά. Δεν είναι προς ψόγον, όλα τα ζωάκια δικαιούνται τρόπους επιβίωσης. Εκείνο που με προβληματίζει κάπως, είναι γιατί ορισμένοι υμνούν τα κουνάβια (νομίζω και τους ασβούς) που αποφασίζουν με τα κουμπούρια τους ποιος θα πρέπει να δολοφονείται κάθε φορά για να γίνει η δημοκρατία δημοκρατικότερη…

 Η αλήθεια είναι ότι ο Μπρεχτ επαινούσε (στις ιστορίες του κ. Κόυνερ) τους αγωνιστές που φρόντιζαν τα σπίτια ή τα καταφύγιά τους να ‘χουν πάντα δύο εξόδους, αλλά τούτο επειδή ήταν κυνηγημένοι κι όχι επειδή ήταν κυνηγοί.

 Απλόν. Χωρίς δύο μέτρα (για κουνάβια) και δύο σταθμά (για ασβούς)…

 Προ οδυνηρής έκπληξης βρέθηκαν πολλοί αριστεροί (η Αριστερά και τα κόμματά της είναι άλλο) με την επίθεση εσχάτως εναντίον της κυρίας Σώτης Τριανταφύλλου από φασίστες που αυτοπροσδιορίζονται ως αντιεξουσιαστές.

 Οι τύποι αυτοί μπούκαραν ακριβώς όπως μπούκαραν τις προάλλες και οι μπάτσοι (υπό μορφήν αστυνομικών) πάλι στο «Φλοράλ» (γεια σου, Γιώργο), πάλι στα Εξάρχεια για να εμποδίσουν, οι αντιεξουσιαστές, ακριβώς όπως και τα όργανα της εξουσίας, την παρουσίαση ενός βιβλίου, την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών.

 Θύμα αυτή τη φορά η κυρία Σώτη Τριανταφύλλου, ένα από τα πιο φωτεινά μυαλά στη χώρα μας, μια ταλαντούχα συγγραφέας, μια αγωνίστρια των ιδεών της -με όποιες απ’ τις οποίες όσον κι αν διαφωνεί κανείς, όχι μόνον παραμένουν σεβαστές, αλλά η αντίκρουσή τους μόνον μέσα από γόνιμο διάλογο μπορεί να γίνεται, οδηγώντας μάλιστα ενίοτε σε νέες ενδιαφέρουσες σκέψεις.

 Δεν είναι η πρώτη φορά που μελανόφρονες μαγκίτες προπηλακίζουν την κυρία Τριανταφύλλου, την οποίαν άλλωστε παλιότερα είχαν απειλήσει ότι θα «γίνει Κούνεβα απ’ τα αριστερά»!

Δεν υπάρχει «αριστερά» στον φασισμό.

 Και ήταν για μένα απορίας άξια όλα αυτά τα χρόνια η αιδήμων σιωπή της Αριστεράς κάθε φορά που καιγόταν το βιβλιοπωλείο του κ. Αδωνη Γεωργιάδη φέρ’ ειπείν ή σπάζονταν τα κεφάλια (προφανώς για να βάλουν σωστό μυαλό) πιτσιρικάδων ακροδεξιών ή και φασιστών που έκαναν το έγκλημα να εκθέτουν τα βιβλία τους στην Εκθεση Βιβλίου.

 Δεν καταλαβαίνω γιατί αντιδρούμε ως αριστεροί στην επίθεση κατά των δικών μας, όπως στην περίπτωση του Δημήτρη Παπαχρήστου (γεια σου, Δημήτρη), ενώ ποιούμε την νήσσαν όταν καίγεται ο κ. Γεωργιάδης ή σύρεται στα δικαστήρια προκειμένου να φιμωθεί ο κ. Πλεύρης.

 Από πότε η Αριστερά αντιμετωπίζει τη σύγκρουση των ιδεών με δικαστικές αποφάσεις;

 Μήπως από τότε που η πολιτικώς ορθή Αριστερά στη Δύση (από την Ακρα Αριστερά ώς τους Σοσιαλιστές), υιοθετώντας πάσης φύσεως αμερικανιές, καταφεύγει στα δικαστήρια για να καθ-ιερώσει τις ιδέες της στην κοινωνία με αποφάσεις… πρωτοδικείων;

 Οτι ο φασισμός και οι ιδέες του προτρέπουν στη βία εναντίον όποιων θέλουν κάθε φορά, είναι πασίγνωστον. Κι όταν εκδηλώνονται εγκληματικές συμπεριφορές πρέπει να αντιμετωπίζονται απ’ τον νόμο. Τον έστω δυσλειτουργούντα κι επιλεκτικό νόμο. Από πότε όμως μπορεί η Αριστερά να παίρνει τον νόμο στα χέρια της, να κάνει δίκη προθέσεων και προληπτικώς να εφαρμόζει καταστολή (εμποδίζοντας συγγραφείς να μιλούν, καίγοντας βιβλιοπωλεία, δέρνοντας αντιφρονούντες); Κι από πότε πρέπει η Αριστερά να καταφεύγει στον νόμο για να λογοκρίνει δικαστικώς αυτό το οποίο η ίδια θα όφειλε να συντρίβει ιδεολογικώς;

 Δημοκρατική Αμυνα για την Αριστερά απέναντι στον φασισμό είναι οι ιδέες της, οι διαδηλώσεις της, οι οργανώσεις της, η σχέση της με τον λαό και το καλό, όχι οι τραμπουκισμοί και οι δίκες, είτε τις διεξάγει ως εξουσία η ίδια (σταλινικές) είτε διαθέτει τον σταλινισμό των επιγόνων που χρειάζεται για να σέρνει στα δικαστήρια τους άλλους.

 Κι εδώ είναι ίσως καλό να σημειώσουμε ένα φαινόμενο που περνάει εξόχως απαρατήρητο. Πολλοί απ’ αυτούς τους λίγους (σταλινικούς, ακροαριστερούς κι άλλους) που εμφανίζονται πούροι πολέμιοι του φασισμού ή του κυρ Πλεύρη ανάγοντας το περιθώριο ως κύριον εχθρό, αφήνουν τον καπιταλισμό στην ησυχία του.

 Μάλιστα υιοθετώντας πολλά από τα στοιχεία της κυρίαρχης ιδεολογίας (πολυπολιτισμός, αυτοπροσδιορισμός, μεταμοντερνισμός κι άλλα) ενσωματώνονται (ως αντιρρησίες βεβαίως-βεβαίως) στο σύστημα, βάζοντας στον στόχο τον κυρ Καρατζαφέρη που βγάζει μάτι, αλλά όχι και όσα μας βγάζουν το μάτι, με τον Σόρος, τις Μη Κυβερνητικές (χρηματοδοτούμενες απ’ τις κυβερνήσεις) Οργανώσεις, νομιμοποιώντας έτσι (τον πραγματικό φασισμό του ιμπεριαλισμού και) τις προτεραιότητες του καπιταλισμού. Οι οποίες, μέσω και των (νεο)φιλελεύθερων, μπορεί να εμφανίζονται ως αντιρατσιστικές (αρκεί να χώνουν τους μετανάστες στα πολυπολιτισμικά γκέτο), αντιεθνικιστικές (αρκεί να ξεπατώνονται τα έθνη) και γενικώς αναθεωρητικές (αρκεί η «αλήθεια του άλλου» να ‘ναι το ψέμα που θα μας θάψει).

 Ολα αυτά κι άλλα τέτοια δεν είναι αριστερά, είναι εμπράγματο όφελος για κατ’ επάγγελμα συκοφάντες, που ψωμίζονται απ’ τα προβλήματα της εποχής μας…

**** Το πρόβλημα, υποβολέα, δεν είναι τα παιδάρια που πέταξαν αυγά στη Σώτη Τριανταφύλλου, αλλά οι Κύκλωπες της Αριστεράς και η επιλεκτική ευαισθησία τους… Αυτή επανδρώνει τις ιδεολογικές γαλέρες με ρομποτάκια…

«ιδεολογικές γαλέρες» χαχαχαχαχαχα Γεια_σάν του μόρτη! Κάσδαγλη το’πιασες;

 Πολύ συγκινήθηκα ρε μόρτες/μόρτισες.

 Το σάϊτ όπου μπορείτε να δείτε την ταινιούλα είναι: http://www.elvislastsong.com/

Στοπ καρέ στα 50 χρόνια

 Από την πρώτη Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου της ΔΕΘ το 1960 μέχρι τα φετινά πεντηκοστά γενέθλιά του, η ιστορία του σημαντικότερου κινηματογραφικού μας θεσμού έχει σημαδευτεί από θεσμικές αλλαγές, συγκινητικές στιγμές, τσακωμούς, απρόοπτα, ευτράπελα και, βέβαια, πολλές σημαντικές ταινίες.

Στιγμιότυπο από την τελετή έναρξης του 48ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

 Μια νέα επετειακή έκδοση του φεστιβάλ με αφορμή τα πενηντάχρονά του αξιοποιεί το πλούσιο αρχείο, ανατρέχοντας σε βραβεία, επιτροπές, αφιερώματα, καλεσμένους, ταινίες, χώρους, ειδικές εκδηλώσεις, εκπαιδευτικά προγράμματα. Και βέβαια σημειώνοντας ένα πλήθος από στιγμιότυπα. Να μερικά από αυτά:

1960. Το κοινό υποδέχεται θερμά το «Ποτάμι» του Νίκου Κούνδουρου και τον «Μακεδονικό γάμο» του Τάκη Κανελλόπουλου. Αντίθετα, αποδοκιμάζει μικρού μήκους ντοκιμαντέρ παραγωγής του υπουργείου Γεωργίας.

1961. Η Αλίκη Βουγιουκλάκη προκαλεί ουρές. Κοσμοσυρροή και για την προβολή της λογοκριμένης ταινίας του Αλέκου Αλεξανδράκη «Συνοικία το όνειρο». Περισσότεροι από χίλιοι θεατές μένουν χωρίς εισιτήριο.

1963. Πρώτη συμμετοχή του Τζέιμς Πάρις στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, με το «Αδελφός Αννα». Ο ελληνοαμερικανός παραγωγός κερνάει «ουίσκι, κόκα-κόλα και μπίρες, εκλεκτά πούρα Αβάνας, αμερικανικά τσιγάρα και σπίρτα».

1964. Η εμφάνιση της Ελένης Ανουσάκη με τολμηρό φόρεμα στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών οδηγεί σε απειλή έκδοσης εισαγγελικής εντολής και σύλληψης «λόγω προσβολής της δημοσίας αιδούς»!

1965. Οι παραγωγοί Φιλοποίμην Φίνος και Κλέαρχος Κονιτσιώτης απειλούν ότι θα αποσύρουν τις ταινίες τους, διότι δεν τους ικανοποιούν οι ημέρες προβολής. Ο Κονιτσιώτης υπαναχωρεί.

* Η απουσία της Αλίκης Βουγιουκλάκη προκαλεί δυσμενή σχόλια στον τύπο. Οι δημοσιογράφοι χαρακτηρίζουν τη στάση της «περιφρονητική απέναντι στο θεσμό» και τη συνδέουν με την παράλληλη αποχή του Φίνου.

1966. Ο Τζέιμς Πάρις «κατεβάζει» ένα τανκ στους δρόμους της Θεσσαλονίκης για να προωθήσει την ταινία του «Ξεχασμένοι ήρωες».

* Θερμή υποδοχή για τις ταινίες «Με τη λάμψη στα μάτια» του Πάνου Γλυκοφρύδη, «Εκδρομή» του Τάκη Κανελλόπουλου, «Μέχρι το πλοίο» του Αλέξη Δαμιανού και «Πρόσωπο με πρόσωπο» του Ροβήρου Μανθούλη, άλλα και για τη μικρού μήκους του Παντελή Βούλγαρη «Τζίμης ο Τίγρης».

* Το βραβείο δίνεται στην ταινία «Ξεχασμένοι ήρωες» του Τζέιμς Πάρις. Ο Γιάννης Τσαρούχης και ο Μάνος Χατζιδάκις, ωστόσο, μέλη της κριτικής επιτροπής, καταγγέλλουν «βία και νοθεία» στην ψηφοφορία.

1967. «Γιορτάζοντας» τη νέα κατάσταση, ο Πάρις παραθέτει «παραδοσιακό χωριάτικο γεύμα» με «φασουλάδα, τουρσιά, ελιές και κρεμμύδια». Η δικτατορία έχει αρχίσει.

1968. Το σύνθημα του 9ου Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου είναι «Οι νέοι πεθαίνουν στη Θεσσαλονίκη», υπονοώντας τον καλλιτεχνικό «θάνατο» των νέων σκηνοθετών από την κριτική επιτροπή της διοργάνωσης.

1969. Η λογοκρισία αποκλείει σημαντικές ελληνικές ταινίες από το φεστιβάλ, όπως την «Ανοιχτή επιστολή» του Γιώργου Σταμπουλόπουλου.

1970. Προβάλλεται η «Αναπαράσταση» του Θόδωρου Αγγελόπουλου και ο τύπος αναφέρεται στην απώλεια της πρωτοκαθεδρίας των μεγάλων εμπορικών παραγωγών και στην εμφάνιση νέων αισθητικών ρευμάτων.

*Οι πρώτες αντιδράσεις του νεανικού κοινού του φεστιβάλ, του λεγόμενου «β’ εξώστη».

1971. Η διοργάνωση χαρακτηρίζεται από τον τύπο ως «το φεστιβάλ της οργής» λόγω των έντονων αποδοκιμασιών του «β’ εξώστη» εις βάρος παραγωγών και σκηνοθετών του κινηματογραφικού κατεστημένου της εποχής.

* Το κοινό αποδοκιμάζει την «Καταναλωτική κοινωνία» του Κώστα Καραγιάννη κι εκείνος ζητά την επέμβαση της αστυνομίας προκειμένου να διασωθεί από το οργισμένο κοινό.

1972. Ρήξη μεταξύ των παλιών παραγωγών και των νέων σκηνοθετών του ελληνικού κινηματογράφου. Ανταλλαγή πυρών.

1974. Οι κινηματογραφιστές απαιτούν να παραιτηθούν τα μέλη των χουντικών επιτροπών και να καταργηθεί η λογοκρισία

* Το κοινό του «β’ εξώστη» ζητάει την απομάκρυνση των αστυνομικών οργάνων από τις αίθουσες, ενώ συγκροτείται επιτροπή θεατών με σκοπό να απονείμει βραβεία κοινού.

* Η οργανωτική επιτροπή αποφασίζει να παίξει 13 «κομμένες» επί χούντας ταινίες μικρού μήκους. Η ένταση είναι διάχυτη.

* Επεισοδία ανάμεσα στον «β’ εξώστη» και την οργανωτική επιτροπή, που προκαλούν την παρέμβαση της αστυνομίας και τη σύλληψη ενός φοιτητή.

* Ο τοπικός τύπος υποδέχεται πανηγυρικά την άφιξη του ζεύγους Ντασσέν – Μερκούρη στη Θεσσαλονίκη.

1975. Οι ταινίες δεν ελέγχονται πια από καμία κρατική επιτροπή λογοκρισίας.

* Ο «Θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου μονοπωλεί το ενδιαφέρον του κοινού.

1977. Η απειλή διοργάνωσης αντιφεστιβάλ από τους κινηματογραφιστές γίνεται πραγματικότητα.

* Οι περισσότεροι κινηματογραφιστές αρνούνται να υποβάλουν τα έργα τους.

* Ο Μιχάλης Κακογιάννης μηνύει την οργανωτική επιτροπή για συμμετοχή της ταινίας του «Ιφιγένεια» στο πρόγραμμα παρά τη θέλησή του.

1979. Εντονη διαμάχη μεταξύ ομάδας σκηνοθετών (Π. Τάσιος, Κ. Φέρρης, Ν. Ζερβός, Α. Θωμόπουλος, Ν. Νικολαΐδης κ.ά.) και των κινηματογραφικών κριτικών.

1980. Λίγο πριν από την προβολή της ταινίας «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο» του Νίκου Τζίμα φτάνει στην οργανωτική επιτροπή δικαστική απόφαση προσωρινών μέτρων για την απαγόρευση της προβολής της ταινίας, εξαιτίας διαφορών του ηθοποιού Κώστα Καζάκου με το σκηνοθέτη. Τελικά ο Καζάκος δίνει την άδειά του για την προβολή. Ο Τζίμας, όμως, αρνείται να παραλάβει το βραβείο του.

1981. Το 22ο Φεστιβάλ είναι το πρώτο που διοργανώνεται από το υπουργείο Πολιτισμού και όχι από το υπουργείο Βιομηχανίας.

1983. Επί υπουργίας Μερκούρη θεσπίζεται νέος κανονισμός, που καταργεί τα χρηματικά βραβεία, ενώ στην «Ανοιχτή οθόνη» προβάλλονται όλες οι κομμένες ταινίες. Κατοχυρώνεται επίσης η σύνθεση των επιτροπών με εκπροσώπους από όλα τα κινηματογραφικά σωματεία.

1985. Παρά τις υποσχέσεις της Μελίνας Μερκούρη, το Φεστιβάλ αρχίζει χωρίς την ψήφιση του πολυαναμενόμενου κινηματογραφικού νομοσχεδίου. Η υπουργός δεν παρίσταται στην τελετή έναρξης.

1986. Ψήφιση του νόμου για τον κινηματογράφο, τον Απρίλιο του 1986.

* «Το δέντρο που πληγώναμε» του Δήμου Αβδελιώδη θεωρείται η αποκάλυψη του Φεστιβάλ και προκαλεί συζητήσεις.

* Η προβολή του «Μελισσοκόμου» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, που είχε ενταχθεί στο τμήμα «Ανοιχτή οθόνη», ματαιώνεται, ύστερα από την απαίτηση του δημιουργού της η ταινία είτε ν’ανοίξει είτε να κλείσει τιμητικά το Φεστιβάλ.

1987. Το ΥΠΠΟ μεταφέρει υποχρεωτικά τις μικρού μήκους ταινίες στο Φεστιβάλ Δράμας. Επέρχεται διάσπαση στους κόλπους των «μικρομηκάδων» και κάποιοι οργανώνουν δικό τους «Αντι-Φεστιβάλ».

1988. Μεγάλη μείωση του αριθμού των θεατών σε όλο το φάσμα των προβολών.

* Στην τελετή της απονομής ο «β’ εξώστης» εμφανίζει ένα «πτώμα» που συμβολίζει τον αποθανόντα ελληνικό κινηματογράφο.

1989. Η ΠΕΚΚ διαπιστώνει πως «δεν πάμε καλά», ενώ όλοι επιρρίπτουν τεράστιες ευθύνες στην πολιτική του ΕΚΚ.

* Στην εκδήλωση για τον Ζαν Κοκτό εμφανίζεται μέσα στην αίθουσα καζάνι με καροτόσουπα, η οποία και προσφέρεται στο κοινό.

* Σε χάπενινγκ στην τελετή έναρξης παρουσιάζεται η κηδεία ενός σκηνοθέτη, που ανασταίνεται εν μέσω βεγγαλικών, ενώ η πένθιμη μουσική αλλάζει σε ζωηρό ροκ.

1991. Το 32ο Φεστιβάλ αποκτά καινούριο διευθυντή, τον κριτικό κινηματογράφου Μισέλ Δημόπουλο.

1992.Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπως ονομάζεται πια, γίνεται διεθνές και περιλαμβάνει διαγωνιστικό τμήμα με ταινίες απ’ όλο τον κόσμο. Εγκαινιάζονται οι «Νέοι Ορίζοντες» με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Δημήτρη Εϊπίδη, αναδρομές-αφιερώματα και παράλληλες κινηματογραφικές εκδηλώσεις.

* «Θρίαμβος το φεστιβάλ, όποιος δεν το παρακολουθεί είναι τρελός», ανταπαντά ο Σταύρος Τσιώλης σε όσους διατυπώνουν επιφυλάξεις για την τύχη του ελληνικού σινεμά με τη διεθνοποίηση του θεσμού.

1993. Δύο νέοι έλληνες σκηνοθέτες, οι Σωτήρης Γκορίτσας και Περικλής Χούρσογλου, σαρώνουν τα βραβεία. Στην τελετή απονομής, η Μελίνα τούς παίρνει από το χέρι και διασχίζει μαζί τους την κατάμεστη αίθουσα της ΕΜΣ, ενώ το κοινό όρθιο τους καταχειροκροτεί.

1994. Στην τελετή έναρξης προβάλλονται φιλμάκια στη μνήμη των πρόσφατα χαμένων Μάνου Χατζιδάκι και Μελίνας Μερκούρη και το Φεστιβάλ καθιερώνει ως μόνιμο ηχητικό σήμα του ένα μουσικό θέμα του συνθέτη.

1995. «Καταφέρατε να ανακαλύψετε όλες τις ταινίες μου. Κανείς δεν το έκανε μέχρι σήμερα… Ο,τι μένει από την καρδιά μου είναι μαζί σας». Απόσπασμα από την επιστολή του Κισλόφσκι προς το φεστιβάλ. Μερικούς μήνες αργότερα πεθαίνει από καρδιά.

*Ο Νάνι Μορέτι στη Θεσσαλονίκη διασκεδάζει με τα τραγούδια του Μητροπάνου και δηλώνει φανατικός οπαδός του.

1996. Θεσμοθετείται Βραβείο Κοινού.

*Ιδρύεται το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

1997. Σε μια από τις προβολές της ταινίας του Αμπάς Κιαροστάμι «Η γεύση του κερασιού», κλείνει η παραλιακή από την κοσμοσυρροή.

1998. Πρόεδρος του Φεστιβάλ ο Θόδωρος Αγγελόπουλος.

*Πρώτη τελετή απονομής των Κρατικών Κινηματογραφικών Βραβείων Ποιότητας.

*Ανακοινώνεται η πρώτη διοργάνωση του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ που θα διεξαχθεί τον Μάρτιο του 1999.

1999. Η καρδιά του Φεστιβάλ χτυπάει πια στο λιμάνι, όπου εγκαινιάζονται οι ανακατασκευασμένες Αποθήκες.

*Η αίθουσα «Ολύμπιον ΙΙ» παίρνει το όνομα του Παύλου Ζάννα, εμπνευστή του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

2002. Προβάλλεται από το πρωί ώς τα μεσάνυχτα το 15ωρο αριστούργημα του Φασμπίντερ «Berlin Alexanderplatz».

2003. Πρεμιέρα λειτουργίας του Balkan Fund, του Ταμείου Ανάπτυξης Σεναρίων από τις Βαλκανικές Χώρες.

2004. Οι «Νέοι Ορίζοντες» αφιερώνουν το πρόγραμμά τους στον αδικοχαμένο ολλανδό σκηνοθέτη Τεό Βαν Γκογκ, θύμα της μισαλλοδοξίας και του θρησκευτικού φανατισμού.

2005. Νέα διευθύντρια η παραγωγός Δέσποινα Μουζάκη και νέος πρόεδρος ο ηθοποιός Γιώργος Χωραφάς.

* Η οικογένεια Κόπολα, σε πλήρη απαρτία, δίνει το «παρών» στη Θεσσαλονίκη.

* Σύσταση και λειτουργία των νέων τμημάτων «Agora» και «Φόρουμ Συμπαραγωγών Crossroads».

2006. Ο Κάρολος Παπούλιας είναι ο πρώτος πρόεδρος της Δημοκρατίας που επισκέπτεται επίσημα στην ιστορία του θεσμού το ΦΚΘ.

*Πρώτη εμφάνιση του τμήματος «DigitalWave» που προβάλλει ταινίες γυρισμένες ψηφιακά.

2007. Στον «αέρα» ο νέος δικτυακός κόμβος του ΦΚΘ. Ολο το αρχείο του Φεστιβάλ (φωτογραφίες, έντυπα, αφίσες, οπτικοακουστικά ντοκουμέντα), ψηφιοποιημένο πλέον, μένει ανοιχτό σε όλο τον κόσμο.

* Ο σκηνοθέτης Νίκος Νικολαΐδης δεν προλαβαίνει να παραστεί στο αφιέρωμα με το οποίο τον τιμά το Φεστιβάλ, καθώς φεύγει από κοντά μας τον Σεπτέμβριο. Κοσμοσυρροή στις ταινίες του.

2008. Ο Κουστουρίτσα παίζει στην κατάμεστη Αποθήκη Γ’ με τους «Νο Smoking Band», ο Ολιβερ Στόουν ανεβαίνει πάνω στη σκηνή και παρέα λένε ένα τραγούδι.

* Το πρόγραμμα «Generation Next» δίνει βήμα στους μικρομηκάδες οι οποίοι ετοιμάζονται για το «μεγάλο» βήμα.

* Πρώτη φορά διοργανώνεται σειρά προβολών στις Φυλακές Διαβατών. *